Dookoła Świata

Powrót do przeszłości ... na falach Radia TOKFM

2010-10-04T15:06:00.003+02:00

Faktem jest, że dawno już nic ciekawego na tym blogu się nie działo. Zgodnie z pierwotnym zamysłem, miał on dotyczyć naszej rocznej podróży dookoła świata i tego cały czas się trzymam. Niejednokrotnie kusiło mnie, aby zamieszczać tu opisy innych miejsc, które od końca tej przygody zwiedziliśmy, ale jak dotąd zawsze kończyło się na zdjęciach w galerii picasa.

Tydzień temu, w niedzielę 26 września, wróciliśmy jednak w pewien sposób "do przeszłości", gdyż zostaliśmy zaproszeni do audycji "Biuro Podróży" w Radiu TokFM. Przez 20 minut niedzielnego poranka dzieliliśmy się znowu naszymi wspomnieniami z tej przygody. A skoro tak, to wypada zamieścić tę informację tutaj. W końcu bezpośrednio nawiązuje do naszej wyprawy, a co za tym idzie do treści tego bloga.

Podcast z nagraniem audycji znajdziecie na stronie Radia TOKFM. Zapraszamy, a Marlenie dziękujemy za pamięć:)

Podroze z Globtroterem - Radio PIN

2009-05-12T16:07:00.001+02:00

Naszej medialnej przygody ciag dalszy.

Tym razem dziekujemy za zaproszenie Roderykowi Wieckowi, ktory cieplo przyjal nas w Radiu PIN. "Podroze z Globtroterem" to jedna z naszych ulubionych audycji i czesto sluchamy jej przy niedzielnym sniadanku. Moze i godzina 11.00 to pozno jak na pierwszy posilek, ale niedziele rzadza sie swoimi prawami.

A oto i co mielismy do powiedzenie:

Pobierz plik

Wiecej ciekawych archiwalnych edycji "Podrozy z Globtroterem" i informacje o samym programie znajdziecie na stronie internetowej Radia PIN:
http://www.radiopin.pl/audycje/9/Podroze_z_globtroterem

Pozdrawiamy

Na falach radiowych

2009-04-03T17:07:00.004+02:00

Dziekujemy Kubie Kukli za zaproszenie do wystepu na falach Polskiego Radia Euro.
Bylo to nasze pierwsze spotkanie z radiem, wiec nie obylo sie bez emocji.
Co wiecej, okazalo sie, ze radio Euro jest takim specyficznym miejscem, gdzie nie tylko cie slychac, ale i widac. Ha! Nagrania wideo z zaskoczenia nie wybacze:) Moglem sie chociaz uczesac.

No a jak ktos chce tego wszystkiego co mielismy do powiedzenia posluchac i co gorsza zobaczyc :) , zapraszamy na strone

http://www.polskieradioeuro.pl/ZobaczCoSlychac.aspx?fld=20080524115937&fl=2009040304015414&type=video&date=2009-04-04

Pozdrawiamy i polecamy sie na przyszlosc :)

Autoreklamy ciag dalszy

2009-04-01T09:40:00.002+02:00

Nasza machina promocyjna kreci sie dalej.

Z wielka przyjemnoscia mozemy oglosic, ze zostalismy zaproszeni do rozmowy na temat naszej podrozy do Polskiego Radia Euro.

Zapraszamy juz w najblizszy piatek, 3 kwietnia 2009 w przedziale czasowym 13.45-14.25

Bedzie mozna nas i o nas posluchac. Czestotliwosc Polskiego Radia Euro w Warszawie to 92.0 FM.

Inne czestotliwosci znajdziecie tu: http://polskieradioeuro.pl/Czestotliwosci.aspx

Radia mozna tez sluchac online na stronie www.polskieradio.pl

Pozdrawiamy i tym razem ... do uslyszenia.

P.S. To nie jest prima aprilis:)

Troche autoreklamy

2009-03-09T12:25:00.008+01:00

Jak wiadomo czlowiek nalezy do stworzen dosc proznych. Nie jestesmy jacys wyjatkowi wiec lubimy sie czasem troche pochwalic. Z publikowaniem artylulow, czy pisaniem ksiazki jest jeszcze nie najlepiej, wiec na razie pozostaje nam ogloszenie, ze zaprezentowalismy sie na lamach Gazety Wyborczej, a dokladnie w dodatku Turystyka. Kto przegapil to wiekopomne wydarzenie i nie ma w swoim domowym archiwum wyudania sobotnio-niedzielnego z 7 marca, moze zawsze posilkowac sie wersja internetowa.
Wystapilismy w serii "Serce zostalo w...", a caly tekst znajdziecie pod tym adresem:

http://turystyka.gazeta.pl/Turystyka/1,82269,6352412,Ewelina_i_Michal_Karkoszka_.html

(Adres niestety musicie skopiowac i wkleic bo z niewiadomych powodow nie udalo mi sie stworzyc ty linka)

Teraz juz tylko czekac jak posypia sie oferty kolejnych wywiadow, medialne wystapienia, spotkania z fanami, czy jak to wdziecznie okreslil nasz kolega Kris ... wizyty w zakladach pracy:)

A tak naprawde, to byle do przodu!

Pozdrawiamy

I po blogu roku

2009-02-05T17:08:00.003+01:00

Tym razem tylko maly komunikat. Zdaje sie, ze dla nas konkurs na bloga roku 2008 sie skonczyl. Inni dostali nominacje, inni beda sie martwic dalej:)

Z tego miejsca, chcielismy tylko goraco podziekowac, za glosy, wszelki emile i niemile komentarze i cieple slowa.

Pisac bedziemy dalej, bo nie dla laurow i nagrod to wszystko.

To na razie tyle.

Pozdrawiamy

Muchisimas Gracias!!

2009-01-25T19:43:00.003+01:00

Witajcie,

Wszystkim, ktorzy oddali na nas glosy w drugim etapie konkursu na Blog Roku 2008 goraco i choralnie mowimy DZIEEEKUUUJEEEMYYYY. Naszym glownym zamierzeniem bylo dorarcie do etapu, gdzie blogi beda merytorycznie i fachowo ocenione przez Szanowne Jury. Utrzymalismy sie na piatym miejscu i jestesmy w gronie szczesliwych dziesieciu blogow. Za to wielkie dzieki. Jesli ktos czuje, ze tak mu sie nasza strona podoba, ze ma ochote wyslac jeszcze jednego smsa w trzecim etapie konkursu, nie bedziemy Was hamowac. W koncu dochod z smsow idzie na szczytny cel. Nie ludzimy sie jednak, ze jestesmy w stanie wygrac z blogami politycznymi itp, ktore maja swoich goracych, jesli nie fanatycznych wrecz zwolennikow.

Czekajacych na ciag dalszy przygod o Staruszce Rewolucji chcialbym zapewnic, ze juz niedlugo, juz za chwile. Wkrotce tez jakies podsumowanie calej wyprawy. Opoznienie wynika z walki z nasza polska rzeczywistoscia, proba doprowadzenia mieszkania do stanu uzywalnosci itd., itp. Blog jednak nie zamiera i zyc bedzie. To na pewno.

Jeszcze raz dziekujemy i polecamy sie na przyszlosc.

A jak wyglada na biezaco sprawa z Blogiem Roku 2008 mozna sie dowiedziec na stronie www.blogroku.pl.

Pozdrawiamy

Głosowanie tylko do jutra!

2009-01-21T10:43:00.002+01:00

Witajcie,

Wszystkim, ktorzy do tej pory oddali glosy na nasz blog, z calego serca, goraco dziekujemy!

Jesli sa jednak tacy, ktorzy caly czas sie wahają, chcielibysmy tylko przypomniec, ze SMSy mozna wysylac tylko do czwartku, 22 stycznia do godziny 12.00. Nie zwlekajcie wiec, gdyz kazdy glos sie liczy. Tylko pierwsze dziesiec blogow z najwyzsza iloscia glosow zostanie poddanych ocenie. Ogromnie na o liczymy.

Wiec glosujcie wysylajac SMS o tresci d00012 na numer 7144!!!!

Przypominam, ze dochod z smsow idzie na szczytny cel, a glosujacy moga wygrac aparat fotograficzny.

Wiecej szcegolow na stronie www.blogroku.pl

Glosujcie prosze!

Pozdrawiamy,

Glosowanie na Blog Roku 2008

2009-01-13T15:35:00.002+01:00

Oficjalnie chcialem niniejsza droga zakomunikowac, ze rozpoczelo sie glosowanie na Blog Roku 2008, konkurs, w ktorym w szranki stanela rowniez nasza skromna stronka. W kategorii "Podróże i Szeroki Świat" jestesmy jednym z 159 zgloszonych blogow.

Jesli podoba sie Wam to co tu widzieliscie, czytaliscie lub czytacie i stwierdzicie, ze godne jest to wydania 1.22PLN na sms (dochod bedzie przeznaczony na oplacenie turnusow rehabilitacyjnych dla dzieci chorych na porazenie mozgowe bedziemy wdzieczni za kazdy glos.

Dopiero bowiem blogi, ktore uzyskaja najwiecej glosow zostana poddane ocenie przez szanowne Jury.

SMSy mozna wysylac na numer 7144 w tresci wpisujac D00012 (DE ZERO ZERO ZERO DWANASCIE)

No i trzymajcie za nas kciuki!

Cuba Libre! - czyli spotkania ze Staruszka Rewolucja, czesc 4

2009-01-11T14:35:00.005+01:00

Hawane zostawilismy za soba. Punktualnie o 8.30 rano zjawilismy sie w biurze Viazul „za finrankami” w oczekiwaniu na autobus. Prawie punktualnie,po godzinie 9 znalezlismy sie na pokladzie chinskiego, a jakze, pojazdu i po krotkim zamieszaniu zwiazanym z ustaleniem naszych miejsc siedzacych ruszylismy w droge do tytoniowej strefy Kuby – regionu Pinar del Rio. Przedtem zastanawialismy sie krotko, gdzie dokladnie sie zatrzymamy. Jako ze glownym celem udania sie w te rejony bylo dla mnie zapoznanie sie z miejscami, gdzie rosnie najlepszy tyton na swiecie, wahalismy sie, czy nie zatrzymac sie w samym Pinar del Rio, stolicy regionu, a co za tym idzie relatywnie sporym miescie. Zdecydowalismy sie jednak na dwie noce w polozonym nieopodal Vinales, ktore oprocz tego, ze ulokowane jest w poblizu serca kubanskich upraw tytoniowych, to jeszcze lezy w Dolinie Vinales gwarantujacej przepiekne, naturalne widoki. Z Hawany do Vinales jedzie sie okolo czterech godzin wliczajac w to obowiazkowy na kazdej trasie postoj w przydroznej kawiarence/sklepie z pamiatkami (wszystko z Che oczywiscie). Jasnym punktem tej podrozy byl fakt, ze po raz pierwszy mielismy okazje zapoznac sie z fenomenem kubanskiej autostrady. Autopista Nacional, bo tak wlasnie nazywana jest ta droga to prezent Bratniego Narodu Radzieckiego dla Kuby. Ale prezent, jak prezent, troche z gatunku tych co trafiaja pozniej do piwnicy. Trik polega bowiem na tym, ze radzieccy budowniczowie, za sowieckie ruble i przy prawdopodobnie wspolnym trudzie kubansko – radzieckich robotnikow rozpoczeli budowanie autostrady dosc pozno. A dlaczego pozno? Otoz zalozenie bylo takie, ze Autopista bedzie biegla wzdluz calej wyspy, od wschodniego do zachodniego konca. I generalnie biegnie. Szkopul polega na tym, ze caly ten beton owszem jest wylany, utwardzony i co tam sie jeszcze w takich przypadkach robi, ale w pewnym momencie, gdzies na przelomie lat osiemdziesiatych i dziewiecdziesiatych XX w. nastapilo cos, czego nikt sie nie spodziewal. Mianowicie ZSRR przestal istniec. A skoro przestal istniec to nie bylo komu dalej finansowac budowy kubanskiej arterii komunikacyjnej i roboty stanely dokladnie w miejscu, gdzie spotkal ich ten geopolityczny krach. Z czym to sie wiaze? Otoz na kilkupasmowej, wnioskujac z szerokosci jezdni, autopiscie nie ma wymalowanych zadnych pasow. Znaki drogowe spotyka sie sporadycznie, z taka sama czestotliwoscia znalezc mozna rowniez zalatane dziury w jezdni, ktore w wiekszosci pozostawione sa same sobie i pochlonac moga niejednego peugeoocika prowadzonego przez rozkojarzonego turyste. Gdzieniegdzie podobno mozna spotkac jeszcze drzemiace na skraju drogi maszyny, ale szczerze powiedziawszy nie zauwazylismy takowych. Autopista Nacional charakteryzyje sie jeszcze jednym fenomenem. Mianowicie czestotliwosc z jaka widac tu poruszajace sie po niej pojazdy przypomina bardziej ruch na pasie startowym prowincjalnego lotniska. Cos sie tam pojawia, z jako taka regularnoscia, ale korkow nie uswiadczysz nigdy. Wiekszosc pojazdow to autobusy i samochody z wypozyczalni. Dodajcie do tego troche retro-wozow i lad, pare ciezarowek, znaczna ilosc konskich (sic!) zaprzegow (przypominam, ze mowimy o autostradzie) i liczne grupy Kubanczykow czekajacych na poboczu na stopa i macie pelny obraz kubanskiej Autopista Nacional. Nic dziwnego, ze jesli masz przed soba niczym nieograniczona widocznosc pasa startowego ma sie ochote depnac na pedal gazu i pofrunac do przodu. Jednak Wujek Dobra Rada przestrzega, uwazac na przyczajone patrole milicji, wspomniane juz dziury w jezdni i wybiegajacych z nikad autostopowiczow. To w koncu Kuba.

No ale nic, koniec koncow szczesciwie dotarlismy do Vinales. Odebrani przez czekajaca juz na nas wlascicielke casa particular rozlokowalismy sie w bardzo milym i schludnym pokoiku, a wlasciwie goscinnej przybudowce oddzielonej od reszty domu. Tak zakotwiczeni udalismy sie na eksploracje miasteczka. Vinales okazalo sie byc duzo mniejsze niz sie spodziewalismy. Skladajace sie glownie z domkow (w zdecydowanej wiekszosci casas particulares), poprzeplatane sosnowymi drzewami, otoczone brunatnymi polami upawnymi i bajkowymi gorami miasto dawalo sie obejsc w przeciagu pol godziny. No moze troche przesadzam, ale metropolia Vinales zdecydowanie nie jest. Wszedzie (mowie o miasteczku) mozna przejsc na piechote i nie jest to dlugi ani meczacy spacer. Wszystko to spowite bardzo spokojna, uspiona wrecz atmosfera. Glowna atrakcja nie jest jednak miasteczko, lecz jego otoczenie. Do Vinales przybywa sie bowiem glownie po to, aby podziwiac przepiekny krajobraz, przechadzac sie po okolicznych szlakach oraz zwiedzac magiczne groty i jaskinie skryte w pobliskich gorach. Okazalo sie, troche na moja niekorzysc, ze glowny region upraw tytoniu lezy w przeciwna strone od Pinar del Rio tzn. na poludnie. Vinales lezy, jak sie mozna domyslec, w kierunku polnocnym. Tutaj rowniez uprawia sie tyton, ale troszke w mniejszym zakresie. Jesli wiec ktos pragnie zwiedzic wlasnie ten aspekt rolniczej rzeczywistosci Kuby i nie dysponuje wlasnym srodkiem transportu, lepiej niech zalozy baze w Pinar. Dla wszystkich innych Vinales jest jednak dobrym rozwiazaniem. Cicho tu, spokojnie i pieknie. Zdecydowanie mozna sie zrelaksowac.

Jednym ze sposobow zwiedzania jest wejscie na poklad turystycznego autobusu, kursujacego z czestotliwowcia co 30-60min i za 5CUC od lebka obwazacego po glownych atrakcjach okolicy. Jesli komus nie chce sie odbywac calodniowych, wielokilometrowych pieszych wedrowek, ma niewiele czasu, a chcialby zobaczyc jakie turystyczne atrakcje oferuje okolica, jest to nawet niezly pomysl. My skorzystalismy z tych uslug jeszcze tego samego dnia, jako ze na pobyt tu zarezerwowalismy sobie jedynie dwie doby. Trasa tourist-busa biegnie od glownego rynku miasteczka, a przystanki obejmuja takie miejsca jak punkty widokowe, z ktorych rozposciera sie przepiekny widok na doline, dwa najlepsze hotele w okolicy, Mural de la Prehistoria (kolorowy naskalny mural ukazujacy historie swiata, ktorego namalowanie zajelo grupie ludzi nie wiedziec czemu kilkanascie lat), czy w koncu jaskinie, do ktorych sie jednak nie zapuszczalismy. Jako ze ciezko poznac okolice jedynie przez okna autobusu, my wysiedlismy pod wspomnianym malowidlem i zrobilismy sobie powrotny parokilometrowy spacer. Po drodze mijalismy malownicze i kolorowe pola, pola i pola. Z malymi drewnianymi domkami. Od czasu do czasu mijal nas jakis oldsmobile, czy inny zaprzeg konny, czesciej samochod z wypozyczalni, najrzadziej zas jakakolwiek forma transporu publicznego (pod ta nazwa kryje sie stara ciezarowka z tlumem ludzi na pace). Wszyscy jednak napotkani mieszkancy przyjaznie odpowiadali na pozdrowienia. W sennej atmosferze Vinales zdecydowanie mozna sie wyciszyc i odpoczac.

To jednak wlasnie tutaj odkrylismy zalety podrozowania wlasnym srodkiem transportu, najlepiej wypozyczonym samochodem. Na Kubie bowiem dojechac z jednego miasta do drugiego nie jest jeszcze tak trudno, pod warunkiem, ze ma sie pieniadze na autobus i spora doze elastycznosci. Przemiescic sie jednak z punktu A do B, na ktorej to trasie nie ma normalnych polaczen to juz zupelnie inna historia. Transport publiczny na prowincji nie istnieje. Biedny turysta nawet z Vinales do Pinar del Rio moze pojechac tylko raz dziennie przy okazji autobusu udajacego sie do Hawany. Mozna zapakowac sie na wspomniana juz ciezarowke, ale nigdy nie wiadomo kiedy takowa bedzie akurat jechac. Mozna autostopem, ale to jest dla mocno cierpliwych osobnikow, jako ze trzeba sie ustawic w kilkugodzinnej kolejce z innymi chetnymi. Ostatecznym rozwiazaniem jest taksowka lub skorzystanie z uslug prywatnego osobnika z samochodem (oficjalnie nielegalne oczywiscie). Jak wspomnialem wczesniej, bardzo chcialem zwiedzic plantacje tytoniu, zapoznac sie z historia uprawiania tej rosliny itd. itp. Wypatrzylem, ze jakies 19km od Pinar del Rio znajduje sie plantacja samego Alejandro Robaina. Dla niewtajemniczonych Don Robaina to jedyna zyjaca jeszcze osoba (ma okolo dziewiecdziesieciu lat), na ktorej czesc powstala osobna marka cygar – Robaina wlasnie. Bedac tak blisko nie moglem odpuscic sobie wizyty na tej wlasnie plantacji. Rozpytawszy miejscowych czy warto i upewniwszy sie ze owszem, przeciez to najslawniejszy plantator na wyspie, hodujacy najszlachetniejszy i najlepszy tyton na swiecie, postanowilismy sie tam wybrac. Klopotem bylo oczywiscie jak. Oprocz wymienionych juz srodkow transportu okazalo sie, ze mozna sobie bylo jeszcze wypozyczyc skuter i nad ta opcja zastanawialismy sie calkiem powaznie. Do plantacji bylo jednak kilkadziesiat kilometrow i niewiadomo, czy nasze delikatne siedzenia wytrzymalyby taka podroz ... w dwie strony. Do tego dochodzil koszt wypozyczenia pojazdu, 24CUC za dzien plus benzyna. Bylismy juz bardzo blisko ruszenia ku przygodzie na takim wlasnie dwukolowym pojezdzie, ale akurat tego dnia warunki atmosferyczne byly jakies malo stabilne. Zdecydowalismy sie wiec, jako ze rezygnacja nie wchodzila w gre (przeciez po to tu przyjechalem!) na malo romantyczna i backpackerska podroz taksowka. Uzgodnilismy przystepna cene, ktora koniec koncow nie za bardzo odbiegala od kosztow wypozyczenia skutera i wczesnym popoludniem ruszylismy. Jak sie pozniej okazalo, wybor srodka transportu byl jak najbardziej sluszny. Ktokolwiem mialby ochote wybrac sie skuterem z Vinales na plantacje don Robainy niech sie dobrze zastanowi. Dojechac do Pinar to maly pikus. Troche trwa, ale to bylby chyba najmniejszy problem. Schody zaczynaja sie pozniej, gdy trzeba przebrnac przez stolice regionu i jechac dalej we wlasciwym kierunku. Oznaczen bowiem brak. Pare kilometrow za miastem widac juz charakterystyczne drewniane chaty sluzace do suszenia lisci tytoniu, widac tez pola na ktorych niesmialo zielenia sie przyszle plony (akurat o tej porze roku roslinki dopiero co byly zasadzone). Nigdzie jednak nie spotka sie jakichkolwiek znakow wskazujacych droge do najbardziej znanej plantacji tytoniu na Kubie. Bez znajomosci hiszpanskiego i wypytywania sie kilkakrotnie! o droge obawiam sie, ze nie ma sie szans tam trafic. Na szczescie nasz kierowca wiedzial gdzie jedzie. Po parenastu kilometrach za Pinar, skrecil w jakas niepozorna, piaszczysta droge, pozniej znowu i znowu w coraz wezsze i bardziej wyboiste, aby po paru kilometrach zajechac przed brame z napisem „Alejandro Robaina 1845”. Bylismy na miejscu. Specjalnie jeszcze dzien wczesniej dzwonilem tutaj, aby upewnic sie, ze przyjmuja gosci i oprowadzaja chetnych turystow. Przejechac taki kawal drogi i obejsc sie smakiem nie byloby smieszne. Za brama przywital nas widok ... najzwyczjaniejszego w swiecie gospodarstwa. Tu jakis pies, tam jakis kot, kury pare drewnianych szop i budynkow, do tego calkiem ladny murowany domek mieszkalny. Nic co by wskazywalo na slawe i prestiz pochadzacych stad cygar. Nie wiem czego sie spodziewalem, ale w pewnym sensie to miejsce nie odzwierciedlalo skojarzen jakie same sie wczesniej nasuwaly. Gdzies na Zachodzie, taka plantacja bylaby cala instytucja, z marketingiem, pamiatkami, sklepikiem i turystami, a i same zabudowania zapewne bylyby bardziej nowoczesne i, no coz, bogate. Tu nic takigo nie bylo. Przewodnik akurat byl zajety jakas inna para, ktora nie wiedziec jakim sposobem dotarla tu wlasnym samochodem. Przez kilka minut czekania, porozgladalismy sie po farmie, caly czas nie dopatrujac sie nigdzie zadnych sladow „prestizu”. Wypatrzylismy za to samego Alejandro Robaine, ktory przyjmowal wlasnie jakas grupke inwestorow, czy innych biznesmenow z zagranicy. Staruszek jest kolejnym dowodem na dlugowiecznosc mieszkancow Kuby i konserwujace wlasciwosci rumu i cygar:) Chwile po tym jak przewodnik skonczyl oprowadzac ta druga pare, przyszla nasza kolej. Cale zwiedzanie (cena 2CUC za osobe) szczerze mowiac troche nas zawiodlo. Owszem dowiedzielismy sie ciekawych rzeczy na temat uprawy tytoniu, zbiorow, pozniejszej fermentacji lisci itd, ale wszystko to bylo przedstawione troche na odczepnego i calkiem szybko. Niestety przy samych zabudowaniach znajdowaly sie tylko male poletka z tytoniem przeznaczonym na tzw. „capa” czyli wierzchcnia warstwe cygara, a reszta z kilkunastu hektarow pol rozrzucona byla po okolicy. Takze wielkie chaty, ktore o odpowiedniej porze roku wypelnione sa suszacymi sie liscmi, teraz byly puste, z wyjatkiem malej „ekspozycji” majacej dac turystom namiastke tego procesu. To jednak nie ich wina. Po prostu bylismy za wczesnie. Na koniec jeszcze zademonstrowano nam sama sztuke zwijania cygar, czego efekt dostalem w prezencie - jak sie pozniej okazalo bardzo niesmaczny. Nic zreszta dziwnego, przeciez kto by zwijal pokazowe cygara z tytoniu wysokiej jakosci. Zdziwilo mnie jednak, ze na miejscu nie bylo mozna kupic prawdziwych cygar. Oczywiscie znalazl sie od razu jakis pomyslowy osobnik – podobno pracujacy w fabryce cygar w Pinar, ktory za znizkowa cene mogl zalatwic pudelka Robaina. Mnie interesowala jednak tylko jedna sztuka, co z kolei nie zachwycilo jego. Z interesu nic wiec nie wyszlo. Tak zakonczyla sie nasza wizyta na plantacji, ktora opuszczalismy z mieszanymi uczuciami. Na pewno plusem bylo jednak zobaczenia samego don Alejandro i mimo wszystko samej plantacji. Po drodze zajechalismy jeszcze do przyfabrycznego sklepu w Pinar del Rio, gdzie zakupilem stosowne cygaro, autentyczne i sztuk jeden. Podsumowujac mozna powiedziec, ze dobrze zrobilismy jadac taksowka. I tak zajelo nam to sporo czasu, jadac skuterem w ogole moglibysmy na miejsce nie dotrzec, a tak mielismy jeszcze pol dnia na eksploracje Vinales.

Reszte dnia spedzilismy przemierzajac uliczki i wypatrujac prorewolucyjnych haselek poumieszczanych czesto w najdziwniejszych miejscach. Wieczor spedzilismy na tarasie (precyzyjnie rzcz ujmujac na dachu naszego domu) przy szklance rumu z cola i cygarku, ktore dostalem od spotkanego na ryneczku pod kosciolem miejscowego rolnika. Uprawia on tyton generalnie na wlasne potrzeby i skreca sobie z niego pozniej domowej roboty cygara. Cohiba, czy Montecristo to to nie jest, ale chcac doglebnie poznac kubanska scene tytoniowa, trzeba probowac tez tego co pali zwykly czlowiek. Cygaro smakowalo tak jak wygladalo, czyli troche pokrzywione na wszystkie strony i troche odchodzace w paru miejscach. Jak jednak mowilem, trzeba poznac wszystko od poszewki. Dopalilem wiec do konca przy akompaniamencie cuba libre i zachodu slonca w Dolinie Vinales.

Nastepnego poranka czekala nas wyprawa do Trinidadu. Jako ze nie mielismy wlasnego srodka transportu skazani bylismy na autobusy Viazul. Co ciekawe z Vinales, czy dajmy na to Pinar del Rio nie ma bezposredniego polaczenia z Trinidadem. To znaczy jest autobus turystyczny (operatorem jest Cubatur oraz Habanatur), ale z siedmiu dni tygodnia kursuje w dni szesc, z wyjatkiem akurat wtorku, kiedy to byl nam potrzebny. Aby tam dotrzec musielismy wiec najpierw pojechac do Hawany i tam przesiasc sie na inny. W normalnym swiecie, moglbym kupic bilet na cala trase juz w miejscu wyjazdu. Ale nie na Kubie. W Vinales mogli sprzedac prejazd tylko do Hawany, dopiero na miejscu moglismy zakupic bilet na dalsza droge. Nikt jednak nie wiedzial, czy miejscowki w ogole beda. Panie w okienku nie chcialy pomoc mowiac, ze nie sposob sie do biura w Hawanie dodzwonic. Teoretycznie mozna dokonac rezerwacji telefonicznie, ale konia z rzedem temu, komu sie to uda. Pol dnia probowalem przebic sie przez lacza, bez rezultatu. Najwyzej dotarlem do nagranej wiadomosci (rowniez po angielsku), ze dodwonilem sie do biura rezerwacji Viazul. Pozniej wszystko sie urywalo. Niepewni przyszlosci udalismy sie wiec w droge do Hawany. Tam, na dworcu Viazul biegiem ruszylismy do kas, gdzie na szczescie okazalo sie, ze bilety jeszcze sa. Plan dnia byl uratowany. Majac troche czasu miedzy polaczeniami udalismy sie na poszukiwania okolicznej peso-pizzy, ktora to po odczekaniu swego w kolejce sie posililismy. Tak dowartosciowani wsiedlismy na poklad i wieczorem dotarlismy do kolonialnej perelki Kuby – Trinidadu.

C.D.N.

Cuba Libre! - czyli spotkania ze Staruszka Rewolucja, czesc 3

2009-01-02T20:49:00.005+01:00

Dzien na ktory zaplanowalismy sobie La Habana Vieja, zaczelismy od Maleconu i krotkiego spaceru na zachod do budynku Sekcji Interesow USA, ktora dla uproszczenia bede jednak nazywal „ambasada”. Otoczenie tego budynku to tzw. Protestodromo, czyli pasaz i olbrzymia scena, z ktorej przemawiaja przywodcy rewolucji – wrogowi prosto w twarz tworzac swojego rodzaju ekperyment psychologiczny. Ciekawe co musza sobie myslec pracownicy ambasady, gdy pod oknami przewalaja im sie, wykrzykujac przerozne bezecenstwa tysiace Kubanczykow. Czy to w ogole na nich dziala? Protestodromo powstalo po calej aferze z Elianem Gonzalesem i tak jakos zostalo. Z prowizorycznej konstrukcji zmienilo sie w dosc pokazna, a pelnego obrazu dopelnia slogan „Patria o Muerte – Ojczyzna albo Smierc” i 138 masztow z czarnymi flagami, ktore upamietniaja kazdy rok walki z imperializmem, od czasow poczatku dzialan niepodleglosciowych w 1868 roku. I to wszystko epatuje prosto w oko „szatana z polnocy”. Niestety znikly juz bilboardy porownujace Georga W. Busha do Hitlera i innych „wielkich” tego swiata. Co ciekawe wlasnie tutaj zaplanowane byly koncerty, przemowienia i inne atrakcje na hawanskie obchody piecdziesieciolecia staruszki rewolucji.

Zostawiwszy za soba propagandowa rywalizacje dwoch "poteg" udalismy sie na najblizszy przystanek autobusowy i dalej do Starej Hawany. Po drodze wstapilismy do sklepu mieszczacego sie w fabryce Partagas, gdzie zakupilem swoje pierwsze na wyspie cygaro. Przeciez pobyt tu trzeba bylo w koncu jakos uczcic. A skoro uczcic to zakotwiczylismy na chwile w innym hemingway'owskim barze, mianowicie La Bodeguita del Medio. Tutaj poczciwy Ernest pijal mojito i generalnie kazdy kto tu wpadnie nie zamawia nic innego. Dzisiaj miejsce to pelne jest turystow, a cena koktajlu jak na warunki kubanskie jest odstraszajaca – 4CUC w porownaniu do normalnej 1.5 – 2CUC. Pomimo to jedno mojito warto tu zamowic i zobaczyc o co tyle szumu. Tak tez zrobilismy i nadal nie wiem o co ten szum, bo sam koktajl byl dosc przecietny. To, jak sie okazalo pozniej, bylo w wiekszosci kubanskich lokali regula. Zeby w tym kraju nie potrafiono zrobic porzadnego mojito to skandal. Ale nic, na urlopie nie ma co sie unosic.

Mojito w LBDM sie skonczylo, cygaro jeszcze sie tlilo wiec ruszylismy dalej. I tuz obok spotkalismy pania Graciele, 85 letnia weteranke tytoniowego nalogu, ktora po krotkiej pogawedce nieskromnie stwierdzila: „Soy famosa” - jestem slawna. I bez dwoch zdan jest. Jej fotogeniczna podobizna znajduje sie w najnowszym przewodniku Lonely Planet, a jakis nawiedzony malarz sprzedawal nieopodal jej portret. Nic dodac nic ujac, pani Graciela jest w Hawanie instytucja. Nie pozwolilem uciec okazji i oczywiscie dalem sie sfotografowac ze slawa. Jak celebrity to celebrity. Bez dwoch zdan dona Graciela jest jednak najbarwniejsza z postaci pozujacych do zdjec na ulicach Hawany. Reszta, ktorych pelno w okolicy, to w wiekszosci poubierane w kreolskie stroje mulatki, panowie w garniturach w stylu Buena Vista Social Club lub brodacze z beretem w stylu Che. Wszyscy oni maja obowiazkowe gigantyczne cygara i nagabuja bialasow z aparatami. Zadne z nich jednak tych tytoniowych monstrow nie pali, a dona Graciela i owszem. Jest autentyczna. Zreszta wystarczy na nia spojrzec, zeby wszelkie watpliwosci ustapily. Jest urocza. Pozdrawiamy!

Niedaleko za posterunkiem Gracieli uliczka wychodzi na przepiekny Plaza de la Catedral. Gdy wchodzi sie tam po przejsciu tymi dziurawymi uliczkami, pelnymi domow, ktore swoja swietnosc zostawily gdzies za progiem tego stulecia, wrazenie jest ogromne. Wchodzac na plac, rozpoczyna sie hawanski turystyczny szlak biegnacy odnowiona za pieniadze UNESCO czescia Starej Hawany. Jest to czesc przepiekna, ktora pozwala wyobrazic sobie jak to miasto wygladalo kiedys i byc moze jak bedzie wygladalo w przyszlosci. Ciezko jest opisac wszystkie zabytki i warte zobaczenia budynki. Moze i nie warto ich opisywac, bo kazdy znajdzie tam swoje miejsce, swoj zakatek. Moim zdaniem atmosfere psuje tylko ciagle zaczepianie i oferowanie przejazdzki konna bryczka, restauracji, czy tez kolejnych pudelek cygar w nieodlacznej „dobrej cenie”. Taki koszt trzeba jednak poniesc, gdy chcemy sobie tu pospacerowac.Ot cena turystycznej atrakcji.

Oprocz architektonicznych perelek jak Plaza de La Catedral, Plaza Vieja, czy Plaza de San Francisco, turystyczna Hawana ma tez do zaoferowania pare innych rzeczy. Jesli interesuje was literatura rewolucyjna, zajrzyjcie na piekny Plaza de Armas, ktory oblegaja sprzedawcy ksiazek. Na sprzedaz jest tu oczywiscie wszystko zwiazane z Che, poczawszy od albumu z jego fotografiami, a na wspomnieniach z Boliwii i „Dziennikach Motocyklowych” konczac. Prawdziwi badacze, lub tez fani znajda chyba wszystkie wydane przemowienia Fidela, historie atakow CIA na slawnego brodacza, czy jakichkolwiek inny tom zwiazanych chocby luzno z walka rewolucyjna. Jesli szukanej pozycji tu nie ma, nie ma jej juz nigdzie. Wszystko to w sennej, karaibskiej atmosferze - niektorych handlarzy doslownie trzeba by budzic, gdy drzemia na skladanych fotelikach czekajac na klientow.

W tej czesci miasta mozna zwiedzac wiele rzeczy, od hotelu Ambos Mundos i pokoju, w ktorym w latach 30-tych zatrzymal sie Hemingway (ahh te hemingwayowskie memorabilia) po makiete calej Starej Hawany, stworzonej z dbaloscia o szczegoly i oswietlana, przy akompaniamencie odpowiednich dzwiekow, w cyklach imitujacych dzien i noc. Popularnym miejscem jest Muzeum Rumu Havana Club, ikony kubanskiej sceny alkoholowej. Otwarte pare lat temu kusi magiczna nazwa, ale odstrasza cena za wejsciowke. My dalismy sie skusic i czuje sie zobligowany odradzic wizyte w tym przybytku. Po pierwsze nie jest to miejsce, w ktorym naprawde kiedys robiono rum, wszystko jest tu sztucznie przeniesione i gdy porownamy ten przybytek chocby z muzeum browaru w Zywcu wypadnie on dosc mizernie. Ciekawe jest tu jedynie opis procesu wytwarzania rumu, od sciecia trzciny cukrowej po butelkowanie, chociaz wszystko to co opowiada przewodnik jest juz opisane w ulotce, ktore tam rozdaja. Moge odradzac, ale i tak najlepiej jest przekonac sie o tym samemu. Ja ostrzegalem:)

Turystyczny „makijaz” nalozony na Hawane, te odnowione domy, wspaniale koscioly, muzea, restauracje sa piekne, sa niesmowite, ale dla mnie osobiscie brakuje im tego „czegos”, brakuje im prawdziwego ducha miasta. Brakuje im prawdziwego zycia. Bo ta, pulsujaca zyciem HAWANA jest gdzie indziej, chociaz tuz obok. Wystarczy odbic w dowolna boczna uliczke, potem w jeszcze jedna i kolorowa, piekna, cukierkowa rzeczywistosc jak za dotknieciem czarodziejskiej rozdzki zamienia sie w odrapana, pelna dziur, pourywanych drzwi i brakujacych szyb karykature. To jest najbardziej szokujace doznanie jakie moze cie spotkac w Hawanie. Moze nawet tylko tutaj, gdyz nie mnowimy to o "normalnej" dzielnicy i slumsach, jak w innych latynoamerykanskich miastach. W przypadku kubanskiej stolicy jest to normalna dzielnica mieszkalna, pelna pieknych kolonialnych budynkow, tyle ze walacych sie na leb na szyje. W kazdym innym miescie balbym sie w taka okolice zajrzec bez towarzystwa kogos z wewnatrz. Tu nie bylo mowy o jakimkolwiek stresie. W ogole trudno o bardziej bezpieczne latynoskie miasto od Hawany. Porownujac ta odmalowana czesc z ta sasiednia, mowimy o dwoch odmiennych rzeczywistosciach, o przepieknej, ozdobionej scenie, na ktorej rozgrywa sie spektakl i o kuluarach pelnych balaganu i zamieszania, w ktorych jednak toczy sie prawdziwe teatralne zycie. Bo ta odsunieta na boczny tor czesc Habana Vieja jest o wiele bardziej interesujaca. To tu pulsuje serce miasta, nie w tej sztucznej, paralelnej rzeczywitosci, w ktorej domach nie wiadomo, cyz w ogole ktos miesyka. Tutaj mozna zobaczyc jaka naprawde jest Hawana i jak naprawde wyglada zycie w stolicy Kuby. Wiele z tych budynkow praktycznie nie nadaje sie do zamieszkania, powiedziec, ze sie sypie to powiedziec za malo. Mimo to mieszkaja tu cale rodziny, czasami kilka pokolen pod jednym dachem. Jezdnie czesto nie maja asfaltu, ani bruku. Dziury sa niczym nie zabezpieczone i mozna latwo nawiazac blizsze spotkanie z podziemna rura. Nad glowa tez trzeba sie rozgladac, czy akurat jakis obluzowany kawalek tynku nie leci w nasza strone. Przechodzisz obok biednego samochodu, ktory pozbawiony reflektorow i blysku lakieru czeka na powrot do czasow swojej swietnosci, ale na razie jego kola blokuja cegly. Balkony wygladaja jakby zaraz mialy sie oddzielic od reszty budynku, a przez rozpadajace sie drzwi wejsciowe widac klatke schodowa, do ktorej balbym sie normalnie zajrzec, nie wspominajac o ruszeniu po schodach na wyzsze pietra. Stara Hawana jest w ruinie, ale jest pelna dumy i zadziwiajacej woli zycia, moze nawet radosci. To samo ludzie, ktorych mozna tu spotkac. Weseli i usmiechnieci, tancza na ulicy w rytm plynacych z okien dzwiekow muzyki (chociaz niestety salse, o ktorej wspomina tyle filmow i ksiazek zastapil juz latynoski rap i inne mniej klasyczne gatunki). Zycie toczy sie tu na ulicy, wsrod ludzi i z ludzmi. Wszyscy stoja na balkonach nawolujac do siebie i rozmawiajac, albo tez na ulicy, grupkami pod rzedami suszacych sie ubran. Kazdy usmiechniety, pozytywnie do ciebie nastawieni. Nikt cie tu nie meczy szepczac do ucha magiczne zaklecia w stylu „Good cigar, best price, Cohiba, Montecristo”, czy „maybe horseriding, sir?”. I mimo, ze nie mam zludzen, ze nie uznaja cie za swego, tutaj nie ma tej turystycznej otoczki, tego zadufania, sztucznosci. W idealnym swiecie te domy wygladalyby jak piekne cukierkowe twory dwie ulice dalej i tego im z calego serca zycze. Bo ci ludzie nie zasluguja na taki los, zasluguja na to aby mogli mieszkac w godnych, cywilizowanych warunkach. Wspaniale by jednak bylo, gdyby atmosfera tego miejsca pozostala niezmieniona. Bo prawdziwa Stara Hawana to ta nietknieta dzielnica, gdzie czas sie zatrzymal i jej mieszkancy.

Ikona Hawany jako miasta polozonego nad magicznymi, turkusowymi wodami morza jest jej nadbrzerze, a szczegolnie Malecon – znana z tysiecy obrazow, pocztowej i zdjec „promenada”. Pisze w cudzyslowie, gdyz nie jest to miejsce jedynie do spacerow. Wzdluz spacerowej czesci biegnie bowiem szesciopasmowa jezdnia, chyba jedna z najbardziej malowniczych ulic na swiecie. Wsiasc w kabriolet z lat piecdziesiatych i przejechac sie po Maleconie, to jest cos. Mozna skorzystac z uslug coco-taxi, kubanskiej wersji tuk-tuka, albo po prostu spacerowac tam i spowrotem, w wietrzne dni uwazajac na zalewajace chodniki fale. Wypatrywalismy tych oslawionych fal kazdego dnia, czy to rano, czy wieczorem, gdy wracalismy na piechote do domu. Za kazdym razem morze bylo spokojne, wiatr nie wial, a wiec i fal nie bylo. Maleocon pelen byl wtedy spacerowiczow, zakochanych par, grajkow, czy wedkarzy probujacych wyrwac wodzie cos na obiad. Wszystkim tym aktywnosciom towarzyszyly butelki rumu, krazace z rak do rak. Dopiero ostatniego wieczoru, podczas pozegnalnego spaceru Maleconem przy wtorze dmiacego wiatru znad znad zatoki udalo nam sie zaobserwowac ten naturalny spektakl. Fale przewalaly sie przez betonowe bariery i z szumem zalewaly ulice i przejezdzajace nia samochody. W tym momencie kabriolet lub coco-taxi nie wydawal sie juz tak dobrym pomyslem. Spacer wytyczonym chodnikiem takze byl niemozliwy, chyba ze mialo sie na sobie stroj kapielowy i nie degustowalo akurat kubanskiego cygara. Stroju na sobie nie mielismy, a cygara bylo szkoda wiec przechadzalismy sie, uwazajac na dziury pod nogami, druga strona ulicy, z bezpiecznej odleglosci obserwujac ten magiczny spektakl.

Wspomnialem o „dziurach pod nogami”, gdyz Malecon to nie wyjatek od reguly jesli chodzi o architekture miasta. Tu takze widac ten dualizm, gdzie „nowoczesne” i odrestaurowane budynki poprzeplatane sa „wolajacymi o pomoc” kamienicami. Tu jak w Starej Hawanie, w tych wydawaloby sie nie nadajacych sie do niczego domach zyja ludzie. Czesc z nich jest odnawiana, czy to przez jakiejs masci deweloperow, czy przez panstwo, ale wiekszosc jest pozostawiona sama sobie. Na scianach farba odchodzi platami, odkrywajac poszczegolne warstwy i „barwna” historie swego istnienia. Niektore podpieraja rusztowania, innych nie podpiera juz nic. Chodnik przed domami nie istnieje i aby nie zwichnac sobie kostki powinno sie tu chodzic w obuwiu przeznaczonym do gorskich trekkingow. Poprzeczne uliczki biegnace od Maleconu w wiekszosci sa do siebie podobne. Ale wszystko zalezy tez od czesci promenady, w ktorej stoimy. Ta najbardziej malownicza to wlasnie odcinek wschodni, sasiadujacy z La Habana Vieja. Gdy przemiescimy sie w strone zachodnia, w kierunku Vedado, krajobraz stopniowo sie zmienia. Juz w oddali widac majestatyczne budynki hoteli, w tym najslawniejszego i najdrozszego „Nacional”. W miare uplywu kilometrow Malecon przestaje byc gruzowiskiem. Klasyczne budynki zostaja zamienione na lekko nowoczesniejsze, budowane juz za „nowych czasow”, co nie znaczy ze w lepszym stanie. Ewentualnie dojdzie sie do ambadasy USA i dalej do willowych czesci Vedado. Ten prawdziwy Malecon to dla mnie jednak poczatkowe kilometry, z tymi wszystkimi dziurami, sypiacymi sie kamienicami.

Hawana to miasto magiczne, ktore zdecydowanie zawladnelo moim sercem. Moze nie do konca chcialbym sie tam przeprowadzic, ale wracac chcialbym tam zawsze. Ma w sobie cos tak specjalnego, ze ciezko to ujac slowami. Jedni zapewne beda widziec tylko ruiny, dziury w ziemi i biede, ale kluczem do poznania Hawany jest spojrzenie glebiej, pod skorupe. Jest tu tyle zaulkow, kazdy o wyjatkowej atmosferze. Za kazdym rogiem moze sie kryc cos unikalnego, cos czego nigdzie indziej na swiecie sie nie spotka. Hawana pada, ale sie nie poddaje i wierze, ze kiedys sie podniesie, a razem z nia takze jej mieszkancy.

Hawana nas zauroczyla, ale Kuba to nie tylko stolica. Ruszylismy wiec, jak to mowia hawanczycy, "na prowincje", aby sprawdzic jak Staruszka Rewolucja trzyma sie z dala od centrum wladzy...

C.D.N

Cuba Libre! - czyli spotkanie ze Staruszka Rewolucja, czesc 2

2008-12-30T15:57:00.003+01:00

Zapoznawanie sie z kubanska rzeczywistoscia przy swietle dziennym rozpoczelismy od mocnego rewolucyjnego kopa. Przeszlismy z naszego mieszkanka na Plac Rewolucji, wokol ktorego skupiaja sie glowne gmachy rzadowe, siedziba partii i byle miejsce pracy Commandante in Jefe Fidela Castro Ruz. Plac jest znacznych rozmiarow i w czasie kwiecistych przemow brodatego Fidela moglo sie na nim zmiescic podobno ponad milion ludzi. Najbardziej znanymi elementami tutaj sa bialy, marmurowy pomnik kubanskiego bohatera narodowego Jose Marti (rownie wielbionego przez Kubanczykow z Miami,jak i tych z Hawany) oraz mural z niesmiertelna podobizna Che Guevary z rownie wiecznym napisem "Hasta la Victoria Siempre" (Zawsze ku zwyciestwu) po przeciwnej stronie. Caly plac przecina paropasmowa ulica, ktora w czasie obchodow zdaje sie byc zamknieta. Pod pomnikiem Marti jest jeszcze trybuna, z ktorej przemawiaja wodzowie rewolucji, przypominajaca troche nasza z Placu Defilad. Caly czas doszukujemy sie tu podobizn z Polska z czasow poprzedniej epoki, nie to ze za wiele pamietamy. Gdy dotarlismy tu i zobaczylismy podobizne Che na wlasne oczy razem z przejezdzajacymi pod nia tymi wszystkimi samochodami, mielismy wrazenie spogladania na pewnego rodzaju surrealistyczna rzeczywistosc. To co do tej pory znalismy ze zdjec, filmow, czy tez wiadomosci telewizyjnych, teraz odczuwalismy wlasnymi zmyslami. Piekne wrazenie, dla ktorego warto ruszac w swiat.

Z Plaza de la Revolucion udalismy sie na pobliski dworzec autobusowy, zeby wywiedziec sie co i jak z transportem na wyspie. Z roznych wzgledow bowiem odrzucilismy pierwotny plan wypozyczenia samochodu. Sa tu dwie kompanie transportowe: Astro przeznaczone dla Kubanczykow i Viazul celujace w turystow i bardziej zamoznych rodakow. Podczas gdy przewodnik Lonely Planet stwierdza, ze w kazdym busie Astro sa dwa miejsca oferowane osobom placacym peso convertible (CUC), okazalo sie, ze sa to wiesci dawne i nieaktualne. Moze tak i bylo, ale obecnie turysci nie maja wstepu na poklad Astro. Odsylani sa do "pokoiku za firankami" - doslownie! - gdzie urzeduja panie z Viazul i sprzedaja stosowne bilety. Z dziesiec razy drozej oczywiscie, poniewaz podczas gdy w Astro placi sie peso cubano, tutaj tylko convertible. Standard jest jednak podobny, gdyz obie floty skladaja sie z busow „made in china”. Wywiedzielismy sie wiec co i jak z transportem i oposcilismy gmach dworca bogatsi o godzinowy rozklad jazdy.

Postanowilismy jednoczesnie kontynuowac rewolucyjny szlak zwiedzania i udac sie do centrum miasta i znajdujacego sie w dawnym palacu prezydenckim, Muzeum Rewolucji. W tym celu wsiedlismy na poklad miejskiego autobusu, zwanego tutaj "camello", czyli wielblad. Trzeba w tym momencie nadmienic, ze nie ma juz na ulicach Hawany oslawionych rozowych, dwugarbnych autobusow-ciezarowek, niesmialo przypominajacych dwugarbne wielblady, stad prawdopodobnie nazwa. Przeszly do historii zastapione przez nowe produkty chinskiej mysli motoryzacyjnej. Uwiecznione na wielu hawanskich pocztowkach, stare camello mozna jeszcze podobno spotkac na prowincji, co nam sie udalo, chociaz nie w rozowej barwie, w Santa Clara.

W tym momencie, jako ze jestesmy przy temacie wsiadania do autobusu, warto zajac sie innym fenomenem znanym nam z dawnych czasow, mianowicie kolejkami. Do autobusow, budki z lodami, hot dogami, a czesto i sklepow ustawiaja sie tu bowiem kolejki. Czesto w ogole nie widac, ze ktokolwiek jest ustawiony w jakiejkolwiek kolejnosci. Wszyscy stoja sobie gdzie chca, bardzo rzadko jak to bylo u nas, gesiego i w kupie. Sekretem calego tego przedsiewziecia jest dowiedzenie sie kto jest ostatni i zapamietanie jego twarzy. Gdzy przychodzimy, dajmy na to na przystanek autobusowy, rzucamy w przestrzen pytanie "Ultimo?", czyli "ostatni?" i uzyskawszy odpowiedz wiemy juz za kim jestesmy. Tak samo odpowiadamy, gdy kolejna osoba zjawi sie w poszukiwaniu transportu i ulokuje sie za nami. W miedzyczasie mozemy szwedac sie po okolicy, caly czas bedac jednak czujnymi, gdyz w Hawanie nie ma zadnych rozkladow i nigdy nie wiadomo, kiedy przyjedzie autobus, kiedy wystawia na sprzedaz swieza pizze czy hot doga mozna mniej wiecej okreslic. Gdy pojawi sie on na przystanku, rozproszeni po okolicy ludzie jak za dotknieciem czarodziejskiej rozdzki ustawiaja sie sprawnie w kolejce do drzwi wejsciowych, kazdy na swoim miejscu i w odpowiedniej kolejnosci. I tak jest wszedzie. Autobus zapelnia sie do granic mozliwosci, a kierowca jest w stanie wylaczyc silnik i wolac na pasazerow, aby przemieszczali sie na koniec autobusu, gdzie jeszcze jest troche miejsca do oddychania. Wszystko to po to, aby nikt nie zostal na przystanku i wszyscy sie zmiescili. Oplata za przejazd wynosi 0.40 peso cubano, czyli praktycznie nic. I za taka wlasnie cene, scisnieci jak sardynki w oleju pojechalismy do centrum Hawany.

Wypakowalismy sie na ostatnim przystanku, tuz pod hawanskim Capitolio, czyli kopia znanego z Waszyngtonu Kapitolu. I naszym oczom ukazala sie ta prawdziwa Hawana, a wlasciwie jej poczatki - mnostwo starych samochodow, obdrapane, walace sie ale piekne budynki. Od pierwszego rozejrzenia sie mozna poczuc atmosfere tego miasta. Jestesmy tuz przy granicy z Habana Vieja – najstarsza dzielnica miasta, w ktorej realizm miesza sie z odrestaurowana za pieniadze UNESCO „rzeczywistoscia”. Uliczki biegnace od Capitolio prowadza wlasnie tam, do serca miasta. My tego dnia jeszcze sie tam nie zapuszczalismy. Postanowilismy stopniowac sobie doznania i rozejrzec sie najpierw w centrum. Wejscie do kopii ostoi waszyngtonskiej demokracji rowniez zostawilismy sobie na pozniej.

Ja swoja porozciagana na wszystkie strony uwage staralem sie skupic na odrestaurowanych na cacuszka oldsmobilach zaparkowanych nieopodal. Jak sie okazalo byla to czesc rzadowego przedsiewziecia majacego na celu odchudzenie turystycznych portfeli, noszaca wdzieczna nazwe „wypozycz sobie marzenie”. Cos na ksztalt polaczenia MPT z muzeum motoryzacji w Otrebusach. Pieknie zachowane auta o niebieskich tablicach rejestracyjnych (znaczy sie wlasnosc panstwa) mozna sobie wypozyczyc, razem z kierowca za sowita oplata w CUC. Na przyklad za pol godziny jazdy kabrioletem z lat piecdziesiatych ubieglego stulecia nalezy wysuplac kwote okolo 25CUC, czyli wiecej niz miesiecznie zarabia na Kubie lekarz. Sa chetni? Pewnie, ze sa. Co na to sumienie? Kazdy ma swoje:) Duzo bardziej autentycznie wygladaja te „prawdziwe” cuda techniki o zoltych (wpasnosc prywatna) tablicach rejestracyjnych. Te krazowniki szos parkuja nieopodal, w cieniu drzew czekajac na klientow. Turysta jednak legalnie w nie nie wsiadzie. Generalnie rzecz biorac, wszystkie te samochody na Kubie pelnia role tzw. Collectivo, czyli cos na ksztalt wieloosobowych taksowek jezdzacych po z gory ustalonych trasach. Spod Capitolio rusza taka w droge dopiero, gdy zapelnia sie wszystkie miejsca. Te poobijane, polatane, posklejane krazowniki przemykajace po kubanskich ulicach to wlasnie collectivo. Ciekawostka jest fakt, ze w wiekszosci przypadkow oryginalna zostala juz tylko karoseria i wnetrze, podczas gdy czesci napedowe jak silnik i inne niezbedne do zycia samochodu rzeczy zapozyczone zostaly od pojazdow produkcji radzieckiej, traktorow, czy innych wytworow przemyslu motoryzacyjnego. Kubanczycy, zmuszeni przez okolicznosci, stali sie najlepszymi mechanikami na swiecie, zdolnymi sprawic, ze wszystko bedzie jezdzic, nawet wbrew naturze. Jak juz wspomnialem nielegalnym jest przewozenie turystow w tychze collectivo, tak jak w rykszy rowerowej. Ten fakt jednak nie przeszkadza temu, ze jak sie chce to mozna. Wszystko zalezy usmiechu, kierowcy i oczywiscie zdolnosci negocjacyjnych oraz paru CUC. Bez tego na Kubie ani rusz.

Oprocz tego srodka transportu i wspomnianej juz komunikacji miejskiej mozna sie jeszcze poruszac po Hawanie taksowkami, jesli ktos chce. Tych tez sa rozne rodzaje i co za tym idzie charakteryzuja sie roznymi cenami. Najdrozsze sa taxi o zachodnich markach aut jak Peugeoty czy inne cuda. Drugie w kolejce sa Lady – biale. Najbardziej ekonomicznymi taksowkami sa zolte Lady, ktore czasem takze pelnia role collectivo, tzn. Laduja w siebie wiecej osob niz tylko jednego klienta i rozwoza ich po kolei. To zapewne obniza jeszcze oplate. Co ciekawe na ulicach mozna spotkac swoiste zolto-lado-hybrydy w postaci „limuzyny”. Pod tym haslem kryja sie po prostu dwie zespawane w jedna calosc Lady. Przod i byc moze tyl pochodza z jednego samochodu, natomiast w srodek dospawana jest jeszcze pasazerska czesc innego egzemplarza. W ten sposob da sie pomiescic wiecej osob podczas jednego kursu. W ekstremalnych wypadkach mozna chyba polaczyc w jedno trzy rozne auta. Niektore spawy dla „bezpieczenstwa” pokryte sa jeszcze tasma klejaca:) Ot kubanska pomyslowosc.

Ale odbilem troche od watku. Wracajac do centrum i architektury. Okolica Capitolio to reprezentacja pieknych budynkow Hawany, hoteli (w tym znanego Inglaterra), bogato rzezbionego gmachu opery, czy innych nie posiadajacych swoich nazw, a wartych wspomnienia. Takze i tutaj widac zeby czasu, ktore nadszarpnely te konstrukcje, jedne bardziej, inne mniej. Wiele zabudowan w samym centrum miasta po prostu sie sypie, czasami brakuje im praktycznie „wnetrz” nie wspominajac o oknach. Nie przeszkadza to jednak podziwiac ich wielkosci i architektoniczego kunsztu. Bo Hawana to perla architeketury, najrozniejszych stylow. Az boje sie myslec jak wygladala piecdziesiat lat temu, w pelni rozkwitu. Od Parque Central, w ktorym jeden kacik zawsze, ale to naprawde dwadziescia cztery godziny na dobe, pelen jest krzyczacych i gestykulujacych fanow baseballu, w strone morza biegnie pasaz zwany Prado, odrzewiona aleja, pelna lawek, ktora mozna spokojnie spacerowac unikajac ostrych promieni slonca. Pasaz ten po obu stronach otoczony jest jezdnia, po ktorej suna rikszarze i stare buicki, fordy i inne cudenka. Temu wszystkiemu smutnie z gory przygladaja sie budynki i ludzie. Bo zycie toczy sie tu na balkonach, gdzie wsrod prania przesiaduja mieszkancy plotkujacy o sukcesach rewolucji i codziennych sprawach. Gdzieniegdzie pod sklepieniami budynkow rozsiadaja sie grupki mezczyzn i przy akompaniamencie rumu i gestego dymu z cygar zawziecie graja w domino.

Tam gdzie konczy sie Prado, zaczyna sie Malecon, ciagnacy sie przez osiem kilometrow wzdluz wybrzeza. Nas jednak interesowalo Muzeum Rewolucji mieszczace sie w pieknym, eks palacu prezydenckim. To tutaj urzedowal Fulgencio Batista, zanim 1 stycznia 1959 roku skonczyl sie jego czas a zaczela epoka „barbudos”, czyli brodaczy. Dzisiaj mozna w tym budynku podziwiac najrozniejsze eksponaty zwiazane z czasami rewolucji i walk o niepodleglosc. Sa tu takie rarytasy jak koszule Fidela i Raula Castro, radio przez ktore nadawal Che Guevara, oryginalne przemowienie obroncze Fidela „Historia mnie uniewinni”, czy tez tablice pozdejmowane ze znacjonalizowanych fabryk amerykanskich. Ramy czasowe siegaja od, jak wspomnialem czasow niewolnictwa, Jose Marti i walk o niepodleglosc po zwycieskie lata, gdy wprowadzano przmyslane reformy rolne i klolejne pieciolatki. Wszystko jest po hiszpansku i angielsku, wiec propaganda dziala doskonale. Na dole, przy wejsciu znajduje sie tzw. Kacik kretynow, gdzie jest tablica z karykaturami trzech osob: Georga Busha seniora, Ronalda Reagana i Fulgencio Batisty, a przy kazdym z nich napis „Dziekujemy kretynie za pomoc w konsolidacji rewolucji”. Ot poczucie humoru. Przed muzeum stoi czolg, z ktorego Fidel dowodzil i podobno strzelal w czasie nieudanej inwazji USA w Zatoce Swin. Obok glownego budynku muzeum powstal jeszcze dodatkowy pawilon, w ktorym glownym eksponatem jest odnowiony i pieczolowicie chroniony jacht „Granma”, na ktorym Fidel, Che, Raul i Camillo Cienfuegos wraz z 81 innymi rewolucjonistami przybyli z Meksyku, aby dokonac to czego dokonali. Jak udalo im sie ladowanie, wszyscy wiedza.

Z muzeum, bocznymi uliczkami udalismy sie w droge powrotna do Capitolio. Po drodze zaliczylismy Edificio Bacardi, wspaniale zachowany budynek w stylu art deco i bar Floridita, gdzie Ernest Hemingway popijal swoje daiquiri. Po drodze natknelismy sie na maly bazarek z produktami rolnymi, gdzie probowalismy zakupic banany. Nie udalo sie, gdyz sprzedawczyni postawila nam zaporowa cene 1CUC za malutkiego bananika. Ot cena posiadania blond wlosow. Wysmialismy ja i poszlismy dalej. Co jak co, ale to juz bylo poprostu oszustwo. Powoli poznawalismy tymsamym reguly rzadzace kubanska ekonomia i nasze miejsce w szeregu. Rozumiemy, ze jako turysci musimi placic wiecej, ze ludzie tam nie maja innego dostepu do peso ceonvertible, jak wyciagac je od nas, lub wymieniajac swoje niskie pensje w kantorach. Natlok turystow w Hawanie sprawia, ze kazdego mozna w jakis sposob naciagnac. Mozna sie jednak nie dac, rozgladac sie uwaznie, rozpoznac kto cie probuje oszukac, a kto nie. Bez znajomosci hiszpanskiego jest jednak ciezko, wiec tym wszystkim przybyszom, ktorzy maja ten klopot, wspolczujemy.

Tym razem do Capitolio weszlismy, aby podziwiac jego monumentalizm od srodka. Rzeczywscie robi wrazenie. Marmurowe posadzki i wszystko chyba z marmuru, ciekawa dawna sala parlamentu i ... stoiska z pamiatkami. Na Kubie maja bardzo ciekawy zwyczaj, ze gdziekolwiek nie wejdziesz, do jakiegokolwiek zabytku, muzeum, czy innego przybytku, zawsze natkniesz sie na obowiazkowe stoisko z pamiatkami. I nie wazne, ze zaplaciles za bilet. Zeby gdzies dotrzec, musisz przejsc przez te sklepiki. A co sprzedaja? Ano generalnie kubanskie pamiatki mozna nazwac guevaryzmami bo to nic innego jak wszystko co sie tylko da okraszone podobizna Che. Koszulki, czapki, kieliszki, pocztowki, kalendarze, kolczyki itd., itp., a na nich Ernesto Guevara de la Serna. Ciekawe, ze najbardziej znanym kubanskim rewolucjonista na swiecie i jednym z glownych produktow eksportowych jest ... Argentynczyk:).

Po wyjsciu z Capitolio poszwedalismy sie jeszcze po okolicznych uliczkach, ktore tak mnie wciagaja. Posililismy sie sprzedawanymi z ulicznych stoisk kanapkami ze schabowym i tak dozywieni i najedzeni widokami zakonczylismy nasz dzien.

C.D.N.

Cuba Libre! - czyli spotkanie ze Staruszka Rewolucja, czesc 1

2008-12-29T17:40:00.007+01:00

Kuba jest miejscem, do ktorego zawsze chcialem pojechac i jakos nigdy nie udawalo mi sie tam dotrzec. Planujac kazda kolejna podroz, zastanawiajac sie gdzie pojedziemy, zawsze na pierwszym miejscu proponowalem ta wyspe. I zawsze cos stawalo na przeszkodzie. Tym razem, planujac cala wyprawe warunkiem bylo to, ze Kuba bedzie jednym z krajow, ktore odwiedzimy. Bylo wiele watpliwosci, wiele problemow, ale gdy w koncu bedac w Ekwadore kupilismy bilety na Kube, poczulem, ze marzenie sie spelni. I to jeszcze za zycia brodatego Fidela.

Samo przetransportowanie sie na wyspe nie obylo sie bez przygod. Lot mielismy z Gwatemala City, przez Mexico City i Cancun. Pierwszy wylot o 6.45 rano. Zeby wyrobic sie na ten lot, wstalismy przed czwarta rano, zapakowalismy sie w mikrobusik i w ciemnosciach nocy ruszylismy z Antigua na lotnisko. Tam wszystko odbylo sie sprawnie i juz wkrotce moglismy drzemac na pokladzie samolotu. Przygoda zaczela sie w Meksyku, gdzie musielismy sie przesiasc na inny samolot. Wg rozkladu mielismy na to okolo pol godziny, co od razu automatycznie powodowalo, ze plan byl napiety. Dziwnym trafem na wykazie odlotow wyswietlanych na ekranach na lotnisku, naszego lotu nie bylo. Jeszcze w samolocie skierowano nas do bramki numer 19, gdzie jednak nic konkretnego nie znalezlismy. Zapytalismy sie wiec milego przedstawiciela linii lotniczych Mexicana de Aviacion gdziez to mamy sie udac. Pokierowal nas do bramki B, ktora okazala sie lezec po przeciwnej stronie terminalu i byc hala pelna ludzi. Tam po raz kolejny zapytalismy sie stosownej osoby o konkrety, a w odpowiedzi uslyszelismy, ze nasz samolot odlatuje z bramki numer 38, czyli na zupelnie przeciwnym koncu terminala. No to w droge bo godzina odlotu wlsnie wybila, a nas na pokladzie jak nie bylo tak nie ma. Biegiem, z dosc ciezkim bagazem podrecznym zawierajacym efekty naszych bazarowych eskapad po Gwatemali, ruszylismy w strone wskazanej nam bramki. Dziwnym trafem jednak oznaczenia na lotnisku wskazywaly, ze bramek jest jedynie 36. Ale nic, oficjele powiedzieli 38 to idziemy. Oficjele, jak sie okazalo, byli jednak w bledzie. Na terminalu numer 1 bramek jest 36. Wkurzony niemilosiernie, spocony zaatakowalem kolejny punkt informacyjny na lotnisku. Pan podzwonil, pogadac i oswiadczyl, ze lot do Hawany jest z bramki numer 17, czyli tuz obok miejsca, gdzie wyszlismy z samolotu!!! Godzina wylotu mionela juz jakies 15 minut wczesniej, ale nic idziemy. Dotarlismy do wskazanej bramki, grozac po drodze palcem osobnikowi, ktory rozpoczal nasza wedrowke po lotnisku. Jak sie okazalo, samolot jeszcze nie odlecial. Uff. Biegiem do czekajacego autobsu, ktory pelen czekajacych ludzi, zaraz ruszyl w strone samolotu. Jechal, jechal i podjechal w koncu pod jeden z aeroplanow. Postal tam z piec minut, nie otwierajac drzwi i ... zabral sie w powrotna droge. No niee, ze my nie potrafimy znalezc bramki to jeszcze ok, ale ze oni nie wiedza ktory samolot to juz przesada. Kierowca w miedzyczasie dojachal do punktu wyjscia, zatrzymal sie, nie wysiadajac pogadal przez okno z kolega z innego autobusu i ni mniej ni wiecej tylko zawrocil, jak sie okazalo w strone tego samolotu do ktorego juz raz dotarlismy. Tam znowu sie zatrzymal, ale po paru minutach tym razem drzwi sie otworzyly i moglismy wsiasc na poklad. Ufff, myslimy, w koncu. Gwoli formalnosci zapytalem stewardess, czy aby wszystkie bagaze udalo sie przeladowac, i uzyskawszy twierdzaca odpowiedz udalem sie na swoje miejsce czujac szybsze bicie serca zwiazane tak z maratonem po lotnisku jak i z miejscem, do ktorego lecielismy. Po przystanku w Cancun, dziwnej procedurze przejscia po raz drugi przez sluzby imigracyjne (w Meksyku, nawet jesli jestes tranzytem, musisz przejsc przez immigration) i kolejnej godzinie lotu, pod nami ukazala sie kubanska ziemia. Pola uprawne, pola, pola, jakas fabryka, pola i autostrada, po ktorej wydawalo sie, ze malo co jezdzi. Pare minut i wyladowalismy. Jestesmy na Kubie!!! Wiele slyszelismy o kolejkach panujacych tu do kontroli granicznej, ale w naszym przypadku praktycznie takiej nie bylo. Co ciekawe do urzednika nie moglismy podejsc we dwojke, jak to zwykle bywa, ale trzeba sie bylo do wywiadu rozdzielic. Ewelinka poszla pierwsza, a mnie skierowano do drugiego okienka. Tam standardowe pytania, w jakim celu, gdzie bedziemy mieszkac etc. oraz czym sie zajmuje. No to mowie co i jak, ale pani nie wiedziala co to PR. No to ja, ze pracuje z dziennikarzami, ona na to, czy jestem dziennikarzem? Ja mowie, ze nie, ze tylko z nimi pracuje. Ale cos jej sie nie spodobalo. Odeslala mnie na bok i zaczela konferowac z kolezankami. Ewelinka byla juz w tym czasie po drugiej stronie. No ladnie mysle, tyle czekalem zeby tu dojechac, tyle lat marzenia i planowania, a oni mnie nie wpuszcza. Mnie?! Po kilku minutach zostalem zawezwany spowrotem przed oblicze srogiej pani, ktora stwierdzila todo bien y bienvenidos a Cuba. Bzyknely drzwi i ucieklem na druga strone. Udalo sie. Teraz pozostalo nam tylko odebrac bagaze i ruszyc na podboj Hawany. Ale tu ... czekamy i czekamy, rozne bagaze wypadaly na rampe, ale nie nasze. W koncu wszystko ustalo, bagazy nie ma. No ladnie, tego jeszcze brakowalo. Obsluga lotniska mowi, ze to juz wszystko i zeby isc do reklamacji. Tutaj tropiki, lato i gorac a my w jeansach, bez ubran, niczego. Zgubili nam bagaze. Jak sie okazalo przy okienku do spraw reklamacji nie bylismy jedynymi pasazerami tego samolotu. Przemila pani wziela nasze kupony, postukala w komputer (dzieki Bogu jakas komputeryzacja jednak na Kubie jest) i stiwerdzila, ze mamy szczescie bo nasze bagaze leca innym lotem Mexicany i beda za godzine. Poczekajcie i bedzie ok. No to czekalismy. Przy okazji mielismy pierwsza stycznosc z stosunkiem Kubanczykow do zakazow. W tym przypadku, mimo ze palenie na lotnisku jest zabronione, o czym swiadcza liczne obrazki z przekreslony pecikiem, nikt sie tym nie przejmowal. Nawet ochrona, czy inna milicja. Ot na Kubie wszystko jest nielegalne, ale nikt sie nic z tego nie robi. Pewnie nawet Fidel by tu palil, gdyby nie rzucil nalogu pare lat temu. A na bagaze jak czekalismy tak czekalismy. W koncu wyladowal stosowny samolot. Z niepokojem ustawilismy sie przy rampie i wypatrywalismy plecakow. Jedna minuta, dwie, trzy, dziesiec .. w koncu sa. Jestesmy uratowani! Mozemy ruszac dalej.

Zabralismy sie stamtad szybciutko, dokonalismy wymiany naszych funduszy na "dewizowe" peso convertible oraz lokalne peso cubano znane rowniez moneda nacional i w droge do miasta. Ku naszemu zdziwieniu, taksowki czekajace na lotnisku to nie byly lady, czy inne moskwicze, ale porzadnie wygladajace peugeoty. Po krotkiej negocjacji i wyeliminowaniu posrednikow chcacych wywidowac cene swoja prowizja za znalezienie ci stojacej piec metrow dalej taksowki, ruszylismy w strone centrum.

Juz za zakretem dostrzeglismy pierwsze relikty motoryzacyjnej historii w postaci amerykanskich oldsmobili, ktore rocznikowo zatrzymaly sie na 1959 roku. A wiec to wszystko prawda! Stopniowo pojawialo sie ich wiecej, a oprocz nich byly w koncu tez i lady, wolgi, moskwicze, a nawet nasze maluszki i Fiaty 125p. Wszystko tak jak mialo byc. Kuba. Hawana. W koncu! Dwadziescia kilometrow dalej dotarlismy do Vedado i zarezerwowanej casa particular, ktora stala sie naszym kubanskim domem na najblizsze pare dni.

Tu moze pare slow na temat zakwaterowania na Kubie. Otoz najbardziej ekonomicznym sposobem jest mieszkanie wlasnie w tzw. casa particular, czyli u kogos w domu, kto wynajmuje pokoj turystom (o roznym standardzie, zaleznie jak sie trafi) i kto placi za to slono stosownym urzedom –nawet 300CUC miesiecznie, niezaleznie, czy ma gosci czy nie. Suma nieprawdopodobnie wysoka jak na lokalne warunki. I my wlasnie w takich miejscach zatrzymywalismy sie podczas calego naszego pobytu. W Hawanie ulokowalismy sie w budynku z lat 30 XXw. przy ulicy Infanta, rzut beretem od Maleconu. Lokalizacja porzadna i mieszkanie rowniez. Merici, ktora byla nasza gospodynia (swoja droga lekarka z wyksztalcenia) zaopiekowala sie nami bardzo milo i jesli chodzi o noclegi to zaplanowala nam w zasadzie cala podroz. Zaplanowala tzn. podzwonila po znajomych w innych miastach i porezerwowala nam mieszkanka w tych miejscach, gdzie wiedzielismy, ze na pewno bedziemy. Takie biuro podrozy, albo siatka wsperajacych sie znajomych.

Pierwszy nasz wieczor ukoronowalismy sobie wyjsciem na kolacje polaczona z degustacja prawdziwego kubanskiego mojito (srednie, ale to juz zalezy od barmana) i nocnym spacerem po hawanskim Maleconie. Knajpka, do ktorej wyslala nas Merici byla przyjemna z panem grajacym na pianinie. Normalnie wydawala sie calkiem ekskluzywna, ale ceny byly zdecydowanie przystepne. No wiec posililismy sie wieprzowinka (ulubione chyba mieso Kubanczykow, moze poprzez to, ze wolowina jest reglamentowana) i ruszylismy nad wybrzeze. Fale tego wieczoru nie obmywaly Maleconu, po ktorym przechadzalo sie mnostwo kubanskich zakochanych par (popularne miejsce dla tej konkretnej aktywnosci), a po jezdni przejezdzaly sobie wiecznie zywe relikty amerykanskiej historii motoryzacji urozmaicane co jakis czas radziecka, chinska i europejska mysla technologiczna. Zakochanym parom chwile umilali uliczni grajkowie, za drobna oplata przygrywajacy smetne melodie, a nastroju dopelnialy liczne butelki rumu krazace pomiedzy spacerowiczami. Dzien, mimo swoich niekoniecznie przyjemnych atrakcji zakonczyl sie wiec przemilo, a ja poczulem, ze naprawde tu dolecialem. Bylismy na Kubie.

C.D.N.

Wrocilismy

2008-12-22T13:45:00.005+01:00

Stalo sie. Wczoraj, dokladnie co do sekundy, o godzinie 19.40 (ahh ci Niemcy i ich punktualnosc) samolot Lufthansy z nami na pokladzie bezpiecznie wyhamowal na warszawskim Okeciu. Tym samym po 331 dniach w drodze skonczyla sie nasza podroz, skonczyla sie nasza przygoda. Bylo wzruszenie, byly usciski, lez sie nie doszukalem. Pewnie byly dobrze zamaskowane. Wszystkim, ktorzy przybyli na lotnisko zeby nas powitac, serdecznie dziekujemy. Dziwne to uczucie wrocic do "normalnego" zycia, ale chyba trzeba sie bedzie zaaklimatyzowac. A jak sie nie uda, to zawsze mozna znowu wskoczyc w samolot. Bo miejsc do odwiedzenia zostalo jeszcze sporo, oj sporo.

Ladowanie w rzeczywistosci

2008-12-19T02:39:00.002+01:00

Wszystko co dobre szybko sie konczy, przy dobrej zabawie czas szybciej leci i tym podobne frazesy zwykle w zyciu sie sprawdzaja. Nie inaczej jest i w naszym przypadku. Ten rok zlecial nam niemilosiernie szybko, a im blizej do powrotu tym bardziej utwierdzamy sie w tym przekonaniu. Czas zdecydowanie za szybko mija. Ale wszystko ma swoje dobre i zle strony. Dobra to ta, ze za wszystkimi sie juz mocno stesknilismy i chetnie zobaczymy Wasze przemile oblicza, mamy nadzieje, ze jak najszybciej.

A jesli sa wsrod was tacy, ktorzy nie maja co robic w niedzielny wieczor i chcieliby nam nasze ladowanie w zimowej rzeczywistosci ulatwic usciskiem dloni lub innym rownie zmyslowym sposobem, to moge nadmienic, ze ladujemy wlasnie w niedziele, 21 grudnia o godzinie okolo 19.40 na pokladzie Lufthansy z Londynu przez Dusseldorf (LH3322).

Tak czy siak blizej nam juz do zobaczenia sie twarza w twarz i wtedy bedziecie mi mogli bezposrednio wygarnac za opoznienia w pisaniu i wszystko inne co wam sie nie podoba w mojej osobie. Winien jestem jeszcze opis przygody na Kubie, nad czym nieustannie pracuje i obiecuje wkrotce jeden wielki poemat rewolucyjny, ktory obali caly ustroj, wszystkich monarchow i rzady na tym blogu. :) Ale to wkrotce.

Pozdrawiamy z NYC i do zobaczenia juz niedlugo.

Semuc Champey, czyli gwatemalski kandydat do naturalnego cudu swiata

2008-12-16T00:11:00.008+01:00

Pierwotnie nasz plan byl taki. Z Tikal ruszamy spowrotem na poludnie Gwatemali i odbijamy do polozonych tuz przy granicy, ale juz w Hondurasie kolejnych ruin Majow, mianowicie Copan. Ale jak to zwykle bywa z, plany ulegaja zmianie. I nasz, po drobiazgowym przeanalizowaniu opcji przejazdu w tamta strone zmienil sie tak, ze Copan zostawilismy sobie na nastepny raz (gimnastyka zwianaza z przetransportowaniem sie do Hondurasu byla ponad nasze watle sily), a zamiast tego postanowilismy zapoznac sie z polecanym przez wszystkie poznane przez nas osoby, Semuc Champey. O tym co kryje sie pod ta nazwa opowiemy za chwile. Na razie pare slow na temat zwykly i codzienny, czyli transport w Gwatemali.

Otoz aby dojechac do Semuc Champey, najpierw trzeba dotrzec do wiekszego miasteczka polozonego nieopodal, czyli Coban (nie mylic z honduraskim Copan). I po malych perturbacjach zwiazanych ze znalezieniem zwyklego, a nie turystycznego transportu, ruszylismy w droge. W Gwatemali, jak sie okazalo, chicken busy, mimo ze sa podstawa calej transportowej egzystencji, sa czasami zastepowane przez mikrobusy, czyli takie klasyczne vany. Ma to miejsce na trasach dluzszych, ktore byc moze owe chicken busy nie do konca sa w stanie pokonac. No wiec na pokladzie takiego mikrobusa, w towarzystwie lokalnym i przy akompaniamencie starych filmow produkcji meksykanskiej odtwarzanych z przenosnego dvd dotarlismy do Coban. Do hostelu zawiozl nas osobnik poruszajacy sie samochodem w stylu hawanskich ulic, czyli kilkudziesiecioletnim oplem, w ktorym drzwi zamykaly sie na sznurki, ale caly czas jezdzil. Pogoda od razu okazala sie malo sprzyjajaca za sprawa nieprzyjemnych opadow atmosferycznych i lekko niskiej temperatury. Po wieczornym spacerze po miescie w poszukiwaniu czegos do zjedzenia, utwierdzilismy sie w przekonaniu, ze Coban do zaoferowania za wiele nie ma, czytaj nic. No ale przeciez nie zjawilismy sie tu dla walorow architektonicznych tego miejsca, ale aby zapoznac sie z nieodleglym cudem natury, szmaragdowymi wodami i formacjami skalnymi Semuc Champey. Udalismy sie tam z samego rana. Najpierw mikrobusem do miasteczka Lanquin, gdzie czekala nas przesiadka ... na ciezarowke. Ot zwykla ciezarowke z otwarta paka i umocowanym na gorze pretem do trzymania sie. Takim oto srodkiem transportu po kilkunastu minutach karkolomnej jazdy, podczas ktorej, spod kol uciekaly weze, dotarlismy do bram parku narodowego. Jako ze ruszylismy w zasadzie bez sniadania, pozywilismy sie w miejscowej knajpce i dopiero wtedy ruszylismy na podboj tych cudow natury. Pogoda w stosunku do Coban roznila sie znacznie, przynajmniej jesli chodzi o temperature, ktora tam wymuszala noszenie polaru, tutaj zas przyciskala nas do zalozenia bardziej lekkich strojow. W takiej atmosferze ruszylismy na spotkanie z natura.

Bo Semuc Champey to nie ruiny Majow, czy kolonialne zabytki architektury, to krajobraz stworzony silami przyrody. To przepiekna dolina, z plynaca w dole rzeka o kolorze szmaragdowym, ktora stworzyla wlasne dziela sztuki w wapiennych skalach. Dziela te to po prostu wodospady, mniejsze i wieksze, to takze baseniki, do ktorych wskakuja spoceni turysci po uprzednim przebraniu sie w stroje kapielowe. Niebo bylo pochmurne, ale spacer po przyrodniczych sciezkach wzdluz rzeki, wsrod tropikalnej roslinnosci i takiej samej wilgotnosci sprawil, ze nie odmowilismy sobie przyjemnosci kapieli. Przebralismy sie wiec w stosowny stroj i wskoczylismy do przyjemnie chlodnej wody. Przed nami byl maly wodospad, za nami kolejny, po bokach porosniete dzungla zbocza, a w oddali wila sie rzeka. W takich warunkach przyszlo nam sobie poplywac. Co ciekawe w wodzie zyly jakies specyficzne rybki, ktore, jak czlowiek stanal w miejscu, podplywaly i zaczynaly cie podskubywac. Nie byly to raczej wspominane juz przezemnie rybki Canero, ale i tak wrazenie bylo dosc dziwne. Lekarstwem na nie okazalo sie plywanie lub tez stanie pod spadajacymi kaskadami wody. Tam sie nie zapuszczaly i dawaly spokoj.

Semuc Champey to naprawde przyjemne miejsce, pelne pieknych sciezek spacerowych, z ktorych mozna obserwowac rozne fragmanty rzeki i formacji skalnych. To takze punkt widokowy polozony na wzgorzu, z ktorego widac panorame calej okolicy oraz pelny obraz jaki maluje woda u podnoza. To takze jaskinie, do ktorych mozna zajrzec i ktorych korytarzami mozna spacerowac. Wieksze i bardziej znane sa w pobliskim Lanquin, ale ani tu, ani tam sie nie wybralismy. Jakos tak do jaskin nas nie ciagnelo. Calosc jest tez gwatemalskim kandydatem w internetowym glosowaniu na nowe siedem naturalnych cudow swiata.

Po kapieli ruszylismy w droge powrotna do Lamquin i dalej do Coban. Dotarlwszy tam pod wieczor nie mielismy juz za wiele do roboty. Zorganizowalismy sobie wiec dalsza droge na nastepny dzien. Z Coban ruszylismy do miejsca, ktore nam sie najbardziej z Gwatemali podobalo, do miejsca ktore skradlo nam serca, a mianowicie Antiguy. Spedzilismy tam ostatnie cztery noce, przed kolejnym wyzwaniem - wyspa jak wulkan goraca, czyli perla Karaibow, ostoja socjalizmu, krajem Fidela, Che i jedynym na swiecie miejscem wciaz broniacym sie przed wplywami "imperialistycznych lap sasiada z polnocy" ... spelnienie moich podrozniczych marzen - Kuba.

Tikal, ruiny Majow w srodku dzungli

2008-12-14T01:47:00.003+01:00

Znad jeziora Atitlan do Flores jest kawal drogi. Trzeba praktycznie przejechac caly kraj i chociaz Gwatemala nie nalezy do najwiekszych, stan drog robi swoje i sprawia, ze jest to przedsiewziecie calkiem powazne. Na poczatku zastanawialismy sie nawet nad skorzystaniem z uslug biur turystycznych oferujacych przejazd minibusikami. Jak sie jednak okazalo, minibusikiem jedzie sie tylko do Gwatemali, aby tam przesiasc sie juz w normalny autobus (tym razem nie chicken). Za zorganizowanie tego licza sobie sporo. Stwierdzilismy wiec, ze na nas nie zarobia i zabralismy sie za planowanie tej drogi wlasnorecznie. Najpierw zadzwonilismy do firmy przewozowej, kora operuje na trasie Guatemala City - Flores, zarezerwowalismy stosowne miejscowki, a co wiecej okazalo sie, ze obowiazuje aktualnie przedswiateczna promocja i bilet jest tanszy. Tym lepiej dla nas. Po zapewnieniu sobie transportu zaladowalismy sie do chicken busa jadacego z Pana do Gwatemali i ruszylismy w droge. Po pieciu godzinach, z niemilosiernie bolacymi dupskami (alez te laweczki sa twarde) dotarlismy do stolicy. W zasadzie to wysadzili nas na srodku trzypasmowki, przy pasie zieleni oddzielajacym nas od ruchu ulicznego naplywajacego z przeciwnej strony. Tuz za autobusem zatrzymala sie od razu taksowka, z ktorej uslug, po krotkim argowaniu, skorzystalismy. Mily kierowca zawiozl nas na "dworzec" nalezacy do operatora autobusow. Wykupilismy nasza rezerwacje (wyszlo nam duuzo taniej) i bylismy gotowi ruszac w dalsza droge. Niesety brakowalo nam jeszcze okolo czterech godzin. No to zabralismy sie z piekielnie zimnej poczekalni i poszlismy cos zjesc. Posileni zdecydowalismy sie rozegrac pare partyjek kanasty, zabijajac skutecznie czas. Z malym wyprzedzeniem wrocilismy do poczekalni dzielnie czekajac na wezwanie na poklad. Autobus okazal sie byc wytworem chinskiego przemysly samochodowego i mimo swojego nowoczesnego wygladu byl strasznie niewygodny. Ale punktualnie o 22 ruszylismy w droge. Jako ze byl to serwis luksusowy (na gwatemalskie warunki, ale i tak bylismy jedynymi turystami w pelnym auobusie) kierowca zdecydowal sie na wlaczenie filmu, ktorym okazal sie byc kolejny odcinek przygod Jamesa Bonda - Quantum of Solace. Ciekawsze bylo jednak to, ze wersja byla po francusku, bez napisow czy to hiszpanskich, czy tez angielskich. Wszyscy wiec bawili sie swietnie, idac spac. :)

Punkualnie o 6 rano dotarlismy do Flores. "Wypoczeci" i "wyspani" posanowilismy nie tracic czasu. Znalezlismy przyzwoity hostelik (po uprzednim przejsciu sie po calym miescie w jego poszukiwaniu, aby skonczyc w miejscu z ktorego zaczelismy) i zjedlismy zasluzone, aczkolwiek nie do konca smakowite sniadanie. Nastepnie udalismy sie na poszukiwanie transportu, ktory zabralby nas do polozoncyh 90 minut drogi od Flores ruin. Tym razem nie obylo sie bez skorzystania z ulsug biura podrozy i minibusika. Innej drogi nie bylo. O 9 rano jechalismy juz ku przygodzie. Po krotkiej drzemce, w ktora zapadlismy niemal natychmiast,odkrylismy, ze zblizamy sie do celu. W kasie sprzedajacej bilety do ruin sprobowalismy tricku, ze moze jestesmy podobni do Gwatemalczykow (za wejsciowki placa dziesiec razy mniej), ale nie przeszlo. W Antigua udawalo nam sie zmniejszyc koszty udajac studentow, ale tutaj nawet takiej znizki nie bylo. Wysuplawszy odpowiednie fundusze i otrzymawszy w zamian prawo wstepu ruszylismy w tropikalny las w poszukiwaniu zaginionego swiata Majow.

Od parkingu do pierwszych ruin jest okolo poltora kilometra. Sciezka biegnie przez pieknie zielona i stosunkowa gesta dzungle. W przeciwienstwie jednak do naszych ekwadorskich doswiadczen, nie bylo tu tak goraco i wilgotno. Pogoda byla przyjemna. Swiecilo slonce i bylo milo. Po kilkunastu minutach naszym oczom ukazaly sie pierwsze ruiny. Najpierw niesmiale, male kamienne strukury, ktore przeistoczyly sie w dwie kilkidziesieciometrowe wieze, gdy dotarlismy do glownego placu miasta. Trzeba nadmienic, ze Tikal zamieszkiwalo w czasach swietnosci okolo sto tysiecy ludzi, wiec teren nie moze byc maly. Te dwie wieze to charakterystyczne budowle widoczne na wszystkich pocztowkach z tego miejsca. Jasno szary kamien i stozkowa konstrukcja ze schodami biegnacymi ku szczytowi, gdzie znajduje sie male pomieszczenie. Generalnie sa to piramidy stworzone ku czci krolow Majow, pochowanych pod nimi. Po obu stronach glownego placu sa szczatki innych budowli, plyty z charakterystycznymi plaskorzezbami i sporo turystow z aparatami:) Nie ma ich jednak tylu jak na Machu Picchu, bo i skala tego miejsca nie jest taka sama. Machu Picchu robi o wiele wieksze wrazenie, pewnie glownie dzieki swojej lokalizacji w gorach. Tikal jednakze takze ma w sobie cos, zwlaszcza gdy odejdzie sie z glownego placu w strone pozostalych ruin. Ten glowny plac jest tak odpicowany, zadbany i odchuchany, ze moim zdaniem sam na tym traci. O wiele ciekawsze sa pozostale piramidy, do ktorych trzeba dojsc przez biegnace przez las sciezki. Niektore z nich sa jeszcze porosniete roslisnnoscia, wygladajac w duzej mierze tak jak je odnaleziono. I to robi o wiele wieksze wrazenie.

Na trzy piramidy mozna sie wspiac po zbudowanych w tym celu drewnianych schodkach. Wdrapalismy sie oczywiscie na wszystkie, z ktorych rozposcieral sie przepiekny widok. I tym razem piramida z glownego placu przegrywa z pozostalymi. Widaz z niej bowiem praktycznie tylko stojaca naprzeciwko glowna budowle i polozone dookola zabudowania. Z pozostalych widac ... widac dzungle ciagnaca sie az po horyzont z wystajacymi sposrod zielonego morza drzew czubkami pozostalych piramid. To jest to i warto pokonac lek wysokosci, zeby zobaczyc to na wlasne oczy.

W Tikal spedzilismy kilka godzin, przechadzajac sie od jednych struktur do drugich, podziwiajac zmysl konstrukcyjny Majow. W tym rowniez ich potomkow, gdyz prace rekonstrukcyjne ida pelna para i wokol niektorych ruin stoja rusztowania, pod nimi taczki i worki z cementem. Ot tak tworzy sie historie:) Mimo wszystko jednak wiele z ruin Tikal jest niesamowitych i chociaz czesc osob mowi, ze na przyklad Palenque w Meksyku robi wieksze wrazenie, Tikal godny jest odwiedzin.

Co ciekawe mielismy tu okazje z bliska przyjrzec sie malpom, tukanom i innym futrzakom, ktore w dzungli w Ekwadorze ogladalismy ze sporej odleglosci. Tutaj nie uciekaly one za bardzo przed ludzmi, malpy skakaly po drzewach zajadajac sie jakimis pysznosciami, a tukany usiadly akurat przy schodach, gdy wspinalismy sie na jedna z piramid. Bliskie spotkanie z historia i natura, tak mozna podsumowac ten wypad.

Po tym wszystkim wrocilismy do Flores, aby nastepnego juz nastepnego dnia ruszyc w dalsza droge. Tym razem do Coban i Semuc Champey.

Lago Atitlan, czyli jezioro jak z bajki

2008-12-14T01:22:00.001+01:00

Z ciezkim sercem opuscilismy Antigue, postanawiajac sobie, ze jeszcze tu wrocimy przed wylotem z Gwatemali. Udalismy do Panajachel, miasteczka polozonego nad jeziorem Atitlan, jednym z najpiekniej polozonych zbiornikow wodnych na swiecie.

Nasza droga z Antigua uplynela nam na pokladzie dwoch chicken busow. O ile pierwszy etap podrozy odbylismy bez problemu, siedzac sobie wygodnie (na ile sie tylko dalo), to gdy przyszlo do przesiadki, nie bylo juz tak slodko. Otoz zapakowalismy sie (z wielkim trudem) do kolejnego pojazdu i zostalismy jednymi z tych szczesliwcow, korzy przysiadaja sobie na ramieniach innych, probujac rownoczesnie zlapac rownowage na zakretach. Generalnie te zakrety nie mialy jednak wiekszego znaczenia, a to dlatego, ze bylismy scisnieci jak sardynki i nie bylo szans przewrocic sie na ktorakolwiek ze stron. Ja jechalem z tylu (musialem zaopiekowac sie plecakami na dachu), Ewelinka z przodu. A przed nami byly dwie godziny drogi. Na szczescie po pewnym czasie awansowalismy do pozycji siedzacej, na poczatku na trzeciego - uzyczajac ramienia innemy wspolpasazerowi, pozniej do pozycji srodkowej, a na koncu na miejsce luksusuwe, przy oknie. Po pewnym czasie, w zasadzie pod koniec podrozy udalo nam sie tez zjednoczyc w przedniej czesci autobusu. Dzieki Bogu, ze kierowca zatrzymuje sie w dowolnym miejscu na wezwanie kazdego pasazera. Sprawia to ze na pokladzie jest w miare spora rotacja.

Dotarlismy wiec do Panajachel, jednego z trzech popularnych lokacji dla chetnych do podziwiania urokow Atitlan. Trzeba jednak przyznac, ze to miasteczko jest ulokowane najkorzystniej pod wzgledem widokowym. Ale o tym za chwile. Zameldowalismy sie w hosteliku, ktorego szukanie zajelo nam chwile, ale tylko przez nasze wybredne charaktery i postanowienie, ze chcemy placic jak najmniej. W koncu sie udalo. Zawsze wczesniej, czy pozniej sie udaje. Nie dalismy juz jednak rady zdazyc na zachod slonca nad jeziorem. Pozostala nam eksploracja samego miasteczka. Za wiele nie ma ono jednak do zaoferowania. Jako ze przybyszow jest tu caly czas sporo, jest jedna glowna uliczka, na ktorej skupia sie zycie turystyczne. Pelno tu agencji podrozy, jest bazarek, sa sklepy i knajpki. To co zawsze. A skoro nic ciekawego to i nic ciekawego tego dnia juz nie robilismy. Spozylismy przyzwoita kolacje, pogralismy w karty i dzien sie skonczyl.

Pierwsza polowe nastepnego dnia spedzilismy na niedzielnym bazarze w Chichicastenango, ktory podobno jest najwiekszym w Ameryce Srodkowej. Moze to i prawda, chociaz rozmiarami nie zachwyca az tak bardzo. Ot plac i pare uliczek zapelnione po brzegi Gwatemalczykami, straganami i turystami ze wszystkich stron swiata. Warto tu jednak wpasc i to przezyc. Czy to dobre miejsce na zakupy ciezko powiedziec. Biorac pod uwage liczby turystow przybywajacych tu jedynie w celu zakupow, sila przebicia w targowaniu jest zdecydowanie mniejsza niz w bardziej kameralnym otoczeniu. Jest tu jednak niesamowity wybor towarow. I mimo calej swojej turystycznosci, market w Chichi jest zapelniony w wiekszosci przez tubylcow. To oni stanowia wiekszosc i to oni decyduja o kolorycie tego miejsca i jego atrakcyjnosci. Przy glownym placu sa tez dwa biale kosciolki, do ktorych warto zajrzec, gdyz jest to jedno z miejsc, w ktorym religia katolicka laczy sie z obrzadkami Majow. Oprocz fidurek swieych, oltarza i calej tradycyjnej otoczki, sa tam oltarzyki, z ktorych korzystaja szamani dokonujac swoich obrzedow, usmiercajac kury i ofiarujac inne rzeczy. Cos na ksztalt kosciola w Chamula, w Meksyku. Mistyczne miejsce.
Do Chichi warto sie wiec wybrac, ale tylko w niedziele lub wtorek, gdy ludnosc miasteczka wzrasta kilkakrotnie, a za tym tez ceny.

Do Panajachel wrocilismy z niewielkimi zakupami i od razu udalismy sie w kierunku brzegu jeziora, aby w koncu nacieszyc oczy widokami. I moj Boze, jakiz to widok. Jesli czasami mowi sie, ze jakis krajobraz wart jest milion dolarow, jezioro Atitlan ware jest dziesiatki zielonych. Od strony Pana (swojska nazwa miejscowosci), po przeciwnej stronie nad wodami jeziora goruja stozki trzech wulkanow. I to wlasnie tworzy niesamowity klimat. Pana polozone jest po wschodniej stronie, wiec jest idealnym miejscem do obserwowania zachodu slonca. A spektakl jest niesamowity. Zdjecia sa moze i kiczowate, ale i tak wszyscy je robia. Bo jest to cos pieknego.

Przy dziennym swietle, nie zmacanym rozowa poswiata wieczoru, Atitlan prezentuje sie rownie imponujaco.

Nastepnego dnia postanowilismy wybrac sie do pozostalych dwoch miasteczek polozonych po zachodniej stronie. Saniago Atitlan bylo pierwszym, do ktorego przybilismy. Samo w sobie okazalo sie nie do konca interesujace, ale wielce ciekawy okazal sie pewien zwyczaj, ktory kultywuje sie wlasnie tu (ogolnie jest to czesc religijnej tozsamosci Gwatemali, ale Santiago szczegolnie jest z tego znane). Chodzi mi mianowicie o "postac" Maximona - jedna z najbardziej osobliwych przejawow ludowej religijnosci. Jest to swego rodzaju "swiety" w postaci figurki mezczyzny w kapeluszu i z cygarem w ustach. Kazdego roku, w okresie Wielkiego Tygodnia odbywa sie jego pielgrzymka z jednego domu do nowego, ktore przyjmie na siebie role swoistego sanktuarium. Wlasnie tam, Maximon odwiedzany przez ludzi skladajacych mu w ofierze rum, tyton, jedzenie, czy po prostu pieniadze. W zamian ma on spelnic ich zyczenia lub modliwy. W Santiago, lokalne dzieciaki za drobna oplata zaprowadzil nas do miejsca, w ktorym w tym roku Maximon urzedowal. Pokoj byl ciemny, palily sie swiece, a przy stole siedzieli mezczyzni w stanie wskazujacym na spozycie znacznej ilosci aguardiente. Przy stole, na krzesle siedziala figurka Maximona, w kapeluszu, przyozdobiona szarfami i nieodlacznym papierosem w ustach. Pod nim tacka z pieniedzmi. Co chwila przychodzil ktos, calowal jego ubranie, dawal datek i prosil o spelnienie swojej modlitwy. Ciekawe doswiadczenie.

Poza Maximonem w Santiago nic ciekawego juz nie bylo. Zabralismy sie wiec na poklad lodeczki i poplynelismy do San Pedro de la Laguna. To spokojne miasteczko (duzo spokojniejsze od Pana) jest swego rodzaju lokalnym centrum jezykowym. Pelno tu szkol do nauki hiszpanskiego, a wiec i pelno przybyszow. Atmosfera byla senna i w takim samym tempie przechadzalismy sie waskimi uliczkami. Gdy doszlismy do wniosku, ze nic wiecej nas tu nie spotka, spoczelismy na obiadek w jednej z knajpek, a nastepnie wrocilismy do naszej miescinki.

Po nasyceniu sie widokami jeziora, postanowilismy ruszyc w dalsza droge. Obrazajac sie na wspomniane juz turystyczne minibusiki, ruszylismy w dluga podroz na polnoc kraju, do Flores - bazy wypadowej do ruin w Tikal.

Viva Cuba!

2008-11-30T00:04:00.002+01:00

Male ogloszenie. Jestesmy juz na wyspie okreslanej jako goraca jak wulkan. Wszystko co o tym kraju pisza i mowia to prawda. Magiczne miejsce. Ale ja nie o tym. Internet tu drogi i chodzi jeszcze wolniej niz zolwie, wiec przez najblizsze czternascie dni na blogu wiesci raczej nie bedzie. Wszystko notuje, wiec ci co sie boja o swiezosc wrazen i odczuc nie beda zawiedzeni. Posty o Gwatemali tez mam gotowe, ale bez foto i nie ma takich co publikowac. Wszystko nadrobimy.

Pozdrawiamy z kraju rewolucji.

Chicken Bus, czyli jezdzimy po Gwatemali

2008-11-25T04:36:00.003+01:00

Wspomnialem juz o miejscowym srodku transportu znanym wsrod przyjezdnych jako "chicken busy". Nazwa bierze sie od tego, ze czesto (chociaz my na szczescie tego nie doswiadczylismy) podruzujacy nim Gwatemalczycy, jezdza w towarzystwie zywego inwentarza, jak dajmy na to kurczaki, czy inne stworzenia.
Autobusy to, jak przystalo na latynoamerykanski kraj, podstawowy srodek transportu. W wielu tutejszych krajach nie ma kolei, samoloty sa drogie, pozostaje wiec transport na kolach. O ile jednak w Peru, czy innych krajach auobusy sa czasem naprawde luksusowe, w Gwatemali jest troche inaczej. Otoz oslawione chicken busy to nic innego jak lekko podrasowane szkolne autobusy (zwane u nas swojsko gimbusami), ktore w USA i Kanadzie odeszly juz na emeryture i znalazly swoje nowe powolanie wlasnie tutaj.

Po sprowadzeniu takiego pojazdu nadaje sie mu oczywiscie lokalnego kolorytu. Znika charakterystyczny zolty lakier (czasami, gdy brak funduszy lakier zosaje jak byl), zamieniony na bardziej jaskrawe odmiany. Czesto dodaje sie roznego rodzaju wzory i malunki, nie zapominajac o odpowiednim imieniu jak np. Carmencita, Lupita, Esmeralda czy cos w tym rodzaju. Wygladu zewnetrznego dopelnia chrom, ktorego, jesli go na to stac, wlasciciel nigdy nie skapi.

Co do wnetrza to takze przechodzi ono znaczna przemiane. Podobno wymienia sie silnik na mocniejszy. Wiadomo, bez mocy daleko nie zajedzie, lub bedzie sie poruszal w zolwim tepie, a tego przeciez nikt nie chce:) Wymienia sie siedziska, na dluzsze, bo wiadomo dupsko szesciolatka nie jest takie samo jak czterdziestolatka. Dolozmy do tego polke na bagaz podreczny i obramowanie na dachu na bagaz wiekszego kalibru, przyprawmy to jeszcze odrobina (albo i przesadna iloscia) religijnych drobiazgow, nie wiem czy majacych uspokajac pasazerow, czy kierowce i mozemy wyrszac w droge. I wyruszaja, a jakze. Chicken busy sa wszedzie (jedynie na naprawde dlugich trasach wypierane sa przez publiczne mikrobusy i autobusy). Wszedzie slychac ich podrasowane klaksony i nawolywania (a jakze) pomocnikow kierowcow oznajmiajacych wszem i wobec kierunek, gdzie dany pojazd jedzie.

I to jak jedzie. Jak juz ulokujesz swoj bagaz na dachu i zajmiesz miejsce (jesli zdolasz) trzymaj sie mocno, bo kierowcy nie marnuja czasu. Gaz do dechy, wyprzedzanie na zakretach, klakson i do przodu. Wspomnialem, ze masz szczescie, gdy zajmiejsz miejsce. Ano swieta prawda. Ale nawet to gwarantuje Ci co najwyzej wzgledny komfort. Bowiem na tych lawkach przeznaczonych oryginalnie dla dwoch osob, siada zwykle co najmniej trzy. A czwarta, gdy autobus jest naprawde pelen, siedzi ci praktycznie na ramieniu. Jesli nie zdolasz zajac sobie miejsca, ty podpierasz sie na ramieniu innego szczesliwca. Z glosnikow plynie skonczna latynoska muzyka, a krajobraz przemyka za oknem. Gdy jeszcze utniesz sobie pogawedke z sasiadami, wtedy naprawde masz wrazenie, ze jestes poza domem, ze jestes w podrozy. I zaden turystyczny mikrobus nie moze sie z tym rownac. Bo wlasnie tak sie podrozuje po Gwatemali.

Antiua Guatemala i kropka

2008-11-25T03:15:00.004+01:00

Nasza przygoda z Ameryka Poludniowa na ten rok dobiegla konca, ale nasz flirt z Ameryka Lacinska trwa nadal. Z Kolumbii polecielismy do Gwatemali, malego srodkowoamerykanskiego kraju nasaczonego gleboko kultura Majow. Przylecielismy tu w nocy i prosto z lotniska udalismy sie do polozonego w poblizu hostelu (bliskosc byla doslowna, moze jakies kilkaset metrow od pasa starowego). Szybki sen i rano zebralismy sie w dalsza droge. Stolice tym razem postanowilismy zostawic bez eksploracji, jako ze jest w Gwatemali wiele duzo fajniejszych miejsc niz ona. Jednym z nich jest Antigua, dawna stolica kraju polozona okolo godziny drogi. I ja wlasnie obralismy za nasz pierwszy cel. Droga do jego realizacji biegla na pokladzie tzw. chicken bus, czyli publicznego autobusu, ktory jest podstawowym srodkiem transportu w Gwatemali. Jest to srodek transportu tani i dostarczajacy niezapomnianych wrazen. Na tyle jest to nierozerwalna czesc krajobrazu tego kraju, ze poswiece mu oddzielny post, wiec na razie zostawmy to tak jak jest.

Zapakowalismy sie do tego autobusu prawie na srodku ulicy, gdzie wysadzila nas taksowka. Nie chcielismy korzystac z turystycznych minibusikow wozacych bialasow po calym kraju. Ich uslugi sa jakies cztery razy drozsze i nie maja w sobie nic z klimatu kraju. A wiec rozlokowalismy sie na pokladzie i po niecalej godzinie szalonej jazdy i ogluszajacej muzyki znalezlismy sie na ulicach Antiguy. Zanim wysiedlismy na dworcu (czyt. zakurzonym placu w sodku miasta) przejechalismy sie troche po ulicach i juz wtedy wiedzielismu, ze to miasto nas zaczaruje.

Szybko znalezlismy maly hostelik, ktorym zarzadzal przemily pan pamietajacy jeszcze czasy Grzegorza Lato, postac ni mniej ni wiecej tylko kojarzona w Gwatemali z Polska prawie tak jak Jan Pawel II. Pokoik okazal sie jeszcze mniejszy i to tak, ze ciezko bylo nawet zmiescic plecaki, ale nic nam nie przeszkadzalo. Bylismy na miejscu. Jako ze dzien byl jeszcze mlody ruszylismy eksplorowac miasto. Co jest dla Antiguy charakterstyczne. Otoz wszystkie, ale to wszystkie budynki tutaj sa maksymalnie jednopietrowe. Wszystkie pomalowane sa na przerozne kolory, co sprawia ze nie ma dwoch takich samych domow. Ulice sa brukowane, bez wyjaku, nie uswiadczysz tu gladkich, asfalowych autosrad. Czaru dopelniaja gorujace nad miastem stozki wulkanow: Agua, Fuego i Acatnenango. Widac je z wielu uliczek, szczegolnie ten pierwszy. Gdy patrzy sie wzdliuz ulicy, ma sie wrazenie, ze prowadzi az na sam szczyt, az do krateru.

W srodku miasta jest oczywiscie plac, ktory tradycyjnie pelni centralna role. W srodku placu z kolei, posrod laweczek i zielonych drzew jest ciekawa fontanna z figurami mlodych kobiet, trzymajacych sie za nic innego tylko jedrne piersi, z ktorych tryska woda. Ot latynoska fantazja.:)

Jak to zwykle bywa z glownymi placami latynoskich miast, znajduje sie tu rowniez katedra. Jednakze w przypadku Antiguy, budowle sakralne sa, jakby to powiedziec, wyjatkowe. Moge sie zalozyc, ze nigdzie na swiecie nie znajdzie sie takich kosciolow jak tu. Ja przynajmniej nigdzie nie widzialem i nie slyszalem, ze sa. Otoz koscioly Antiguy sa krotko mowiac w ruinie. W przypadku katedry stoi jeszcze pieknie rzezbiona fasada, za ktora... nie ma nic. Nic poza gruzami i szczatkami murow. Ale jakiez to sa szczatki!! Zwalone czesci murow, rozbite plaskorzezby i ... niebo zamiast sufitu. I takich kosciolow i calych klasztorow jest w Antigua sporo. Ktos zapyta dlaczego? Otoz gdy stolice kraju przeniesiono do Guatemala City, przenioslo sie rowniez sporo ludzi. To spowodowalo, ze nie bylo wystarczajacej ilosci mieszkancow (czyt. pieniedzy), aby utrzymac wszystkie koscioly. Trzesienia ziemi nawiedzajace ten region swiata z dokladnoscia szwajcarskiego zegarka dopelnily dziela. Upadlych murow i scian nie bylo komu i za co podniesc, wiec lezaly. I leza do dzisiaj. Zdaje sie, ze nie przeszkadza to juz nikomu. Turysci przyjezdzaja specjalnie dla nich i placa za wejsciowki. Biznes sie kreci i klimat jest wyjatkowy. Ale oczywiscie sa w miescie dzialajace i nienaruszone budowle sakralne, jak chociazby Iglesia de la Merced. Sa tez dzialajace i naruszone "czesciowo". Ale najbardziej klimatyczne i chwytajace za serce sa te, ktore zlegly pod wplywem sil natury. Co nie znaczy, ze zupelnie sie poddaly i nie funkcjonuja. W weekendy miasto zapelnia sie przyjezdnymi, a czesc z nich zjawia sie tu w jednym celu. Otoz wiele z ruin, co sobota przyozdabia sie uroczyscie i mlodzi (czasem pewnie i starzy) Gwatemalczycy mowia tam sobie sakramentalne "tak". Szczerze powiedziawszy jest to jedne z piekniejszych miejsc na slub. Bo czy kosciol musi blyszczec zlotem? Antigua pokazuje, ze nie i nawet to co zniszczone, moze byc piekne. Chodzilismy uliczkami miasta i odwiedzalismy te miejsca po kolei. Kazde inne, kazde wyjatkowe. I kazde piekne. Te koscioly zostana mi dlugo w pamieci.

Anigua to generalnie miasto, jakiego nie ma nigdzie indziej. A na pewno nie ma drugiego takiego w Gwatemali. Wielu mowi, ze Antigua to nie Gwatemala i po czesci mozna sie z tym stwierdzeniem zgodzic. Pelno tu turystow (glowenie Amerykanow) w najrozniejszym wieku. Przybyli tu albo na chwile, albo na dluzej, gdyz Antigua to mekka dla osob chcacych sie uczyc hiszpanskiego. Szkol jezykowych tu jak psow, prawie tyle samo co agencji turystycznych. Scena gastronomiczna tez jest zroznicowana jak nigdzie indziej. Zjesc mozna tu wszystko. Chcesz dobrze i drogo, nie ma sprawy. Chcesz dobrze i tanio, tez bez problemu. Chcesz w ogole jakos przekasic, smialo wpadaj. Jest tu takie zatrzesienie restauracji, kawiarni, barow i jadlodalni, ze nikt nie bedzie glodny ani spragniony. Ba, chcesz McDonalda, Burgerkinga, a moze Subway´a? Nie ma sprawy, tez sa. To zapewne zasluga przybyszow z polnocnej czesci kontynentu, za co wdzieczny im nie jestem. Ale w sumie nikomu to nie przeszkadza. Srona gastronomiczna miasta blyszczy.

Wspomnialem juz o brukowanych uliczkach i kolorowych domkach? To dodam do tego jeszcze bryczki z konmi, przyczyniajace sie do tego klimatycznego smaczku. Pewno ze turystycznie, ale bez przesady, pasuja tu bardziej niz zaprzegi na warszawskiej sarowce czy w nowojorskim Central Parku. A w dodatku prawda jest taka, ze nie widzialem, zeby jezdzili nimi "biali", a Gwatemalczycy i owszem. Nie przesadzajmy wiec.

Charakter uliczek psuja troche wszechobecne samochody (do tego jeszcze calkiem nowoczesne, za starego cadillaca nikt by sie nie obrazal), ktore wjada w kazdy krajobraz i ujecie. Praktycznie nie da sie ich uniknac, ale to juz cena nowoczesnosci i rozwoju. Nowe marki swiadcza przeciez, ze kraj sie rozwija, a ludziom zyje sie lepiej. Przynajmniej niektorym.

Dni uplywaly nam tu spokojnie i bez pospiechu. Kolo naszego hosteliku znalezlismy tania i baardzo dobra jadlodalnie, do korej w czasie lunchu przybywaly tlumy. Stalismy sie tu stalymi klientami. Codziennie przechadzalismy sie po uliczkach poznajac coraz to nowe zaulki. Zachodzilismy do sklepikow i na bazar, gdzie podziwialismy fantazyjne kolory gwatemalskich pamiatek. Ja szczegolnie upodobalem sobie kosciotrupki, czyli kolorowe rzezbione szkielety, ktore symbolizuja tu dzien zmarlych, 1 listopada. Niestety nie dalismy rady przyjechac tu na samo swieto, ktore jest w tym kraju atrakcja sama w sobie. Ta feria kolorow na bazarze i stoiskach z pamiatkami az razi w oczy i bardzo przypomina Meksyk. Jakbysmy mieli dodatkowe walizki i wracali stad prosto do Polski, mozecie mi wierzyc, juz na Okeciu bylibysmy w stanie otworzyc niezly kramik. A tak obkupilismy sie tylko troche. I plecy pod ciezarem beda sie uginac.

Niesamowita przygoda jaka mozna przezyc w tym miescie jest wycieczka na jeden z trzech czynnych wulkanow w Gwatemali - Pacaya. Znajduje sie on jakies poltorej godziny busikiem od Aniguy. Mozna sie na niego wspiac i na wlasne oczy zobaczyc plynaca lawe. Nie moglismy przegapic takiej okazji. Zdecydowalismy sie na wieczorny wypad, podczas korego wspina sie jeszcze za swiatla dziennego, ale schodzi z wulkanu juz po ciemku. Nie za bardzo wiedzielismy, czego sie spodziewac. Poznani po drodze ludzie, zdecydowanie polecali to przezycie, bo w koncu jak czesto mozna sprobowac wsadzic patyk w plynaca lawe? Cala zabawa jest jednak troche meczaca. Najpierw ta jazda mikrobusem. Gdy dojechalismy na miejsce, nadszedl czas wspinaczki. Najpierw spokojnie, przez troche przypominajaca dzungle roslinnosc. Po okolo czterdziestu minutach krajobraz zaczal sie zmieniac. Z poczatku ziemia pod nogami zaczela troche bardziej skrzypiec i przybrala mocno czarny kolor. Po dalszych kilkunastu minutach, zielone grzewka i krzewy nagle znikaja i oczom ukazuje sie iscie ksiezycowy krajobraz. Po lewej stronie wysokie, strome zbocze z sypkiego popiolu, po prawej taki sam spadek i kosmicznych ksztalow skaly. Skaly, albo wielkie glazy koksu,s topionej i zastygles skaly. Wrazenie niesamowite. Ale trzeba sie wspinac dalej. Popiol unosi sie przy kazdym kroku, skaly robia sie coraz osrzejsze, buty sie zapadaja. I jest coraz stromiej. Po poltorej godzinie od startu nagle czujesz, ze robi sie cieplej. Duzo cieplej i nie jest to efekt wysilku. Temperatura rosnie, a to znaczy, ze jestesmy juz blisko celu. Przez dziury w podlozu mozna juz gdzieniegdzie dostrzec emanujaca ze srodka czerwien. Jakbys patrzyl do srodka kominka, tylko ze tym razem chodzisz po tym. Takie okna piekiel. I nagle oczom ukazuja sie czerwone potoki lawy. Jest jeszcze cieplej i zastanawiasz sie, czy aby nie roztopia Ci sie buty, skoro skala moze, to czemu nie trzewiki:) Na szczescie tak zle nie jest, chociaz wulkaniczne skaly, po ktorych chodzimy nie naleza do najzimniejszych. W koncu udaje nam sie zblizyc do tego swoistego potoku, do ktorego wcale nie chcialbym wskoczyc. Wrazenie niesamowite i ciezko to opisac. Lawa po prostu leniwie plynela sobie w dol tworzac coraz to nowe wzory, nowe krajobrazy. Nie da sie tam dlugo wytrzymac i po paru minutach schodzilismy juz spowrotem. Wracajac, gdy zrobilo sie juz zupelnie ciemno, mozna bylo zobaczyc odznaczajacy sie lekko na tle nieba stozek wulkanu. Plynely po nim czerwone rzeki, czerone na czarnym tle. Uhh diabelski widok.

Cale to doswiadczenie jest bardzo skomercjalizonane, razem z toba wspinaja sie dziesiatki innych ludzi, a zeby zrobic sobie zdjecie przy lawie, trzeba czekac prakrycznie w kolejce. Ale w inny sposob, samodzielnie nie da sie tego zrobic. Potrzebny jest przewodnik. A doswiadczenie jest warte polecenia. Warto, oj warto.

Antigua to miasto, w ktorym mozna przesiedziec tygodnie i nie miesc dosc. Nic dziwnego, ze tyle osob tu przyjezdza. Troche nam przyponinalo kolumbijska Cartagena z ta jednak roznica, ze tam piekna byla tylko historyczna czesc miasta, tutaj magiczne jest kazdy zakret, kazda uliczka, kazdy dom. Bo Antigua to magiczne i wciagajace miejsce. I niech tak zostanie.

Zona Caferera, czyli obledny swiat kolumbijskiej kawy

2008-11-22T01:17:00.004+01:00

Medellin opuscilismy jakos tak z lekkim sercem. Kolumbie bedzie zal zostawic, Medellin jakos nie. Bylismy, widzielismy i ok. Moze nie poznalismy go dostatecznie, a moze po prostu mielismy dosc miast. W kazdym badz razie wsiedlismy w autobusik i ruszylismy do Manizales, jednego z glownych miast kolumbijskiej Zona Cafetera - strefy, w ktorej kumuluja sie uprawy tego magicznego ziarna. Juz sama podroz, ktora odbywalismy dla odmiany przy swietle dziennym, dostarczyla nam wielu wrazen emocjonalnych. Droga z Medellin do Manizales to chyba jedna z najpiekniej polozonych tras, ktorymi mozna sie przemieszczac. Zielone wzgorza otaczaly nas ze wszystkich stron, niska roslinnosc i gdzieniegdzie wystajace strzeliste palmy. Palmy to zawsze bylo moje ulubione drzewko, kojarzace sie z wakacjami, wyprawami w cieple rejony swiata. Zwykle rosly sobie na nadmorskich promenadach, w czasie tej podrozy awansowaly do calych lasow, teraz polaczyly sie w jeden wielki malowniczy obraz. Widoki, ze po prostu palce lizac. A jak sie okazalo, dalej wcale nie bylo gorzej. Do Manizales dotarlismy po poludniu i to miasto nalezy wylaczyc z czesci tekstu opiewajacego w zachwyty. Ot zwykla miescina, nic specjalnego. Dotarlismy do jednego z hosteli, ktory okazal sie calkiem podobny do lokum w Medellin. Prawie jeszcze z plecakiem na plecach rozpoczelismy wypytywanie wlasciciela o mozliwosci zwiedzenia plantacji kawy. Wzruszeniem ramion zbylismy propozycje wypadu do Parque Nacional de los Nevados, pod ktora to nazwa kryje sie po prostu wspinaczka po osniezonych szczytach wulkanow lezacych gdzies w okolicy. Nas interesowala kawa. To wszystko w koncu nazywa sie Zona Cafetera, a nie nevada, czyz nie? Mily czlowiek oswiadczyl, ze skoro tak, to poleca wypad do miejscowosci Chinchina i dalej do Hacienda Guayabal, czyli jednej z lokalnych plantacji (tzw. finca). Podobno ci goscie, ktorzy sie tam wybierali bardzo sobie chwalili to doswiadczenie, a skoro tak to i on poleca. Stwierdzilismy ze ok, czemu nie, w koncu po to tu przyjechalismy. W wyborze utwierdzil nas tez fakt, ze przewodnik Lonely Planet nawet sie nie zajaknal o tej okolicy, wiec mielismy nadzieje na prawdziwie autentyczne doznania. Dnia dopelnilismy sobie obiadkiem, oraz wizyta w supermarkecie, gdzie dokonalismy zakupow o charakterze sniadaniowym.

Zerwalismy sie rano, gdyz wg naszego gospodarza, zeby zalapac sie na wycieczke po plantacji, do finci powinnismy dotrzec przed godzina jedenasta, najpozniej dwunasta. Po szybkim sniadaniu zapitym darmowa kawa (to jakis taki zwyczaj w kolumbijskich hostelach, kawe daja za darmo) udalismy sie na dworzec autobusowy. Tam dotarlismy w odpowiednim momencie, bo akurat zostaly dwa miejsca w busie udajacym sie do Chinchiny. Ruszylismy niedlugo pozniej. Przez niewiele ponad godzine przemierzalismy znowu trase biegnaca przez pieknie zielone wzgorza, gesto pokryte juz uprawami kawy. Po dotarciu do Chinchiny musielismy przejsc pare ulic, zeby dostac sie na postoj bardziej lokalnych mikrobusow. Te odnalezlismy szybko i po dokladnym wywiedzeniu sie za ilez to minut ruszamy, znalezlismy jeszcze czas na maly spacer po rynku i uraczenie sie swiezo wycisnietym sokiem z mandarynek. Pychota. Krotko po godzinie jedenastej, gdy kierowca zdazyl sie juz nagadac ze wszystkimi znajomymi i jednoczesnie zapakowac do pelna swoj pojazd, ruszylismy do Guayabal. Droga nie byla dluga, a po jakichs dwudziestu minutach pomocnik kierowcy (obraz powszechny w latynoamerykanskich srodkach transportu masowego, odpowiedzialny za zbiorke stosownych oplat i nawolywanie potencjalnych klientow) dal nam znac, ze czas wysiadac. Kilka ponadeptywanych stop dalej bylismy w Guayabal. Teraz trzeba bylo znalezc haciende. Samo miasteczko, a wlasciwie wioska byla senna i spokojna, co prwdopodobnie wynikalo to z faktu, ze byla niedziela. Mieszkancy milo nam jednak wskazali droge prowadzaca na wzgorza jako szlak do celu. Po kilkunastu minutach wspinaczko-spaceru droga obramowana pieknymi palmami dotarlismy do wrot Hacienda Guayabal.

Z grubsza byl to spory bialy dom z basenem, wokol pusto, zywego ducha. Po wtargnieciu do srodka znalezlismy w kuchni jakas biedna kobiecine, ktorej zadalismy konkretne pytanie. Wyprawa w swiat kawy aktualna, czy nie? Okazalo sie, ze jak najbardziej, prosze sobie usiasc i poczekac. Rozgoscilismy sie wiec i czekalismy na przybycie naszego przewodnika. W miedzyczasie zapisalismy sie w annalach odwiedzajacych wpisujac swoje dane do ksiegi i kilkakrotnie literujac nasze nazwiska wspomnianej pani, ktora uparcie starala sie przedyktowac je komus przez telefon. Po co nie wiedzielismy. Czekalismy, czekalismy i czekalismy. Jak to w Amerycie Lacinskiej, nic nie dzieje sie ze zbytnim pospiechem, wszystko spokojnie, w swoim czasie. Po jakichs czterdziestu minutach zjawil sie nasz przewodnik, a wlasciwie przewodniczka, za ktora ruszylismy w magiczny swiat kawy - w droge od ziarenka do filizanki.

Karolina, a w zasadzie Carolina, bo tak sie nazywala, zaczela zapoznawac nas z tym procesem od zupelnych podstaw. Przy okazji wspomniala, ze na plantacji uprawiaja tez banany (dokladnie platany, czyli zielona odmiane sluzaca do gotowania), limonki, kakao, kukurydze i inne rzeczy. A to dlatego, zeby w roku, gdy nie ma dobrych zbiorow, plantacja rowniez przynosila pieniadze. Trzeba przyznac, ze dobre podejscie do biznesu. Dalej okazalo sie, ze finca w ktorej bylismy pracuje jedynie z odmiana kawy zwana tutaj "variedad Colombia". Dowiedzielismy sie o roznicach w uprawie tej kawy i dajmy na to arabica, ktora potrzebuje cienia i ktorej krzewy sa znacznie wyzsze. Okazalo sie, ze na potrzeby plantacji ziarna do zasadzenia skupowane sa jedynie w kolumbijskiej federacji kawy (lub jakos tak sie nazywajacej organizacji), ktora bada ziarna i sprzedaje plantatorom tylko te najlepsze. Pozwala to ograniczyc "odrzuty" do jednego procenta ogolnych sadzonek! Co wiecej, odmiana uprawiana w Guyayabal jest specjalnie wyselekcjonowana dla tej okolicy, wyrozniajacej sie specyficznym mikroklimatem (rowniez wieczna wiosna).

Na pierwszy rzut poszlo spotkanie z malutkimi sadzonkami, czekajacymi dzielnie na swoja kolej. Ale na poczatku i tak bylo ziarenko. To ziarenko wsadza sie do ziemi, przykrywa folia przed sloncem, nawadnia i czeka. Po siedmiu dniach wyrasta lodyzka, ktore to pedki wyciaga sie juz na swiatlo dzienne. Po kilku dniach przesadza sie je do woreczkow foliowych i w rzedach usadza pod spryskiwaczami pozwalajac im kontynuowac rosniecie. Wtedy dokonuje sie tez pìerwsza selekcja, mianowicie do zasadzenia na plantacji nadaja sie tylko "kobitki", podczas gdy meskie pedki sa wyrzucane jako nie dajace plonow. Ot natura. Co wiecej, pedy musza byc proste jak strzala i tak rosnac, poskrecane tez sie eliminuje. I tak te roslinki sobie dojrzewaja az osiagna wiek trzech miesiecy. Wtedy i tylko wtedy mozna je zasadzic na wzgorzach plantacji i czekac dwa lata na pierwszy plon. Cierpliwym trzeba byc. Gdy przegapi sie ten moment, pozniej sadzonki juz sie nie nadaja do niczego i przepadaja. Aby nie marnowac ziemi i czasu, pomiedzy tymi wczesnymi sadzonkami sadzi sie kukurydze, ktorej zbiory dadza jakies fundusze, a zbutwiale resztki uzyznia ziemie dla kawki. Zycie calej roslinki liczy sie w cyklach siedmioletnich. Po pierwszej siedmiolatce scina sie caly krzak i czeka na odrosniecie. Po kolejnej scina sie znowu, ale nizej. Po 21 latach dany krzak jest wycinany w pien i konczy swoje zycie.

Odmiana kawki, ktora rosnie w Guayabal potrzebuje duzo slonca i ma go pod dostatkiem. Jak wiadomo, aby moc zebrac plon, owocki musza dojrzec i byc czerwone. Tylko takie sie zbiera. Carolina chwalila sie, ze dajmy na to w Brazylii zbiera sie kawe jak leci, ta dojrzala i czerwona i ta zielona, ktorej jeszcze by sie z tydzien przydal. Tu, w Kolumbii, wszystko zbiera sie recznie wyluskujac z krzaka tylko czerwone "grona". Krotko mowiac wydaje sie, ze zbieracze tutaj maja ciezsze zycie. Te czerwone kuleczki laduje sie dalej do wielkiego zbiornika, z ktorego, bedac jednoczesnie obrane z zewnetrzenej warstwy, wpadaja do zbiornikow z woda. Te ziarna ktore opadaja na dno sa dobrej jakosci i beda pozniej eksportowane. Te ktore plywaja na powierzchni sa odlawiane i tworza tzw. kawe krajowa, gorszej klasy. Te z dna sa plukane z otaczajacego ziarenko miodu i odlawiane. Lupinki i miod sa oczywiscie wykorzystywane do nawozenia ziemi. Nic sie tu nie marnuje. Tak wymyte ziarna laduja dalej w piecu, w ktorym sa suszone i nastepnie ladowane do workow. Tymsamym produkcyjny proces w tej fince dobiega konca. Dalej worki kawy sprzedawane sa do wspomnianej juz korporacji, ktoraje kawe wypala i eksportuje.

Oczywiscie finca Guayabal wypraza tez swoja kawke, ale w malej skali i w zasadzie na wlasny uzytek. Mielismy okazje przyjrzec sie temu procesowi, nawachac wspanialego aromatu i napic swiezutkiej kawki prosto z plantacji. Zakupilismy rowniez mala paczuszke w celu delektowania sie po powrocie. Wtedy tez okazalo sie po co wspomniana juz pani tak drobiazgowo zapytywala nas o nasze nazwiska. Otoz wreczono nam stosowne imienne dyplomy poswiadczajace, ze odbylismy magiczna podroz od ziarenka do filizanki.:) Szkoda, ze nie wspomina o siedmiu potach wylanych podczas przechadzania sie po tych wzgorzach przy tej temperaturze. Ci zbieracze to naprawde nie maja latwego zycia.

Ogolnie wizyta w Guayabal byla jedna z najlepszych wycieczek jakie mielismy okazje zaliczyc. Zwlaszcza, ze ten wypad sami sobie zorganizowalismy. Przyjeto nas tu wyjatkowo mile (degustacji kawy towarzyszyly pyszne lody), okolica byla przepiekna i jakbysmy tylko wiedzieli, ze mozna tam spedzic noc (a jakze, wynajmuja tez pokoje) bez wachania nie zostawalibysmy w Manizales, tylko nocowali tu. Spokoj, cisza, piekno natury i wysmienita kawa. Czego chciec wiecej? Nasz pobyt przedluzylismy jeszcze o obiadek, ktory takze okazal sie wyjatkowo smaczny. Nastepnie przemili gospodarze podrzucili nas do Chinchiny skad moglismy juz zlapac powrotny autobus.

Powrot uczcilismy i dzien zakonczylismy jeszcze wizyta w kawiarni Juan Valdes. Bo dobra kawka to dobra rzecz.

Nastepnego dnia udalismy sie w droge powrotna do stolicy, skad wkrotce odlecielismy ku kolejnej przygodzie - spotkaniu z Ameryka Srodkowa i Gwatemala.

Medellin, czyli miasto Pabla E.

2008-11-20T00:53:00.003+01:00

Nie dalo sie tego nie zrobic. Bedac w Kolumbii trzeba bylo zawitac do Medellin, stolicy stanu Antioquia. Mozna sobie wiele wmawiac, ze kultura, ze Fernando Botero, ze miasto wiecznej wiosny, ale i tak sporej czesci ludzi (pewno w wiekszosci mezczyznom) Medellin kojarzyc sie bedzie z najslynniejszym kartelem narkotykowym i osoba jego szefa - Pablo Escobara.

Najpierw moze jednak konkrety. Do Medellin zjawilismy sie na krotko, gdyz tylko na jedna noc. Przyjechalismy o swicie i nastepnego dnia pojechalismy dalej. Medellin to spore miasto rozlozone w dolinie pomiedzy zielonymi wzgorzami. Jest rozlozyste i to calkiem. Z jednego konca do drugiego ciagnie sie niemilosiernie. Ale pierwsze wrazenie wywarlo nadzwyczaj pozytywne. Nasz hostel znalazl sie w milej mieszkalnej dzielnicy o nazwie Suramerica. Byl to typowo backpackerski przybytek z mnostwem mlodych ludzi i wyluzowana atmosfera. Trafilismy tam akurat w piatek, wiec zalapalismy sie tez akurat na cotygodniowego grilla i darmowe kielbaski. Polacy to wiedza jak sie zakrecic:) No wiec przyjechalismy i z racji napietego planu ruszylismy na miasto. Na swoje usprawiedliwienie moge powiedziec to, ze generalnie nie spodziewalem sie w Medellin niczego zwiazanego z kultem zmarlego don Pablo Emilio Escobara Gavirii. Nie spodziewalem sie, ale w czasie dlugiej drogi na dworzec autobusowy w Cartagenie dzielilismy taksowke z pewnym Argentynczykiem, ktory niedawno bawil w stolicy Antioqui i nieopacznie wspomnial, ze maja tu cos takiego jak wycieczki sladami Ecobara. Oczywiscie zainteresowalem sie niepomiernie. Moje oczekiwania nieco ostudzila pracownica hostelu, ktora przedstawila nam wiele atrakcji Medellin, ale nie wspomniala o zmarlym Escobarze. Na pytanie o niego, odpowiedziala, ze to zla historia miasta i nie ma sie co tym zajmowac. Przytaknalem i zapomnialem o sprawie. A przynajmniej udalem zobojetnienie. Zostawiajac wiec na chwile narkotykowego barona udalismy sie na spotkanie atrakcji oferowanych nam przez miasto.
Metrem, a wlasciwie nadziemnym pociagiem udalismy sie do centrum. Wysiadlszy z tego srodka transportu rozpoczelismy przemieszczanie sie po glownych atrakcjach miasta. I tu pierwszy zawod. Otoz centrum znacznie roznilo sie od spokojnej i zielonej dzielnicy mieszkalnej, od ktorej zaczelismy. Bylo glosno, duszno i bardzo cieplo. Okolica przypominala jeden wielki latynoamerykanski pasaz handlowy, co generalnie do naszych ulubionych doznan nie nalezy. Trzeba oddac miastu co jego, a mianowicie w Medellin nie zachowalo sie wiele starych, kolonialnych budynkow, ktore legly w gruzach juz jakis czas temu, czy to w wyniki dzialan natury czy czlowieka. Znalezc mozna rodzynki w postaci placykow z kosciolkami, ale sa one tak male, ze az nie przystaje. Otoczone to wszystko jest "nowoczesna" architektura. Nic ciekawego, naprawde.

Udalismy sie zatem w kierunku Muzeum Antioqui polozonego przy Plaza Botero. Kto czytal tekst o Bogocie, moze kojarzyc to imie. Otoz artysta, o ktorym wtedy wspominalem - Fernando Botero, pochodzi wlasnie z Medellin i juz za zycia dorobil sie swojego placu. Plac ten jednak jest dosc szczegolny, gdyz zdobia go cudne rzezby autorstwa mistrza, podarowane ukochanemu miastu. W samym muzeum takze jest cale pietro mu poswiecone i tam tez spedzilismy troszke czasu chlonac jego specyficzna sztuke. To trzeba zaliczyc na plus.

Ale co dalej? Polazilismy jeszcze troche, pomeczylismy sie przepychajac pomiedzy ludzmi, a aparatu i tak nie bylo po co wyciagac. Udalismy sie wiec na poszukiwanie przewodnika po Kubie, bo krotko mowiaz wydanie angielskojezyczne okazalo sie dla nas juz od jakiegos czasu nie do zdobycia. Tak tez bylo i tutaj. Wszystko po hiszpansku. Jak trzeba bedzie to i z takim damy rade. Czlowiek nowoczesny dogada sie w kazdym jezyku. Ale, ale minelo dopiero pol dnia, a nam sie skonczyla wena. Wycieczek sladem don Pablo nigdzie nie bylo, a w informacji turystycznej wspomnieli tylko o polozonym cztery godziny drogi od miasta ranczo Escobara. No i o jego grobie. Okazalo sie, ze te wycieczki to calkiem podziemne przedsiewziecie, cos prawie jak narkohandel:) Polak jednak potrafi. Zagadnelismy wiec jednego z wynudzonych taksowkarzy, ktorego wiek wskazywal na znawce historii miasta, czy aby nie zna miejsc zwiazanych z wielkim narco baronem i czy nie zechcialby nas po nich oprowadzic. I owszem znal. Po uzgodnieniu zadowalajacej obie strony ceny udalismy sie w miasto. Na pierwszy ogien poszlo miejsce, w ktorym Pablo Escobar zakonczyl swoja ucieczke przed sila sprawiedliwosci i w ktorym po feralnym telefonie do syna, wytropila go policja i krotko mowiac upolowala. Kierowca pokazal nam stosowna uliczke i budynek, na dachu ktorego skonczyl zycie uznawany swego czasu za siodmego najbogatszego czlowieka na swiecie wg miesiecznika Forbes boss. Notabene miejsce to bylo niedaleko naszego hostelu, no umiarkowanie niedaleko.
Nastepnie udalismy sie w dluuga podroz przez miasto na cmentarz, na ktorym don Pablo aktualnie przebywa. Przebywa albo i nie. Wielu mieszkancow Medellin uwaza bowiem, ze Escobar caly czas zyje (cos jak Elvis), co wiecej wielu uwaza go za swietego i czyniacego cuda. W swoim czasie biednym owszem i czynil cuda. Oni nie zapomna mu, ze za swoje pieniadze wybudowal cala dzielnice, dwa tysiace domow (wg taksowkarza), szkoly, boiska etc. Byl swego rodzaju dobrodziejem miasta, glownie dla biednych. To oni wybrali go przeciez do parlamentu. Po drodze na cmentarz, nasz kierowca opowiadal nam rozne historie i pokazywal gdzie to nie wybuchla bomba podlozona przez ludzi kartelu, gdzie to uzbrajali samochody, ktore to budynki i ulice nalezaly do niego i ile to nie placil swoim ludziom za zabicie policjanta. Ot takie sobie opowiesci o zwyczajnym miescie:) Grob Escobara zobaczylismy, ale czy on tam spoczywa, czy nie to juz pozostawiamy bez odpowiedzi. Kierowca pokazal nam pozniej jescze rozne budynki, w tym te w ktorych rzekomo Escobar mieszkal, w ktorych mial zlote kible i pod ktorymi przekopal tunele, by latwo sie wydostac niezauwazonym. Ile w tym prawdy ciezko powiedziec. Na pewno nasz taksowkarz mial nas, a zwlaszcza mnie za walnietych gringo interesujacyc sie dziwnymi rzeczami. Zapewnie mial wiele racji, ale z drugiej strony trzeba przyznac, ze wycieczki sladem najslawniejszego barona narkotykowego maja przyszlosc i sa w tym niezle pieniadze. Pewnie nie takie jak w kokainie, ale zawsze:)

Dzien nasz skonczylismy wspomniaym juz grillem i rozmowa z poznanym w hostelu reprezentantem naszego skromnego narodu. Dawno juz nie spotkalismy Polakow po drodze.

A nastepnego dnia ruszylismy w chyba najbardziej malownicza trase, jaka przyszlo nam jechac. Udalismy sie do Manizales, stolicy kolumbijskiego przemyslu kawowego i Zony Cafetery.

Cartagena - karaibska perla Kolumbii

2008-11-17T03:00:00.003+01:00

Kto z Was bawil sie w gry komputerowe pod koniec lat osiemdziesiatych lub na poczatku dziewiecdziesiatych XX wieku (dajmy na to na nieodzalowanym Commodore) ten pewnie zetknal sie w wysmienita gra o nazwie "Pirates". Bylo sie tam takim malym, zbudowanym z pikselowych kwadracikow zeglarzem plywajacym po morzach i oceanach i lupiacym
krolewskie galeony. Sekret lezal w dowiedzeniu sie do ktorego miasta portowego, w danym dniu przyplynie ow statek ze zlotem. Mnie, jako jedna z kilku, w pamieci utknela nazwa pewnego miasta w Kolumbii - Cartagena.

To zalozone w pierwszej polowie XVI wieku portowe miasto bylo jednym z glownych portow hiszpanskiego imperium kolonialnego. Wiazaly sie z tym przywileje i zagrozenia. Zloto, srebro i inne metala opuszczaly Ameryke Poludniowa miedzy innymi przez te bramy. Naplyw pieniedzy i moznych sprawial, ze miasto kwitlo i tworzyla sie przepiekna architektura. Dramatycznie rosnace bogactwo przyciagalo jednak rownoczesnie przerozne charaktery. To sprawilo, ze juz trzydziesci lat po zalozeniu, Cartagena po raz pierwszy zostala zlupiona przez piratow. I od tej pory hisotoria tego miejsca nierozerwalnie wiazala sie z historia jednookich osobnikow o drewnianej nodze i papudze na ramieniu. Wsrod gwiazd korsarstwa, ktorej udalo sie opanowac miasto byl nie kto inny jak rowniez sir Francis Drake.

Trudno jest byc w Kolumbii i nie przyjechac do Cartageny. Wydaje sie, ze wszyscy odwiedzajacy ten kraj musza tu zawitac. Zawitalismy i my. Trzeba od razu nadmienic, ze dzisiaj Cartagena to jedno ze sporych miast, liczace ponad milion mieszkancow. Biorac to pod uwage, ciezko spodziewac sie, ze cale miasto bedzie wygladalo jak za dawnych czasow. Rozciagnelo sie ono znacznie i sama podroz z dworca autobusowego do Centro Historico zajmuje sporo czasu. Ale gdy przebrnie sie przez te kilometry "codziennosci" i dotrze sie do tej historycznej czesci, juz na pierwszy rzut oka widac, dlaczego to miasto jest tak popularne. Cartagena to po prostu prawdziwa perla kolonialnej architektury. Uliczki i budynki zachowaly sie czasami w malo zmienionym od XVI wieku stanie. Domy pomalowane sa w najrozniejsze kolory, balkony obwieszone kwiatami goruja nad glowami, podczas gdy na ulicach tetni zycie. Po Centro Historico Cartageny mozna przechadzac sie przez wiele dni chlonac kazdy skrawek tego pieknego miejsca.

To ze Cartagena stala sie tak popularna wsrod piratow sprawilo, ze odpowiednie wladze wydaly majatek na wzmocnienia i ochrone portu. Do dzisiaj historyczne zabudowania miasta otoczone sa naznaczonymi znakiem czasu i morska bryza murami, z ktorych caly czas stercza lufy armat wypatrujace wrogich statkow. Mozna sie po tych murach przechadzac, probujac okrazyc miasto. Po jednej stronie morze i przypominajacy hawanski - malecon. Z drugiej historyczne zabudowania, a w oddali wspolczesna Cartagena.

Jedna z potezniejszych budowli obronnych jest Castillo de San Felipe, gorojacy nad miastem fort, ktorego zadaniem byla obrona hiszpanskich skarbow. Rozposciera sie z niego niesamowity widok. Z jego murow widac zarowno kolonialne, kolorowe budyneczki, jak i nowoczesne wiezowce migaczace w oddali - znak nowej Cartegany. Przechadzalismy sie po jego korytarzach, wzdluz grubych murow przenoszac sie w czasie (o ile nie liczy sie widokow, bo wiezowce i samochody to jednak znak naszych czasow). Fort jest potezna budowla i biorac pod uwage ilosc strzelnic, armat i innych umocnien mozna zaryzykowac stwierdzenie, ze swoja role pelnil dzielnie i odstraszal nieproszonych osobnikow.

Tuz obok znajduje sie dosc niecodzienny pomnik, mianowicie Monumento a los Zapatos Viejos (Pomnik na czesc starych butow). Dwa wielkie trzewiki, do ktorych mozna wlezc i zniknac:) Pomnik ten zostal wzniesiony na czesc kartagenskiego poety don Luisa Carlosa Lopeza, w ktorego sonecie na czesc miasta, wlasnie stare buciska znalazly swoje miejsce. Zlapala nas w tej okolicy niesamowita ulewa, przy czym buciory odmowily nam oslony. Woda lala sie z nieba jak z prysznica, ale na szczescie znalezlismy schronienie pod daszkiem rozstawionym z okazji jakiejs przyszlej imprezy i czekalismy tam razem z kilkoma innymi lokalnymi ocalonymi. Lalo klasycznie jak w tropikach, co biorac pod uwage niezbyt rowne kolumbijskie uliczki spowodowalo, ze przypominaly one bardziej kanaly i pole do testowania amfibii. Ot taki koloryt mieszkania w tropikach. Raz slonce, raz deszcz. Ale zawsze cieplo.

Co tu duzo mowic. Nas to miasto urzeklo. Zakochalismy sie w nim od pierwszego wejrzenia. Po pobycie w Tagandze bylismy znowu spragnieni kulturalnych i architektonicznych doznan i Cartagena zaoferowala nam ich az nadto, zwlaszcza tych drugich. Zakotwiczylismy tuz na obrzezach centrum historycznego, w miejscu, ktore chyba jeszcze nie do konca zostalo odrestaurowane. Niektore budynki przypominaly bardziej rozpadajaca sie powoli Hawane, niz okolice rozposcierajaca sie juz kilkaset metrow dalej (nomen omen, zaraz na rogu byl bar Havana, niestety nieczynny). To kolejny dowod na kontrasty w miastach latynoamerykanskich. Czesc sie odbuduje, odrestauruje i zachowa, a reszta jakos bedzie wygladac. Czasami to sie sprawdza, czasami nie. Jednak po przejsciu tych kilkuset metrow wchodzilo sie przez wspomniane juz warowne mury i ladowalo jakby w przeszlosci. W swiecie kolonialnych panow i piratow, dorozek konnych i armat. W tym momencie moze troche koloryzuje, ale naprawde wszystko wyglada tam niesamowicie. Oczywiscie jezdza tam samochody, ludzie normalnie pracuja, dzieciaki chodza do szkol i zycie toczy sie w normalnym tempie. Ale za to w jakim entourage`u :)

Pewnie macie mnie ochote zamordowac, ze znowu pisze tylko o architekturze, ale no naprawde, to jest glowna atrakcja tego miasta. Te budyneczki, kolory, uliczki i zycie sie na nich toczace. To jest to co przyciaga tu tylu ludzi. Do kolorowych domow pasuja kolorowo ubrane, kreolskie sprzedawczynie owocow, ktore nie wiem czy ubieraja sie tak na codzien, czy po prostu dla turystow. Tak, czy siak wygladaja niesamowicie a salatka owocowa, ktora mozna od nich zakupic tez jest smaczniusia. Zakupujesz taka miseczke swiezych owocow i siadasz sobie na lawce w Parque Bolivar, razem z popijajacymi kawusie dziadkami, grajacymi na gitarach mlodziakami, opedzajac sie od czasu do czasu od namolnych sprzedawcow dupereli.

Zamiast owocow moze posluzyc tez cygarko, kolumbijskie oczywiscie, ktore okazalo sie niczego sobie. Co ciekawe trzeba sie bylo niezle narozgladac, zeby znalezc te wytwory lokalnego przemyslu tytoniowego. Ha, gdy juz udalo mi sie takowe zdobyc stalem sie latwym celem dla sprzedawcow lipnych kubanskich cygar, namietnie zaczepiajacych turystow na ulicach starego miasta. Jako ze aromat palonego tytoniu roznosil sie w przestrzeni kilku metrow od mojej osoby, zostalem zidentyfikowany jako palacz, a co za tym idzie potencjalny kupiec. Bez przesady, cygara z lisci bananowca nie kupie:) Kolumbijskiego jednak sprobowalem. Zaliczone.

Nasze dni w Cartagenie nie byly jakos specjalnie aktywne. Rano sniadanko w postaci zakupionych w piekarnio-ciastkarni roznego rodzaju bolek przy akompaniamencie swiezego soczku pomaranczowego. Po tym odzywczym posilku nastepowalo przechadzanie sie po Centro Historico w poszukiwaniu duchow przeszlosci. Gdy spragnieni bylismy terazniejszosci, wpadalismy na kawke do Juana Valdeza, ktorego oczywiscie udalo nam sie zlokalizowac. Zwiedzanie trzeba zawsze zaczac od rozmieszczenia na mapie podstawowych punktow odniesienia, w tym ulubionej kawiarni oczywiscie. Po wzmocnieniu mala czarna wracalismy na szlak rozgladajac sie uwaznie i chlonac kazdy zakamarek. W miedzyczasie byly tam jakies obiadki i inne rzeczy majace na celu dodanie nam sil witalnych.

Cartagena jest uwodzicielsko piekna, ma swoj charakter i pozwolcie, ze posluze sie tandetnym stwierdzeniem, kazdy znajdzie tu cos dla siebie. Jedyne co trzeba to tu przyjechac. Prosze sie zatem pakowac i w droge.

Troche Karaibow, czyli Taganga i przygoda z nurkowaniem

2008-11-16T03:04:00.005+01:00

Pewno slyszeliscie juz jak marudzilem na temat wiosenno-jesiennych warunkow atmosferycznych, ktore przesladowaly nas przez wiekszosc pobytu w Peru i Ekwadorze. Nie zebym az tak narzekal, bo przeciez od zimy ucieklismy juz dawno temu i od stycznia tak naprawde dupska nam nie zmrozilo (pozdrawiamy tych co zmagaja sie z listopadowa pogoda). No wiec ku naszej radosci, w Kolumbii temperatury okazaly sie wyzsze. W Bogocie czuc jeszcze bylo przesladujace nas prady peruwiansko-ekwadorskie, ale dzieki magicznemu pojazdowi zwanemu autobusem, przenieslismy sie z centralnych wyzyn nad kolumbijskie wybrzeze, obmywane przez nic innego jak fale Morza Karaibskiego. Karaiby wszedzie maja to do siebie, ze w wiekszosci celuja w osoby z grubszym niz nasz portfelem. Dlatego tez udalismy sie do mniej wyfiokowanej miejscowosci, a mianowicie polozonej niedaleko Santa Marty, wioski Taganga. Wychodzac z autobusu uderzyla w nas wilgotnosc i ciepeeeelko, ahh ciepelko. Krotki dojazd do Tagangi i ulokowalismy sie w jednym z hotelikow polozonych tuz na plazy. Zauroczyly nas wygodniutkie lezako-lozka, na ktorych mozna sie bylo wygrzewac i korzystac z kapieli slonecznych. Ot odrobina luksusu za bardzo umiarkowana cene.

Plaza w Tagandze nie nalezala do tych, jakie znamy z pocztowek ilustrujacych morze karaibskie. Nie bylo bialego piasku, a co za tym idzie woda tracila swoj szmaragdowy kolor. Bylo jednak cieplutko, ba nawet goraco, woda byla mokra no i w knajpkach braly swieze rybki. Przez cztery dni zapomnielismy o wojazach i koncentrowalismy sie na kolejnych stronach naszych ksiazek i na grze w kanaste oczywiscie. W przerwach zwiedzalismy gastronimiczna scene Tagangi. I tak plynelo zycie.

Co ciekawe wiecej bylo tu turystow kolumbijskich niz bialasow z naszych okolic. Sprawialo to wrazenie, ze trafilismy nie w jakies wyizolowane miejsce, ale takie, ktore nalezy do naturalnego wakacyjnego srodowiska Kolumbijczykow. Na pewno nie jest to jak Varadero na Kubie, gdzie zwykly czlowiek nie ma prawa wstepu. Co to to nie. Taganga, zwlaszcza w weekend kipila zyciem, nawet troche za bardzo. W kazdej knajpce salsa ulatniala sie z glosnikow w natezeniu cos jakby przypominajacym startujacego Boeinga, uliczki pelne byly sprzedawcow arep (takie placki kukurydziane z wybranym przez konsumenta nadzieniem), lodow lub tez po prostu piwa. Mimo calego tego zgielku i tak nie da sie tego porownac z pieklem Leby w sezonie. Raz sprobowalismy od tego uciec wsiadajac na lodeczke w droge na polozona nieopodal Playa Grande, ale tam znalezlismy sie w podobnej scenerii, tylko ze bez naszych luksusowych lezanek:)

Kto chce jednak uciec od tego calego zgielku, moze uciec w swiat podwodny, gdzie ryby nie tancza salsy, nic nie sprzedaja, nie kupuja i gdzie panuje cisza i spokoj. Taganga to jedno z najtanszych miejsc na swiecie, gdzie mozna sprobowac swoich sil w nurkowaniu, zrobic kurs PADI itd. My przymierzalismy sie juz do tego kilkakrotnie. Najpierw w Tajlandii, pozniej na Fiji. Tam jakos nie wyszlo. Dlatego tez, biorac pod uwage, ze za wiele okazji w czasie tej podrozy juz miec nie bedziemy, zdecydowalismy sie zanurzyc wlasnie w karaibskie wody Tagangi. Skorzystalismy z oferty minikursu, czyli po prostu zapoznania sie z nurkowaniem. W cenie bylo przedstawienie nam podstawowych zasad bezpieczenstwa itd. oraz dwa zanurzenia, na glebokosc 6 i 12 metrow. Jesli to doswiadczenie mialo na celu sprawdzenie, czy nurkowanie to sport dla nas, to ja zdecydowanie mowie Yes, Yes, Yes. Bylo niesamowicie, o wiele, wiele przewyzszajac plywanie z sama rurka. To na co sie patrzy z powierzchni bawiac sie w snorkelling, tu mozna dotkac, podplynac i spojrzec w gore na uciekajace w kierunku powierzchni babelki powietrza. Nurkowanie to spokoj, cisza i piekno podwodnego swiata. Rafa koralowa w miejscu, gdzie plywalismy byla troche ubozsza od tej na przyklad na Fiji, ale i tak bylo swietnie. Nie pozostaje mi teraz nic innego tylko zrobic kurs, otrzymac certyfikat i ruszyc w poszukiwaniu najlepszych raf na swiecie. Moze i poplywac z rekinami:) kto wie.

Czas w Tagandze minal nam szybko i sprawnie. Wygrzalismy sie, wyleniuchowalismy, skonczylismy ksiazki i wypoczelismy. W sam na ruszenie w nowe miejsce. Jak pomyslelismy tak i zrobilismy, ruszajac wzdluz wybrzeza do portowego miasta Cartagena.

Tejemnicza Kolumbia - Bogota

2008-11-16T03:03:00.004+01:00

Od razu prosze szczerze sobie odpowiedziec, gdy pada nazwa "Kolumbia", jakie skojarzenia pierwsze przychodza Wam do glowy? Narkotyki, kokaina, Pablo Escobar? Wojna domowa? Porwania, FARC, AUC, paramilitares, guerilla? Czy moze kawa, Gabriel Garcia Marquez, przepiekna Cartagena, albo dziesiatki dziewiczych parkow narodowych? Moge sie zalozyc, ze wiekszosci pierwsze na mysl przychodza te zle strony kolumbijskiej rzeczywistosci. My postanowilismy na wlasnej skorze sprawdzic jak jest naprawde i zmierzyc sie ze stereotypami otaczajacymi ten poludniowoamerykanski kraj.

Na pierwszy ogien poszla u nas, jak to zwykle bywa, gdy gdzies sie leci samolotem, stolica kraju, czyli Bogota. Wyladowalismy na lotnisku o niezbyt korzystnej porze, bo o okolo 1 w nocy. Zapakowalismy sie do taksowki, ktora podzielilismy z poznanym przy punkcie wymiany walut Brazylijczykiem, i przemknelismy przez wyludnione ulice do naszego hostelu. Wyludnione, bo kto przy zdrowych zmyslach bedzie chodzil po nocy po stolicy kraju rozdartego od kilkudziesieciu lat przez wojne domowa (troche zapewne przejaskrawiam, ale z faktami czlowieku nie wygrasz). Pierwsze wrazenia zostawilismy wiec sobie na nastepny dzien.

Nasz pokoik hotelowy okazal sie byc bardzo komfortowy i chyba po raz pierwszy od pobytu w Hanoi, mielismy na lozku prawdziwa koldre z pierzem, a nie koc i przescieradlo:) Ot powiew luksusu. Jak sie okazalo, slowo luksus jest tu troche na wyrost, ale tez nie za bardzo. Bowiem, gdy dotarlismy tu w nocy, urzedujacy osobnik, zaprowadzil nas do jednego z czterech domow, nalezacych do hostelu Platypus. Dziwnym trafem znalezlismy sie w najdrozszym z czterech (30USD za noc), mimo ze rezerwowalismy najtansza opcje. Nie omieszkalismy poruszyc tej kwestii z pania, ktora zastalismy za biurkiem nastepnego ranka. Ku naszemu zdziwieniu, stwierdzila ona, ze owszem jestesmy w tym drozszym segmencie, ale zaplacimy za ten tanszy, tak jak zarezerwowalismy. Powiedziala, ze tak sie czasem dzieje, ze gdy tam nie maja wolnych pokoi, przyprowadzaja gosci tu. A ona bardzo chce zebysmy sie czuli jak najlepiej i zebysmy nie zawracali sobie tym glowy. Troche zaskoczeni (spodziewalismy sie, ze albo bedziemy sie musieli przeniesc, albo placic drozej) doszlismy do wniosku, ze wlasnie mielismy do czynienia z pozytywnym nastawieniem do zycia Kolumbijczykow oraz "chuchaniem i dmuchaniem" na turystow w Kolumbii, o ktorym to procederze ktos nam juz wspominal. Podobno kraj i mieszkancy sa bardzo wrazliwi, zeby przybysze, ktorzy juz dziwnym trafem zaplacza sie w ta okolice, czuli sie jak najlepiej. Moze to i bylo to, ale wydaje mi sie, ze wieksze znaczenie ma tu charakter Kolumbijczykow, ktorzy okazali sie byc bardzo przyjazni, mili, otwarci i na codzien zupelnie nie podobni do twarzy patrzacych na nas z listow gonczych porozwieszanych w roznych pubilcznych miejscach miasta (byli na nich glownie bojownicy FARC, chociaz nie tylko)

No wiec Bogota. Co tu mozna robic? Hotelik nasz znajdowal sie w dzielnicy zwanej La Candelaria, czyli w centrum miasta, w spacerowej odleglosci od glownych atrakcji. A skoro tak, to nie pozostalo nam nic innego jak spacerowac. Przemierzalismy uliczkami Candelarii, centrum, po glownym placu Bolivar i staralismy sie zglebic, jaka naprawde jest ta Kolumbia, jaka naprawde jest ta Bogota. Ciezko powiedziec, czy nam sie to udalo. Uliczki Candelarii pelne sa mlodych ludzi, co zapewne wynika z rozmieszczonych tam i w poblizu budynkow uniwersytetu. To zdecydowanie wplywa na charakter okolicy, ktora kipi od kafejek, barow i jadlodalni. No to zagladalismy sobie do niektorych starajac sie wmieszac w tlum:), testujac kolumbijska kawe i obserwujac tlumek przez okno. Ot proza zycia. Co do kawy to jak wiadomo Kolumbia z niej slynie. Nam najbadziej do gustu przypadla siec kawiarni o nazwie Juan Valdez, gdzie serwuja swietna kolumbijska kawe dobrej jakosci. Jest naprawde smaczna, co poniekad wynika z faktu, ze te kawiarnie serwuja ziarna normalnie przeznaczone na eksport, podczas gdy w innych daja gosciom, niestety, tzw. narodowe zlewki, ale o tym bedzie kiedy indziej. Tak wiec wizyta w JV byla jasnym punktem kazdego naszego dnia. No bo jak tu przezyc dzien bez aromatycznego espresso, goracej latte, czy mrozonej kawki z mlekiem i karmelem:)

Bogota tetni zyciem. Z racji naszej lokalizacji doglebnie zapoznalismy sie glownie z centrum miasta, nie majac za wiele mozliwosci zapuscic sie w dalsze strony. Gdy jednak udalismy sie do kubanskiej ambasady w celu zalatwienia formalnosci wizowych co bysmy pozniej mogli sie spotkac z Fidelem, mielismy szanse zobaczyc inna Bogote. Candelaria i centrum sa pelne ludzi, tetnia zyciem, praca i rytmem tlumu. Achitektura centrum nie wywiera jakiegos oszalamiajacego wrazenia. Ot funkcjonalne budynki, mnostwo najrozniejsych sklepow i sklepikow. Centrum to naprawde nic specjalnego. Okolica, w ktorej polozona jest ambasada i przez ktora przemierzalismy, aby sie tam dostac sprawia wrazenie jakby przeniesionej z Europy. Ladne bloki mieszkalne, wszedzie czysto i nowoczesnie. Szczerze powiedziawszy moglibysmy spokojnie mieszkac w takich blokach, ktore wygladaly lepiej niz wiele, wiele podobnych w Warszawie. Ta lepsza sypialnia Bogoty to baardzo przyjemne miejsce do zycia.

Ale Bogota to jak przystalo na stolice latynoamerykanskiego panstwa, miasto kontrastow. Z jednej strony bogatsze, eleganckie dzielnice, z drugiej biedniejsze, do ktorych lepiej sie nie zapuszczac. Wszystko to najbardziej interesujaco wyglada z otaczajacych wzgorz. Pewnie nudza Was juz te architekoniczne, widokowe wywody, ale musze o tym wspomniec:) Kolejka linowa mozna wjechac na wzgorze Montserrat, znanym rowniez z ulokowanego na nim sankurium. Widok rozposciera sie na cala Bogote i jest calkiem interesjacy. Pozwolcie mi jednak zamienic slowa na zdjecia, wiec na tym skoncze swoj wywod.

Zdaje sobie sprawe, ze czytanie o architekturze miasta nie musi byc ciekawe. Domy to domy, ulice to ulice. W kazdym miejscie ich pelno:) Plac jak to plac, katedra, rzadowe budynki, ludzie. Nie wiem jak tam w Polsce, ale w Bogocie na Plaza Bolivar juz ustawili choinke. Pelno tez na miescie dekoarcji swiatecznych. Wczesnie zaczynaja nie ma co. Ale co oprocz tego jest ciekawego w Bogocie. Ano na przyklad, przechadzajac sie po tych uliczkach, o ktorych juz wspominac nie bede, mozna pozywic sie bardzo popularna miejscowa przekaska. Bierzemy dwa okragle wafelki. Jeden smarujemy tzw. arequipe, czyli ogolnie rzecz biorac karmelem, na to kladziemy marmolade, dodajemy ser i przykrywamy drugim wafelkiem. I tak powstaje kaloryczny, acz smaczny lokalny przysmak. Zajadaja sie nim dzieciaki, zajadaja sie panowie w garniturach. Zajadalismy sie i my, chociaz po pewnym czasie zrezygnowalismy z marmolady i sera na rzecz wersji z samym karmelem. Jak na slodko to na slodko. I to rowniez z lekkim sercem zaliczamy do atrakcji miasta.

Kulurowo podobaly nam sie u dwa muzea. Jedno poswiecone kolumbijskiemu artyscie Fernando Botero, korego dziela sa, jakby to wyrazic, charakterystyczne. Facet zdecydowanie znalazl swoj styl. Drugie to Muzeum Zlota, zawierajace podobno najwieksza w Ameryce Poludniowej kolekcje zloych arcydziel z czasow prekolonialnych. Pod wzgledem ciekawostek zdecydowanie polecamy muzeum policji, ktore takze zwiedzilismy. Ale po kolei.

Fernando Botero spelnial sie, a w zasadzie spelnia, gdyz jeszcze zyje, w malarstwie i rzezbie. Mowiac o jego stylu, ciezko go troche zalasyfikowac. Przypomina to sztuke infantylna i na pewno podoba sie dzieciom, ale czesto porusza tematy powazne. Okresla sie go czesto jako karykaturzyste stylu klasycznego i chyba to pojecie obejmuje go w pelni. Nie jestem krytykiem sztuki, wiec zaglebial sie w ta analize nie bede. Na pewno jednak bede polecal wizye w jego muzeum. Generalnie dziela tego pochadzacego z Medellin artysty mozna spokac w calej Kolumbii. Sa na pocztowkach, magnesach i koszulkach. Jego rzezby stoja na glownych placach miast. I nam rowniez przypadl do gustu. Co go wyroznia? Ano zobaczcie sami. I sami wyrobcie sobie zdanie.

Dla orzezwienia powiedzmy pare zdan na temat muzeum policji. Sluzby te sa w Kolumbii niezwykle wazne i co tu duzo mowic, maja pelne rece roboty. Dbaja tez o swoj wizerunek, czego efektem jest wlasnie to muzeum. Musimy sie przyznac, ze zaineresowalismy sie nim z jednego powodu. Otoz w piwnicznej swojej czesci miesci ono kolekcje poswiecona historii "zwiazku milosci i nienawisci" z Pablo Escobarem i jego kartelem z Medellin. Maja tam takie okazy, jak telefon komorkowy Pabla (ten z gatunku dawnych cegiel), maja woskowe rekonstrukcje jego osoby z czasow, gdy byl w polityce i z czasow, gdy siedzial w wiezieniu (podobno ma to przyblizyc jego charakter, to ze wygladal jak zwykly czlowiek). Maja przyrzady podarowane im przez rzad USA, sluzace do podsluchow i tropienia go. Ba, zobaczyc tam mozna nawet kurtke don Escobara, ktorej ekspozycja ma na celu przyblizenie publicznosci jego "rozmiarow". Ponoc kawal chlopa z niego byl. Chociaz zdementowac trzeba pogloski, jakoby byla to kurtka w ktorej biedaka ustrzelili. No i maja tez rzeczy, ktore zostaly po tym jak go usmiercili - zlote oprawki okularow, krotkofalowke podarowana przez przekupionego policjanta (dzieki temu wiedzial o kazdym kroku policji), szwajcarski zegarek i "druga zona", czyli mini pistolet, z ktorym podobno nigdy sie nie rozstawal. Udokumenowany jest poscig za nim, a wlasciwie polowanie na Pablo Escobara w Medellin, z satelitarnym zdjeciem dokumenujacym jego ostatni dzien wlacznie. Wg policyjnego przewodnika wystawa ma na celu ukazanie P.E. jako zimnokrwistego kryminalisty, ktorego ludzie zamordowali dziesiatki, jesli nie setki osob. Czy niszczy to mityczna otoczke otaczajaca Escobara, czy jeszcze ja podsyca? Ciezko powiedziec. Bliskie spotkanie z duchem wielkiego narcotrafficante jest jednak doznaniem interesujacym i godnym polecenia. Pozostale dwa pietra muzeum opowiada historie od powstania policyjnych sil Kolumbii przez jej rozwoj az do dnia dzisiejszego. Potrakowane jest to troche z przymruzeniem oka, czego punktem kulminacyjnym jest "multimedialny" (taki maly teatrzyk) pokaz rozwoju policji od czasow Kaina i Abla do dzisiaj. Wszysko to sprawia, ze mielismy w muzeum policji niezly ubaw, chociaz niestety i tak najciekawsze dla mnie byly rekwizyty zwiazane z Escobarem. Nie codziennie mozna zobaczyc takie rzeczy.

Osatnim muzealnym punkem jest wspomniane juz muzeum zlota. Wlasnie otwarte po niedawnej modernizacji jest wielkie i miesci w sobie naprawde imponujace zbiory. Maski, nie maski, naszyjniki i inne zlote wyroby z dawnych czasow robia wrazenie. Tutaj nie ma juz wapliwosci co do autentycznosci zbiorow (apropos muzeum zlota w Limie kraza rozne opowiesci). Wiele na ten temat powiedziec nie mozna, wiec spojrzcie na pare zdjec ilusrujacych bogactwo dawnego swiata.

Coz wiec, mozna powiedziec wiecej o naszych poczynaniach w Bogocie. Ano chyba nic:) Podoba nam sie tu. Lubimy, gdy miasto ma swoj charakter, gdy tetni zyciem. I Bogota taka jest. Warto tu wpasc i poszwedac sie pare dni. Jedno jest pewne. Ci co spodziewaja sie atmosfery kraju pograzonego w wojnie domowej, gdzie mogli Cie porwac wprost z ulicy, beda zawiedzeni. Tu nic takiego nie widac, nic takiego nie czuc. Jak bedzie dalej? ... ano zobaczymy.

Ekwadorsko - europejska ciekawostka sportowa

2008-11-13T03:50:00.006+01:00

Kto mnie zna ten wie, jakim sentymentem darze pewien katalonski klub sportowy. Chodzi oczywiscie o jedna, jedyna na swiecie Barce - FC Barcelona. Czy aby jednak jedyna:)?

Na calym swiecie mozna spotkac dzieci i doroslych chodzacych w koszulkach tego klubu. Jest jednak jeden kraj na swiecie i jedno miasto, gdzie koszulki Barcelony, a takze jej herb sa jakby inne. I nie chodzi o to, ze tu rzadza nieudolne bazarowe podrobki. Nie. Guayaquil w Ekwadorze to bowiem miasto dla fanow Barcelony dosc zaskakujace. O co mi chodzi?

W tym momencie jest miejsce na zagadke.

Prosze wytezyc wzrok i wkazac roznice w ponizszych herbach.

Ile roznic znalezliscie? Zaciekawieni? Otoz pierwszy herb jest herbem klubu Barcelona Sporting Club z Guayaquil w Ekwadorze. Drugi to oczywiscie Barca, z Barcelony w Katalonii. Ot taka futbolowa ciekawostka.

Chetnych do zaglebienia sie w temat futbowowych niuansow zapraszam do szperania w internecie i na strony obu klubow:

Barcelona S.C : www.barcelonasportingclub.ec
FC Barcelona : www.fcbarcelona.com

Visca el Barca!

Otavalo, czyli sobotni market pelna geba

2008-11-11T01:13:00.005+01:00

Jeszcze zanim opuscilismy Quito i Ekwador na dobre, wybralismy sie do jednej malej miesciny polozonej okolo godziny drogi autobusem od stolicy. Do zawitania tam sklonil nas cotygodniowy, sobotni bazar. Ogolnie rzecz biorac bazar jak to bazar, sie sprzedaje i sie kupuje. Ten nie roznil sie za wiele od innych, moze jedynie jesli chodzi o rozmach. Zajal swoja przestrzenia glowny rynek miasteczka wraz z odchodzacymi od niego uliczkami. Sprzedawcy najechali sie z roznych stron Ekwadoru, aby spobowac wcisnac przybywajacym turystom najrozniejsze wyroby. Od kolorowych hamakow, makatek i innych szmatek, przez rzezby, wszelkiego rodzaju akcesoria ubraniowe, bizuterie, kapelusze, czapki po "skurczone ludzkie glowy". Mozna sie tu zaopatrzyc we wszelkiego rodzaju ekwadorskie wyroby i pamiatki. To co mozna kupic w jakims regionie kraju, znajdzie sie i tutaj. I to wlasnie jest ciekawe.

Wczesnym rankiem odbywa sie tu targ dla miejscowych, a oferowanymi produktami nie sa hamaki, czy inne duperele, ale zywnosc i podukty codziennego uzytku. Dopiero pozniej ryneczek zamienia sie w kolorowa ferie dla turystow. Chociaz i wtedy mozna zauwazyc troche prawdziwego zycia. Glownie jesli chodzi o stoiska gastronomiczne, ktore oczywiscie musza byc na kazdym bazarze. Tam kroluja ekwadorskie specjaly celujace glownie z lokalna klientele i przybylych handlarzy.

Sami mieszkancy Otavalo takze wyrozniaja sie sposrod reszty narodu. Chodzi mi glownie o ich specyficzny ubior. Kobiety nosza charakterystyczne spodnice i unikalnie zlozony material jako nakrycie glowy. Z kolei panowie przyodziani sa w biale spodnie do pol lydki, biale plocienne buty i co najbardziej rzuca sie w oczy, maja dlugie wlosy zawiniete w warkocz. Od razu sie wyrozniaja.

Tym krotkim przystankiem juz naprawde zakonczylismy nasza przygode z Ekwadorem, krejem ciekawym, o pieknej kulturze i krajobrazach. Szczegolnie w pamieci zostanie nam nasza wizyta w dzungli, ktora byla czyms unikalnym.

Teraz przyszla kolej na Kolumbie, kraj o ktorym mowilo i mowi sie wiele skrajnie odmiennych rzeczy. Postawnowilismy na wlsnej skorze przekonac sie jak to jest naprawde. Czy rzeczywiscie Kolumbia musi sie kojarzyc tylko z wojna domowa, kokaina i Pablo Escobarem? Zobaczymy.

Wyglad zdjec na stronie

2008-11-11T01:08:00.002+01:00

Nie wiem dlaczego tak sie dzieje, ale w zaleznosci na jakim komputerze, a dokladnie z pomoca jakiego monitora dodaje zdjecia do tekstow, albo sa male, albo okrojone jesli nie ogladasz ich na takim samym ekranie (glownie chodzi o panoramiczny).
Chcialem wiec prosic o wyrozumialosc, bo nie mam sily zmieniac juz dodanych zdjec. Monotonne to i meczace:) Chodzi mi jedynie o nadmienienie, ze nie sa to moje mierne umiejetnosci kadrowania fotografii, ale psikusy nowoczesnej techniki. Wlasciwe zawsze mozna znalezc w galerii na picasie.

Polecam uzywanie duuzych monitorow:)

Pozdrawiamy

Spokojny Ocean Montanity oraz portowe Guayaquil

2008-11-08T02:01:00.007+01:00

Tak jak zaplanowalismy tak tez uczynilismy. Opuscilismy kolonialna zabudowe miasta Cuenca i zamienilismy ja na szum fal Pacyfiku w malej miejscowosci Montanita. Dotarlismy tam z przesiadka w Guayaquil (baardzo nowoczesny dworzec autobusowy polaczony z centrum handlowym) i co nas przywitalo? Oczywiscie deszcz:))) Na nasze szczescie jednak temperatura byla zniacznie cieplejsza. I w sumie to brak slonca i zaru z niego plynacego w okolicy rownika wcale nam nie przeszkadzal. Montanita w sezonie tetni zyciem turystycznym w pelnym tego slowa znaczeniu. Przepelniona jest wtedy amatorami surfingu. Podobno miejscowe fale sa znakomite do uprawiania tego sportu, jednakze my nigdy go nie probowalismy i w tej mierze nic sie nie zmienilo :) Ba, w Montanicie nasza stycznosc z oceanem ograniczyla sie jedynie do moczenia stop i uciekania przed wieksza fala. Tacy leniwi sie zrobilismy. Nie no oczywiscie przesadzam, po prostu pogoda sprzyjala bardziej spacerom niz kapieli. Nasz kilkudniowy pobyt wygladal wiec mniej wiecej tak. Pobudka o logicznej godzinie, wygramolenie sie spod moskitiery (cholerne komary i tak jakos znajdywaly droge do naszych slodkich cial), wyjscie na sniadanko (zwyczajowo smazone jajeczka, tosciki, herbatka, swiezy soczek z ananasa plus nalesnik z bananem w cenie 2.50 USD). Po sniadaniu powrot do pokoju na mycie zabkow :) Nastepnie spakowanie najpotrzebniejszych rzeczy (ksiazki i karty) i wyjscie "na miasto", czyli spacer po uliczkach miasteczka i rozlokowanie sie na plazy w celu kontemplacji literatury. Czasami i to ograniczalismy na korzysc lezenia w hamakach wiszacych na balkonie naszego hostalu. Gdy zglodnielismy, przemieszczalismy sie do knajpki, ktora sobie upodobalismy - Tiki Limbo. Tam potrafilismy przesiedziec troche posilajac sie wybornym jedzonkiem i korzystajac z happy hour - 2x caipirinha, mojito, czy cuba libre za 4USD - uskuteczniajac takze partyjki kanasty. A pozniej to juz nastawal wieczor. W Montanicie byly dwa miejsca, ktore sprzedawaly pirackie plyty DVD. Gdy odkrylismy, ze nasz hostelik udostepnia bez dodatkowej oplaty takowy odtwarzacz, zostalismy stalymi klientami tych dwoch przybytkow. Niestety ich oferta byla troszke ograniczona. Hitem okazal sie jednak film "Dont mess with the Zohan" ze slynacym z malo inteligentnych rol Adamem Sandlerem. O ile nie przepadamy za jego "dzielami", Zohan jest po prostu swietny. Usmiech na Waszych twarzach gwarantowany (mahentuhen chain restaurant :))))).

No i generalnie po filmach juz zasypialismy bo i ogladalismy je lezac w lozku :) Tacy bylismy rozrywkowi i chetni do nocnego balowania. Na szczescie akurat trafilismy na dosc spokojny okres w historii Montanity, gdyz nie bylo slychac zadnych glosnych imprez, ktore bysmy omineli. Prawdopodobnie poniewaz, jak juz wspomnialem przyjezdnych w miasteczku bylo niewielu.

Kilka dni uplynelo nam wlasnie w tej slodkiej monotonii. Wypoczeci, zrelaksowani i gotowi postanowilismy zmienic wioskowa atmosfere na ta oferowana przez Guayaquil, najwieksze miasto Ekwadoru.

Nie mielismy juz wiele czasu, a i Guayaquil nie ma za wiele do zaoferowania. Zostalismy tam na jedna noc (slabo przespana z powodu sasiedztwa dwoch podejrzanych i niezmiernie glosnych klubow salsy oraz atakujacych komarow), ale wystarczylo nam to, aby poznac glowne atrakcje miasta. Otoz lezy ono nad rzeka o tej samej nazwie, tuz przed jej ujsciem do Pacyfiku. Jest wiec miastem portowym. Jego chluba i chwala jest Malecon 2000, czyli nadrzeczna promenada, zbudowana podobno znacznym kosztem. Rozciaga sie na dlugosci 2.5 kilometra i miesci w sobie centrum handlowe, restauracyjki, ba nawet zieloniutki i zadbany park, stylizowany na roslinnosc tropikalna (baardzo przyjemny) oraz kino IMAX. No i jest samym w sobie doskonalym miejscem do spacerowania. W zasadzie to prawie jedynym w Guayaquil, gdyz poza Maleconem, glowna ulica, ktora jest jednym wielkim centrum handlowym (glownie pralki i telewizory) i dzielnica Las Peñas, o ktorej za chwile, nie ma tam gdzie chodzic.

W tym momencie porownalem sobie to z naszym skromnym nadwislanskim nadbrzerzem i wlos sie zjerzyl na glowie. My, europejska potega z dostepem do funduszy z EU nie potrafimny wziac sie do roboty i uregulowac w koncu warszawskich brzegow Wisly. Nie wspominajac juz o Porcie Praskim. Czy moze ktos w koncu sie wziac do roboty w tym ratuszu i sprawic zeby cos sie w tej sprawie ruszylo. Haniu GW! Do dziela! Juz nawet biedne panstwa Ameryki Poludniowej sa przed nami. I gdzie ta druga Japonia?

Ale wracajac do ekwadorskich atrakcji. Po lekkim trudzie przeciskania sie przez ulice miasta warto doczlapac sie do Parque Bolivar, ktory jest o tyle nietypowy, ze pelny ... iguan, niekiedy wielkosci prawdopodobnie nie duzo mniejszych od warana z Komodo. W granicach tego malego skwerku przechadzaja sie po sciazkach, chodnikach, siedza na galeziach. Sa wszedzie. Jakby na to nie patrzec nie znam drugiego takiego miejsca na swiecie, dlatego tez fanow jaszczurow i Jurassic Park zapraszamy do Guayaquil.

Jest tu jeszcze jedno miejsce, ktore mozna polecic - Las Peñas. To osiedle, odmalowanych budynkow lezy na polnoc od Maleconu i malowniczo oblepia wzgorze. Szczerze mowiac, z daleka wyglada jak favela w Rio, ale z bliska juz duzo, duzo lepiej. Pelno tam galerii i innego rodzaju kulturalnych instytucji, a wdrapanie sie na gore gwarantuje ciekawy widok na rzeke i miasto. Ot taka kolejna atrakcja dla spacerowiczow.

Nasz pobyt w Guayaquil minal nam wiec szybko i sprawnie, tak wiec moglismy ze spokojnym sercem udac sie w droge "powrotna" do Quito, skad czekal nas lot do Kolumbii.

Cuenca - Ekwador kolonialny

2008-11-06T00:33:00.005+01:00

Przygoda z dzungla byla niesamowita, ale trzeba bylo niestety ruszyc w dalsza droge. Po wydostaniu sie z objec puszczy spedzilismy pol dnia czekajac na wieczorny autobus, ktory mial nas zabrac dalej. Lago Agria nie miala nam nic ciekawego do zaoferowania (moze poza kurczakiem z rozna i meczem Ekwador-Chile),dlatego tez z wielka ulga zaladowalismy sie na poklad busa i ruszylismy do miejscowosci Cuenca. Jako ze Lago Agria nie jest wielka metropolia, aby dotrzec do naszego miejsca docelowego musielismy sobie zrobic mala przesiadke. Po nocy dotarlismy do miejscowosci Riobamba, gdzie zjedlismy sniadanie i zlapalismy autobus w dalsza droge. Po kolejnych paru godzinach dorarlismy do celu, kolonialnej perelki Ekwadoru.

Pierwsze wrazenia? Znowu kurcze zimno i pada. Tak jak ucieklismy od tego klimatu wglab dzungli, tak teraz znowu trzeba bylo powrocic na wysokosci i w chlody wieczoru. Proza zycia. Jako ze nie jestesmy mietcy nic sobie jednak z tego nie robilismy :))) Ba, jako ze zostalem zmuszony do oddania moich butow do szewca (w celu zalatania podeszwy, w ktorej dziura w polaczeniu z deszczowa atmosfera powodowala permanentne namoczenie stop), a co za tym idzie zostalem pozbawiony butow generalnie, ulice Cuenci przemierzalem w sandalach. Nie zwazajac na chlody i zamiecie. :)

Ale wracajac do samego miasta. Jak juz wspomnialem, Cuenca jest znana dzieki swojej architekturze, a dokladnie dzieki architekturze Centro Historico. Podobno mozna dniami i nocami przechadzac sie po uliczkach, wszystkimi zmyslami chlonac cudowna atmosfere tego miejsca. I trzeba przyznac, ze generalnie jest to prawda. Domy i uliczki sa zabytkowe i maja swoj charakter. Sa w miescie mile knajpki, gdzie mozna sobie przysiasc i chlonac, chlonac i chlonac. Ciezko jest jednak stosowac sie do tych zalecen, gdy leje deszcz i temperatura jak na zlosc nie chce osiagnac przyzwoitych wiosennych wartosci. Oczywiscie nie padalo caly czas, tego nie mowie. I caly czas nie bylo tez wcale tak zimno. Ta wiosne troche sie czulo, a i owszem. Gdyby tak nie bylo, to szybciutko bysmy sie stamtad zabrali, zostawiajac te slawne panamskie kapelusze (z ktorych Cuenca slynie) i kolonialne uliczki daleko za soba. A tak spedzilismy tu kilka milych dni, odpoczywajac od uciazliwego ciaglego przemieszczania sie i na spokojnie ladujac baterie na dalsza podroz.

Bo Cuenca to naprawde mile miejsce, po ktorym bardzo przyjemnie sie spaceruje. Jesli komus znudza sie ulice, moze zejsc tuz poza mury starego miasta i przechadzac sie wzdluz rwacej rzeczki, ktora takze oferuje ciekawe widoki. A jak juz ktos bedzie mial dosc rzeczywistosci moze nawet wybrac sie do kina :) (tylko omijac film pt. Wanted, ktorego nie ratuje nawet goly tylek Angeliny Jolie).

Naszym ulubionym miejscem w Cuence byl glowny plac miasta -¨Plaza Abdon Calderon (tym razem nie de Armas), gdzie mozna naprawde bylo odpoczac siedzac w cieniu drzew i palm oraz ... sluchajac muzyczki, plynacj z rozmieszczonych tam glosnikow. Tak wlasnie, na placu rozbrzmiewaly spokojne melodie, majace prawdopodobnie na celu ukojenie wszystkich nerwow. I to dziala. Widok na otaczajace budynki (nie wiem czemu przywodzily na mysl Hawane) i gorujaca nad placem katedre dopelnial dziela. Katedra, o dziwo, nie jest w klasycznym, kolonialnym stylu. Duzo bardziej przypomina wloska architekture sakralna. I nie mamy nic przeciwko temu. Troche Toskanii w srodku Ekwadoru, czemu nie? Zeby jeszcze przeniesli troche kuchennych przepisow :)

I krotko mowiac, tak wlasnie uplynely nam dni w Cuence. Przechadzanie sie po uliczkach, siedzenie na placu i kawiarniach, jedna wizyta w kinie. Bylo milo, ale chyba ta pogoda nas tak nastawila, ze postanowilismy skonczyc ze studiowaniem architektury i zamienic ja na szum fal Pacyfiku. Zostawilismy wiec Cuence i ruszylismy do Montanity.

Cuyabeno, czyli wyprawa do lasu ... rownikowego

2008-11-04T00:54:00.003+01:00

Zycie na wysokosciach, zwlaszcza w okresie wczesnej wiosny ma to do siebie, ze w nocy jest zimnawo, w dzien goraco i ciezko wlezc pod gore bez zadyszki. Biorac pod uwage fakt, ze w Peru nie bylo za nisko, a i w Ekwadorze nie chadzalismy za bardzo po nizinach, zdecydowalismy sie przeniesc w cieplejszy klimat, choiazby na chwile. Zeby jednak nie ulatwiac sobie zycia lezeniem na plazy, wybralismy sie na cztery dni w ekwadorska czesc puszczy amazonskiej, do parku narodowego Cuyabeno. Z Quito wsiedlismy w nocny autobus, ktory po siedmiu godzinach podczas ktorych kierowca postanowil przystosowac nas do wilgotnosci i klimatu dzungli nie wlaczajac klimatyzacji, wysiedlismy w miejscowosci Lago Agria. Nic tu specjalnego oprocz polozenia w bezposrednim sasiedztwie parku i Kolumbii. Stad, juz mniejszym busikiem z otwieranymi oknami, podstawionym przez biuro turystyczne ruszylismy w dwugodzinna droge do brzegu rzeki. Po dotarciu tam i krotkim lunchu wsiedlismy w wyrzezbione z pnia drzewa kanoe i napedzani silnikiem spalinowym (niestety) ruszylismy w dol rzeki ku celowi naszej wyprawy, czyli grupie chatek o wdziecznej nazwie Samona Lodge. Juz za zakretem rzeki naszym oczom ukazala sie sceneria znana dotad tylko z magazyow podrozniczych, czy filmow Indiana Jonesa. Brunatna rzeka, leniwie plynaca wzdluz brzegow obrosnietych wiecznie zielonymi drzewami, lianami, krzakami i wszelkimi innymi rodzajami flory. Naprawde znalezlismy sie w dungli. Przewodnik wdziecznie poinformowal nas, aby miec oczy i uszy szeroko otwarte na obserwujacych nas z ukrycia reprezentantow miejscowej fauny. Mimo halasu wywolywanego przez motor lodki juz w czasie tej pierwszej przejazdzki udalo nam sie zobaczyc skaczace po drzewach malpy i sporo niezwykle kolorowych ptakow. W miedzyczasie zaczelo padac (co radosnie przewidzial siedzacy w zieleni tukan), i jak to bywa na lodzi, ktora kiedys byla pniem drzewa, dachu nie bylo. Poncza nam wreczone okazaly sie lekko zawodne, co sprawilo, ze po dwoch godzinach podrozy dotarlismy do punktu docelowego na wpol przemoczeni, na wpol susi. Ale na pewno zadowoleni.

Samona Lodge okazala sie grupa kilku, polozonych tuz nad brzegiem rzeki Cuyabeno, chatek na palach, zbudowanych w naturalny sposob, z naturalnych srodkow, czyli deski, dach z lisci i to chyba na tyle, nie liczac materaca na lozku. Zakwaterowanie bylo podstawowe, chociaz mielismy wlasny dwuosobowy "pokoj" z lazienka w jednej z chat, ktora dzielilismy z trzema Niemkami i jedna reprezentantka USA. Nasze "pokoje" poprzedzielane byly tylko deskami, sufitu nie bylo, jedynie ten wspomniany juz dach ze strzechy, umiejscowiony nieco wyzej. Przewiew byl lekki, ciemnosc wieksza, a slyszalnosc sasiadow znakomita. Oczywiscie pradu nie bylo, zamiast tego romantyczna atmosfera przy swiecach. W prysznicu orzewiajaco chlodna woda (deszczowka, albo z rzeki), ktora biorac pod uwage, ze deszcz i tak nas orzezwil, moglaby byc lekko cieplejsza. Nikt jednak nie narzekal. Przed zmierzchem zaliczylismy jeszcze wyprawe lodzia nad jezioro Laguna Grande, utworzone z doplywow okolicznych rzek i rzeczek. Co ciekawe w porze suchej, wysycha ono calkowicie. Widok byl niesamowity, zachod slonca, drzewa wyrastajace wprost z tafli wody, spiew ptakow. Nastawala noc, czyli czas, gdy dzungla budzi sie do prawdziwego zycia i wszystko wychodzi z ukrycia.
I rzeczywiscie, w drodze powrotnej do domkow, mielismy okazje widziec kilka kajmanow, cierpliwie, bez ruchu czekajacych na obiad, ktory nawinie im sie pod nos.

Noc to czas, kiedy wszystko sie w dzungli zmienia. Tracisz ja z pola widzenia, natomiast slyszysz duzo bardziej intensywnie. Otacza cie kakafonia dzwiekow. Tysiace, jesli nie miliony stworzen - insektow, zab i co tam sie jeszcze da - zaczynaja swoj najdonioslejszy koncert. Wszystko slychac, nic nie widac.

Wiekszosc stworzen, ktorych moznaby sie w dzungli obawiac, jak pajaki, weze i inne drapiezniki, zeruje wlasnie w nocy. Co ciekawsze, w nocy wylaza takze innego rodzaju zyjatka, jak chocby pospolite karaluchy, ktore jak sie okazalo, bardzo lubia chatki z przyjezdnymi turystami i paste do zebow. Mozna powiedziec, ze dzieki slabemu swiatlu swiec, nie widzielismy ich wszystkich, ale i tak naliczylismy ich za duzo. Na noc po prostu trzeba bylo szczelnie naciagnac moskitiere na lozko i wiecej sie nie rozgladac. Czasami lepiej nie widziec. Do snu utulaly juz tylko dzwieki lasu, tysiace dzwiekow.

Noc przezylismy, a dzien rozpoczelismy rano od sutego sniadania. Prawdopodobnie zebysmy mieli sile na to co mialo nastapic pozniej. Wsiedlismy mianowicie w plywajacy, zmotoryzowany pien drzewa i udalismy sie do lasu na trzygodzinny "spacer" o ile tam mozna nazwac przemieszczanie sie po sciezce otoczonej ze wszystkich stron bujna, tropikalna roslinnoscia, przy dzwieku uporczywie atakujacych komarow. Naszym przewodnikiem byl mieszkaniec jednej z niedalekich wiosek indianskich, wiec znal sie na rzeczy. Spacer mial nam na celu uzmyslowic ile dobrodziejstwa kryje sie w amazonii i zeby lepiej nie pomylic jednej liany z druga, bo zamiast wody mozemy sie napic smiertelnej mikstury. Poznalismy wiec roslinki dobre na przeziebienie, zapalenie pluc, drewo chininy, z ktorego powstawaly pierwsze leki na malarie, a dzisiaj glownie chyba tonik do zmiesznia z ginem. Zapoznalismy sie takze ze slawna liana kurary, z ktorej indianie wyrabiaja trucizne do swoich strzalek.

Zmoczeni, a wlasciwie przepoceni (noszenie dlugich spodni, koszuli z dlugimi rekawami i kaloszy w tej rownikowiej saunie nie jest najmilsze) wydostalismy sie z gaszczu i wrocilismy do bazy. Tam po szybkim prysznicu rozlokowalismy sie w "maloce" na hamakach w oczekiwaniu na dalsze aktywnosci. Po tym relaksie znowu wsiedlismy do naszego kanoe, bez ktorego nigdzie nie da sie tu przemiescic i udalismy sie na ryby. A dokladnie na polow piranii, ktore byly w naszej okolicy dosc popularne. Lowienie tych stworzen nie ma nic wspolnego ze spokojem i kontemplacja na naszych mazurskich pomostach. W amazonii nakladasz na haczyk kawal czerwonego miesa, wrzucasz to do wody a koncem kija walisz i macisz powierzchnie rzeki imitujac ... agonie rannego zwierzecia. I tyle, nie potrzeba nawet splawika, branie czuc od razu. Delikatne podgyzania przynety przez ostre jak brzytwa zeby. Ha, wydawaloby sie ze zlapanie takiej to latwizna. Niestety udalo nam sie zlapac tylko jedna (poddala sie rodowitemu Ekwadorczykowi), za to troche miesa sie najadly. Zmeczeni tym wysilkiem odplynelismy kawalek, nad wspomniane juz przezemnie jezioro, aby ... wykapac sie. Woda miala przyjemna, orzezwiajaca temperature i nie przeszkadzala swiadomosc, ze pelno w niej piranii:) Podobno nie sa niebezpieczne jak jest duzo wody, w porze suchej, gdy zbiorniki sa mniejsze, a co za tym idzie mniej jest jedzenia, sa bardziej wyglodzone. Ale wtedy kto by sie kapal jak nie ma wody. Zreszta mnie bardziej od piranii interesowala obecnosc malych rybek "canero" lub z portugalskiego "candiru". To malenstwo, zwane tez ryba wampirem lubi wplywac w, jakby to wyrazic, rozne otwory. Generalnie najbardziej jej odowiadaja skrzela wiekszych ryb, gdzie wplywa, zaczepia sie specjalnym haczykiem i pasozytuje, rosnac. Zdaza sie jednak ze spotka na swej drodze czlowieka i wplynie w nie ten otwor co trzeba. Jesli chodzi o mezczyzn to nie da sie tego obejsc bez amputacji...brrr. I mimo zeprzewodnik zapewnial nas, ze w tych wodach nie ma canero, ja plywalem w majtosach i kapielowkach. Przezornosc to podstawa.

Po tych ablucjach i zachodzie slonca widocznym z powierzchni jeziora wrocilismy do naszego obozu. Nie byl to jeszcze koniec emocji na dzisiaj, bowiem w planach byl jeszcze nocny spacer po okolicy. A jak juz wspomnialem po nocy wszystko wyglada inaczej. A w zasadzie nie wyglada. Wyobraznia robi swoje, ale nie spotkalismy niestety zadnych morderczych stworzen oprocz malego skorpionka, wilczego pajaka i zaby. Wczesniej jeszcze wracajac z jeziora, wypatrzylismy na krzaku malego boa drzewnego. Jesli chodzi o faune, to na ten dzien bylo to prawie wszystko. Prawie, bo oprocz grupy wiernych wspolspaczy-karaluchow, doszlo do bliskiego spotkania trzeciego stopnia z jedna z CZTERECH (!!!!) zamieszkujacych dach naszej jadalni, tarantul. Ogromny wlochaty potwor o osmiu nogach przechadzal sie po deskach nad naszymi glowami. Pozostala trojka na szczescie byla niewidoczna i o ile nie byla u mnie w lozku, nie interesowalo mnie gdzie sa. Tak skonczyl sie nasz kolejny dzien w dziczy. I do snu znowu kolysal nas koncert natury.

Po spokojnie przespanej nocy, bez tarantuli pod poducha i z karaluchami grasujacymi w bezpiecznej odleglosci nastal kolejny dzien aktywnosci. Po sniadaniu wybralismy sie lodzia na kolejny "spacerek" po dzungli. Wypatrywalismy przeroznych stworzen, ale oprocz pajakow, zab, zolwia, dziesiatkow ptakow i duuzo, duuzo wiecej komarow nie zobaczylismy nic. Za to flora prezentowala nam sie nadzwyczaj obficie. Przeogromne drzewa, swiete dla miejscowej ludnosci, przy ktorych szamani odprawiaja specjalne modly przeslanialy nam swiatlo sloneczne. Ich pnie byly olbrzymie, tak wielkie, ze nasz dab Bartek przypomina drzewko z zagajnika. Moze troche przesadzam, ale naprawde byly spore. Przechadzalismy sie wsrod nich, w plataninie zieleni, z blotem i bagnem pod stopami. Oblani potem nie moglismy sie doczekac konca tej przechadzki. Tego dnia bylo jeszcze bardziej goraco i ciezko bylo docenic piekno natury.

Po wyjsciu z lasu i dotarciu do lodzi, zamiast na orzezwiajaca kapiel z piraniami w jeziorze udalismy sie do nieodleglej wioski, w ktorej mielismy spotkanie z szamanem. Najpierw malzonka sedziwego staruszka zademonstrowala nam jak z manioku (kasawa) robi sie cos na ksztalt chleba. Rejestrowalismy caly pokaz, od wyrwania bulw z ziemi, po obranie, starcie na miazge, wykrecenie sokow i przeistoczenie sie tego w pewnym sensie w make. Ta z kolei przeistoczyla sie w smaczne placki, chleb dzungli. Po tej kulinarnej demonstracji doszlo do spotkania z miejscowym szamanem. Oczywiscie juz troche ucywilizowanym, mowil po hiszpansku i posiadal nawet zegarek. Odpowiedz na pytanie o wiek przyszla mu trudno i stwierdzil w koncu, ze ma ponad 90 lat. Chyba wygladal, ale ciezko powiedziec. Sam proces myslowy byl za to naprawde uroczy, daty nie graja tu roli, licza sie wydarzenia itp. Ciezko bylo wiec okreslic precyzyjnie wiek naszego gospodarza. Podobny problem sprawila odpowiedz na pytanie, ile lat temu zalozyl on wioske, w ktorej goscilismy. On twierdzil ze 25, zona ostro protestowala twierdzac, ze ponad 50 lat temu. Ot mala roznica zdan :) Po tej jakze ciekawej dyskusji zdecydowalismy sie na prezentacje medycznych zdolnosci szamanizmu. Szaman zaprosil nas do pokoju obok i przeprowadzil krotka ceremionie oczyszczania, na mojej osobie. Przez pare minut podspiewywal rytmicznie "sciagajac" ze mnie miotelka zle moce. Nie powiem, ze czulem jakas roznice po zakonczeniu, ale wierze, ze w dzungli jestem czystszy. Po tym wszystkim doszlo jeszcze do krotkiego konkursu strzelania z dmuchawki, ale niestety w arbuza nie trafilismy. Szaman tez nie. Ogolnie spotkanie to nie mialo wiele wspolnego z opisywanymi przez Cejrowskiego "bezslownymi" rozmowami ze spotkanymi przez niego szamanami. Ot pewnie sprawa cywilizacyjna, nasz byl juz za bardzo zachodni.

Po powrocie do chat i obiedzie (tarantula na dachu byla, tym razem inna) mielismy jeszcze jedna aktywnosc tego dnia. Wyplyw na kapiel w jeziorze i wieczorne poszukiwania kajmanow. Obie te aktywnosci zakonczyly sie sukcesem (piranie nikogo nie zjadly), kajmany widzielismy. Ba jeden byl na tyle mlody, ze nie zdarzyl w pore uciec i nasz szanowny przewodnik zlapal go zywcem i pokazywal nam z bliska w lodce. Mlody przez chwile sie zbuntowal i uciekl gdzies nam pod nogi, wywolujac lekki poploch, ale ostatecznie zostal bezpiecznie odstawiony do wody. Na przyszlosc bedzie wiedzial, ze przed turystami i ludzmi trzeba sie chowac. Inaczej w najlepszym wypadku czekac go bedzie podobna sesja zdjeciowa.

Tak po krotce zakonczyl sie nasz pobyt w dzungli. Nastepnego dnia po sniadaniu ruszylismy w droge powrotna do cywilizacji. Bylo wspaniale, a ta wyprawa pozostanie jednym z najciekawszych naszych przedsiewziec. Teraz trzeba bedzie juz sie wybrac nad sama Amazonke. Jeden z doplywow mamy juz w koncu zaliczony.

Quito, miasto po srodku Ziemi

2008-10-30T01:50:00.002+01:00

Park ... ulice ... domy ... samochody ... ludzie ... coraz blizej i blizej. Zdawaloby sie, ze gdybys chcial, moglbys dotknac sterczacych na dachach anten telewizyjnych. Odkad samolot rozpoczal podchodzenie do ladowania, domy i samochody zmienily rozmiar z pudelek zapalek na dosc niebezpiecznie pokazne. Niebezpiecznie dlatego, ze wyraznie przez okienko samolotu widac ludzi w samochodach, ale nie widac nigdzie sladu lotniska ani pasa startowego. W glowie rodza sie obrazy awaryjnego ladowania na autostradzie, posrod stojacych w korku aut ... juz, juz wydaje sie, ze ladujemy na dachu taksowki, gdy jakims cudem pojawia sie pas startowy i samolot bezpiecznie przywiera do ziemi. Witamy w Quito, witamy w Ekwadorze. Musze przyznac, ze ile w zyciu czlowiek przezyl startow i ladowan, tak to tutaj przeszlo wszystkie inne. Po raz pierwszy mialem stracha. Lotnisko w Quito nie jest pokaznych rozmiarow, ulokowane jest w srodku miasta i ladujace samoloty doslownie ocieraja sie o autobusy przemykajace pobliskimi ulicami i wiaduktami. Jesli ktos nie wie czego sie spodziewac, dreszczyk emocji gwarantowany.

Do stolicy Ekwadoru przemiescilismy sie po niecalym miesiacu podrozowania po Peru. W Peru wiedzialem, czego sie spodziewac. Szesc lat zmienilo troche, ale nie az tak duzo (nie liczac pojawienia sie McDonalda w Cuzco). Ekwador to zupelnie nowe terytorium. I trzeba przyznac, ze roznica pomiedzy Lima a Quito jest kolosalna. Quito wydaje sie tak bardzo europejskie, ze to az szokuje (przynajmniej jesli chodzi o Centro Historico, czyli stare miasto). Jest jakby jednym z hiszpanskich miast. Ruch uliczny jest uporzadkowany. Kierowcy stosuja sie do sygnalizacji swietlnej, ba nawet zdarzylo sie, ze ustapili nam pierwszenstwa na pasach. Samochody nie sa poobijane i pelne lat, sa nowoczesniejsze i czystsze. Ulice sa czyste, jest nawet prawdziwa miejska komunikacja autobusowa z przystankami. Tego w Limie nie ma. Wydawaloby sie, ze Ekwador jest bogatszy niz Peru, co po sprawdzeniu PKP na osobe okazuje sie nieprawda. Roznica musi wiec lezec w rozmiarze miasta. Quito jest bowiem jakies cztery razy mniejsze od Limy. Mniej ludzi, mniej smieci itd. Wniosek jest wiec jeden, mniejsze miasta sa sympatyczniejsze. Jak bedzie wygladac reszta Ekwadoru zobaczymy.

Nasz czas w Quito dzielilismy pomiedzy nowsza czesc miasta - Mariscal Sucre, gdzie miesci sie wiele knajpek i hoteli, i stare miasto, pelne kolonialnych budynkow, kosciolow i mieszczace w sobie nasz hotelik. Co od razu warto tu nadmienic to przepiekny kosciol La Compania, ktorego budowe rozpoczeli Jezuici w 1605 roku. . Z zewnatrz podobny do wielu kolonialnych budynkow sakralnych, od wewnatrz wywoluje glosy zachwytu. Cala swiatynia wylozona jest bowiem zlotem. Do tej pory wydawalo nam sie, ze to przesada i nie przepadalismy za nadmiarem zlota w kosciolach. W tym jednak w jakis sposob wszystko wspolgralo i musimy przyznac, ze jest to jeden z najpiekniejszych kosciolow na swiecie, a na pewno w Ameryce Lacinskiej. Niestety zdjecia mozna bylo robic tylko na zewnatrz. Ktokolwiek bedzie w Quito, prosze, niech nie opuszcza miasta bez wejscia do La Companii.

Mariscal jest bardziej turystyczny w sensie, ze miesci w sobie wiele agencji podrozy i sporo "miedzynarodowych" restauracji, przez co rozumiem to, ze celuja w zachodniego klienta. Miasto polozone jest w dolinie otoczonej zielonymi wzgorzami i wulkanami. Mozna sie oczywiscie na nie wdrapac, na niektore wjechac taksowka lub tez jedna z nowszych atrakcji miasta - linowa kolejka Teleferico. My skorzystalismy z dwoch ostatnich opcji. Mianowicie na pokladzie taksowki przmiescilismy sie na szczyt wzgorza El Panecillo, ktore widoczne jest praktycznie z kazdego miejsca na starym miescie. Co je wyroznia sposrod innych otaczajacych miasto to ogromna figura Matki Boskiej spogladajacej na Quito i majacej je w swojej opiece. Cos na wzor Chrystusa z wzgorzem Corcovado w Rio de Janeiro. W Rio sceneria warta jest kazdych pieniedzy, w Quito jest po prostu pieknie. Roztacza sie widok na cale miasto i dopiero z wysokosci widac, ze jest ono niesamowicie rozlozyste. Wypelnia cala doline konczac sie tam, gdzie nasze pole widzenia. Z jednej i drugiej strony. Naprawde warto zainwestowac w taxi i spojrzec na metropolie spod stop Virgen de Quito. Ze wzgledu na wysokosc i troske o wlasna i Wasza skore nie polecam wspinaczki na piechote.

Teleferico to kolejka linowa, ktora zabierze Cie jeszcze wyzej, na szczyt o nazwie Cruz Loma, w masywie wulkanu Pichincha. Wysokosc 4100m sprawia, ze spaceruje sie tu powoli, a widok na miasto zapiera dech w piersiach. I moze tylko troche ma sie wrazenie, ze spogladajac spod stop Madonny widzi sie dokladniej a to po prostu dlatego, ze jest blizej i nizej. Jesli chodzi jednak o widok panoramiczny na Quito, Teleferico to dobry pomysl. Co ja tu wlasciwie gadam, jasne, ze to dobry pomysl. Podstawowa zasada podrozowania jest przeciez to, zeby zobaczyc jak najwiecej i z jak najrozniejszej perspektywy. Tak wiec i Virgen i Teleferico to punkty godne odwiedzenia w stolicy Ekwadoru.

Caly czas przychodzi mi na mysl to wrazenie, jak bardzo europejsko wszystko tu wyglada. Pomijajac oczywiscie okoliczne wulkany i ich erupcje (ostatnia chyba w 1999 roku). Mozna takze wspomniec, ze nie ma w Ekwadorze lokalnej waluty, a obowiazuje tu dolar amerykanski (o ile dobrze pamietam to od 2000 roku, moze ma to cos wspolnego z ta erupcja, a moze nie;)). Ciekawe jest, ze banknoty sa "made in USA", ale monety sa juz i ekwadorskie i amerykanskie. Ot taki eksperyment finansowy. Nasz pobyt opieral sie wiec na chlonieciu tej atmosfery kolonialnych budyneczkow starego miasta i laczenia tego z "zachodnia wersja" restauracji i kawiarni w Mariscal Sucre. Dodatkowo pogoda nie spisywala sie tak jak powinna, bylo deszczowo i nie mozna powiedziec, zeby szorty sie przydawaly. Bylismy jednak dobrej mysli liczac na progres i fakt, ze im dalej na polnoc bedziemy sie udawac tym bedzie cieplej.

Wspominajac o stronach swiata, nie sposob zapomniec o jednej z podstawowych atrakcji Ekwadoru i Quito, mianowicie od polozenia na rowniku, a dokladniej w jego niedalekiej odleglosci. Pod Quito znajduje sie male miasteczko o wdziecznej nazwie Mitad del Mundo, ulokowane dokladnie na rowniku. Sa tu dwa muzea zwiazane z ta lokalizacja. Jedno oficjalne, z wielkim pomnikiem i linia symbolizujaca dzielacy na ziemie na dwie polkule rownik ...., ktory jesli zmierzyc to wszystko GPSem lezy jakies kilkaset metrow dalej. I tu wchodzimy na teren drugiego, mniej oficjalnego muzeum, szczycacego sie faktem, ze to wlasnie przez jego tereny przechodzi ten prawdziwy, gpsowy rownik. I to muzeum jest duzo bardziej ciekawe, bardziej interaktywne. Z tej prostej przyczyny, ze mozna zobaczyc na wlasne oczy i zrobic takie rzeczy, ktore dzieja sie tylko na rowniku. O czym mowa? A na przyklad o tym, ze po polnocnej stronie woda w zlewie, splywajac kreci sie w lewo, na poludniowej w prawo a w zlewie ustawionym dokladnie na rowniku wali prosto w dol, nie krecac sie w ogole. Na rowniku duzo latwiej jest tez ustawic surowe jajko na glowce gwozdzia - sprawdzilismy empirycznie. Czy mozna to zrobic na przyklad w Warszawie? Sprawdzcie i dajcie znac:) Ogolnie nie wiem, czy wierzyc przewodnikowi Lonely Planet, ktory wspomina o troche naciaganych teoriach przedstawianych w tym muzeum, czy reprezentantom tegoz, ale jedno jest pewne, zabawa w ustawianie jajka i takie tam byla przednia, a samo muzeum jest warte odwiedzenia.

Quito niewatpliwie nalezy do tych nielicznych reprezentantow swiatowych stolic, ktore bedziemy bardzo milo wspominac. I nie chodzi tu tylko o przepyszny stek filet mignon:) Cala atmosfera sprawia, ze to miasto mozna po prostu lubic i milo spedza sie tu czas. Jednak biorac pod uwage fakt, ze Ekwador to nie tylko stolica, musielismy ruszyc dalej. I nie mozna wyobrazic sobie lepszej odmiany, niz zmiana miejskiej scenerii na dzikie, wiecznie zielone tereny ekwadorskiej czesci dzungli amazonskiej. Na kilka dni opuscilismy cywilizacje i udalismy sie wglab parku narodowego Cuyabeno.

Trujillo,Chan Chan i Huanchaco, czyli ostatnie chwile w Peru

2008-10-30T01:09:00.003+01:00

Po przekroczeniu magicznej granicy wieku i dojsciu do punktu, w ktorym mam juz niestety 29 lat, co nastapilo w przemilym towarzystwie Asi, Willera, a takze jego rodzicow, po raz kolejny opuscilismy Lime i udalismy sie na polnoc Peru, do Trujillo. Bylem z tego calkiem zadowolony, poniewaz nie udalo mi sie tam dotrzec szesc lat temu. Jak widac, gdy czasem cos sie zostawi na "nastepny raz", daje sie to zrealizowac. Tym razem zdecydowalismy sie spedzic dzien w autobusie i wieczorem po dziesieciu godzinach dotarlismy do Trujillo. Liczylismy, ze bedzie tam cieplej i w sumie nie przeliczylismy sie. Pogoda byla troche bardziej przystepna i mimo, ze slonca az tak duzo nie bylo, to jednak temperatura byla przyjemna. Samo miasto ma do zaoferowania kolonialne centrum, z kolorowa, niska zabudowa i rownie barwnym Plaza de Armas. Zainteresowanych przeszloscia ugoszcza nieodlegle ruiny Chan Chan. Z kolei chetnych na morskie zabawy i surfing ugosci Huanchaco, mala rybacka wioska polozona trzydziesci minut drogi autobusem.

Samo Trujillo okazalo sie mniej turystyczne niz przypuszczalem. Ciezko bylo wypatrzec biale twarze na ulicach i w knajpeczkach, ba nawet w naszym hotelu spotykalismy tylko Peruwianczykow. Same knajpki tez dalekie byly od tych celujacych w dewizowych przybyszow. Byly naturalne, autentyczne i przystepne. To tak od strony gastronomicznej. Ogolnie rzecz biorac nie ma sie co dziwic, ze nie spotykalismy tylu ludzi nam podobnych. Miasto jest kolorowe i generalnie warte zobaczenia i odwiedzenia, ale zdecydowanie nie na dluzej. Przyjemnie jest pochodzic po starej czesci miasta, ale tylko po tej czesci. Okratowane okna w tych kolorowych budynkach sa wdziecznym tematem do fotografowania, tak samo jak Plaza de Armas. Ale poza tym miasto nie ma za wiele do zaoferowania.

Wiekszosc turystow przyjezdza tu jednak, ze by zobaczyc Chan Chan, czyli ruinynajwiekszego miasta zbudowanego z gliny. Polozone kilkanascie kilometrow od centrum Trujillo, Chan Chan lezy zupelnie na pustyni. Kraza nad nim sepy a dookola widac tylko zakurzony krajobraz. Teren jest olbrzymi, czesciowo jeszcze nie odkryty i nie przeznaczony do zwiedzania. Zwiedza sie jeden palac, ktory zostal odrestaurowany i ma przypominac dawna swietnosc miasta. W przeciwienstwie do Machu Picchu mieszkalo tu duuuzo duzo wiecej ludzi. I to widac, bo jak juz wspomnialem teren jest ogromny. Chan Chan jest zupelnie inne od MP i chociazby z racji swojego polozenia nie robi takiego wrazenia. Zreszta czemukolwiek trudno jest dorownac andyjskiemu miastu w chmurach. Jednak i to miasto z piasku ma swoje smaczki w postaci plaskorzezb, wzorow i innych detali. W przeciwienstwie do innych ruin tutaj najwieksze wrazenie robia wlasnie te detale. Calosc troche rozczarowuje. Ale nie ma co wybrzydzac. Kazdy powinien sobie wyrobic wlasne zdanie i chociazby dlatego, Chan Chan nalezy odwiedzic.

Jak wspomnialem kojelna atrakcja polozona niedaleko Trujillo jest Huanchaco, mala wioska polozona nad Pacyfikiem. Podobno wiekszosc turystow przyjezdzajacych w ta okolice, wlasnie tu sie zatrzymuje, chociaz szczerze powiedziawszy tego nie zauwazylismy. Moze za sprawa pogody, ktora do letniej, plazowej skwarnosci miala jeszcze daleko. Mimo wszystko widac bylo kilku surferow starajacych zmagac sie z lokalnymi falami. Bo i surfing to miejscowa atrakcja. Cale miasteczko rowniez jest troszke zakurzone i daleko mu od karaibskich kurortow. My spedzilismy tu jednak mile chwile siedzac w jednej z nadmorskich knajpek, popijajac Pisco Sour i Algarubine oraz oczywiscie rozgrywajac partyjki kanasty. Jakos tak ostatnio stalo sie to nasza ulubniona forma zabijania czasu, ale i rozrywki oczywiscie (kanasta i odcinki "Friends" na Warner Channel, ktory odbierany jest w prawie calej Ameryce Lacinskiej :)))

A wiec nasz pobyt w Trujillo mozna krotko podsumowac aktywnosciami takimi jak przechadzanie sie i podziwianie architektury miasta, kontemplacje przeszlosci w Chan Chan i skupienie uwagi na czternastu kartach i drinku w Huanchaco. Bylo spokojnie i milo. Po tych dwoch dniach jednak zabralismy sie jednak spowrotem do Limy, gdzie czekal na nas lot do Quito.

Zanim wsiedlismy jednak na poklad samolotu, spedzilismy przemila sobote w letnim, nadmorskim domku Asi i Willera, a moze dzialce? Ciezko stwierdzic. Ogolnie rzecz biorac jest to odgrodzona od swiata spolecznosc malych domkow wzorowanych na architekturze grecko-tureckiej i utrzymanych w kolorystyce bialo-niebieskiej. Cale to miasteczko polozone jest nad brzegiem oceanu, z wlasna plaza i terenem do uprawiania sportow jak korty tenisowe itd. Jest nawet male jeziorko z kaczkami i rybkami, nad brzegiem ktorego polozony jest wlasnie domek naszych przyjaciol. Sobota byla bardzo mila. Zaczelismy od sniadanka (pojechalismy tam praktycznie po wyjsciu z autobusy z Trujillo), pozniej obiadowalismy przy grillu, aby wieczor zakonczyc projekcja filmu z projektora przy milych trzaskach ognia w kominku.

To byl naprawde mily dzien i mielismy straszne wyrzuty sumienia, ze zmusilismy Asie i Willera do powrotu tego samego dnia. Niestety nastepnego ranka ruszalismy juz do Ekwadoru. I o tym wlasnie kraju bedzie juz nastepny odcinek. Konczymy Peru, ale w zadnym wypadku nie opuszczamy Ameryki Poludniowej.

Lobuzy!! Okradli nas!!

2008-10-30T00:06:00.003+01:00

Moze blog na to jeszcze nie wskazuje, chociaz ciezko pracuje nad tym, aby bylo odwrotnie, od dwoch dni jestesmy juz w Kolumbii. No i stalo sie! Mielismy pierwsze bliskie spotkanie trzeciego stopnia z przedstawicielami miejscowej spolecznosci kryminalnej. Dzisiaj w godzinach popoludniowych, w bialy dzien dokonano na nas kradziezy. Zuchwaly zloczynca zblizyl sie do nas przechadzajacych sie po ulicach Bogoty na bliska odleglosc, pozwalajaca mu na penetracje plecaka znajdujacego sie na plecach Eweliny. Zuchwalosc tego osobnika nie znala granic. Otworzyl zewnetrzna kieszen i zainteresowal sie znajdujacymi sie w niej przedmiotami. Biorac pod uwage co sobie przywlaszczyl, musial byc w naprawde trudnej sytuacji. Prawdopodobnie przymuszony przez nature lub po prostu z milosci do importowanych produktow pozbawil nas jednego z najbardziej potrzebnych przedmiotow w podrozy...rolki papieru toaletowego! No po prostu skandal ekstatycznie mieciutki ekwadorski papier toaletowy, nasz skarb zostal nam skradziony. Dramatyczne te zdarzenia mam nadzieje juz sie nie powtorza, czy to w odniesieniu do papieru toaletowego, czy tez innych naszych wlasnosci. Pilnujemy sie mocno, niestety dzisiaj to nie wystarczylo. Mimo, ze don Pablo Escobar juz nie grasuje, dzisiaj poznalismy, ze jednak trzeba sie miec na bacznosci.

Czesc i czolem.

Male ogloszenie z Bollywood

2008-10-29T01:36:00.003+01:00

Wierni czytelnicy zapewne pamietaja nasza przygode z indyjskim przemyslem filmowym w Bombaju. Dla przypomnienia, przez jeden dzien ciezko pracowalismy uzyczajac naszych twarzy, aby "umiedzynarodowic" produkcje jednego z filmow. Ktos pamieta tytul? Wlasnie, a co wiecej "Chamku" wszedl juz jakis czas temu do bollywoodzkich kin!! Jako ze raczej wszystkim nam daleko to Bombaju, a w naszych kinach jeszcze go nie puszczaja, oglaszam niniejszym, ze mozna ten film spiracic i sciagnac. Jesli ktos ma ochote na bollywoodzki thriller polityczny i chce poszukac nas w tlumie, niech sie postara i sciagnie to dzielo z internetu. Chetnie dowiemy sie, ze jednak nas nie wycieli :)

Nazca - kosmici, czy tez jednak nie

2008-10-27T02:01:00.004+01:00

Dluuga droga za nami. Z Boliwii wyjechalismy o 9 rano, aby po trzech godzinach dotrzec do Puno. Tam, po krotkiej przerwie na lunch, wsiedlismy w lokalny, czytaj zatrzymujacy sie na kazdym rogu i na kazde wezwanie, autobus do Arequipy. Dotarlismy tam pod wieczor w sama pore na kolacje. Po kolacji wsiedlismy w kolejny autobus, ktory przez noc wiozl nas o swicie do tej malej pustynnej miesciny, o ktorej nikt by zapewne nie pamietal, gdyby nie pewna niemiecka pani profesor, ktora odkryla w poblizu tajemnicze linie. Linie Nazca. Gdy wszystko nabralo rozmachu i rozglosu, Nazca stala sie istotnym punktem na turystycznej mapie Peru.

A o co tyle halasu? Otoz na polozonej niedaleko wybrzeza pustynnej plaszczyznie odkryto linie, ktore gdy patrzy sie na nie z powierzchni ziemi, nie przypominaja nic konkretnego. Cala sztuka to spojrzec na nie z wysokosci. Gdy tylko wzniesiemy sie w powietrze, pozornie nic nie znaczace rysy w ziemi przeobrazaja sie w malpe, wieloryba, kondora, kolibra, psa, pajaka, drzewo, czy postac przypominajaca czlowieka, lub jak niektorzy lubia mowic astronaute. Jak doszlo do powstania tych linii? Teorii jest tak wiele jak uczonych i mniej uczonych fanatykow. Przewaza logiczne wyjasnienie, ze to lud kultury Nazca stworzyl te przedziwne malowidla. Ciezko jest jednak odpowiedziec na pytanie po co. Czy jak mowia niektorzy, w tym czolowy fantasta globu Erich von Daniken, byly to dziela stworzone dla kosmitow? W koncu setki lat temu nikt nie latal sobie nad pustynia w awionetkach. A moze w ogole to nie ludzie, ale wlasnie "astronauci" wyryli w podlozu te wzory, zostawiajac takze swoj autoportret. Ciezko sie zdecydowac. Pewnie nigdy na sto procent nie uda sie wyjasnic jak to wsyzstko powstalo. No chyba ze "zieloni" wkurzeni nasza ignorancja znowu sie tu zjawia i wyprostuja wszystkie teorie od razu.

Jedno jest pewne, linie Nazca to ciekawy przystanek i odskocznia od tych wszystkich ruin, kolonialnej zabudowy i kosciolow. To cos innego, cos czego nie ma w zadnym innymn kraju na swiecie. I my postanowilismy na wlasne oczy przekonac sie jak to sie wszystko prezentuje. Przesiedlismy sie z autobusu do taksowki i udalismy sie prosto na miejscowe lotnisko. Tam po pewnych targach i przetargach udalo nam sie zdobyc dwa miejsca w czteroosobowej awionetce marki cesna. Na pokladzie tego stalowego ptaka wznieslismy sie ponad ziemie i po kilku minutach naszym oczom zaczely ukazywac sie kolejne figury. Jest ich tam sporo. Ogolnie caly plaskowyz poryty jest chyba milionami linii i trzeba dokladnie wiedziec, gdzie patrzyc, aby dojrzec kryjace sie wsrod nich dziela. Oczywiscie pan pilot dokladnie wskazywal gdzie patrzec. Mial wprawe. Mnie osobiscie najbardziej do gusty przypadl "astronauta", wyraznie widoczny ludzik stworzony na boku wzgorza, machajacy do fotografujacych go turystow. A moze do kogos innego? :) Po czterdziestu minutach lotu, wrocilismy na ziemie. Jesli ktos sie tam wybiera i wrazliwy jest na tzw. problem lokomocyjny, niech wstrzyma sie od posilkow przed lotem. Oszczedzi sobie i wspoltowarzyszom, a takze paniom pielegniarkom na lotnisku nieprzyjemnych problemow. :)

Czy to czlowiek czy...

... moze wieloryb

... a moze kosmita?

...no czlowiek zdecydowanie pochodzi od malpy

...takich duzych pajakow to nie chcemy

...kolibry tez sa troche mniejsze w rzeczywistosci

...a tu brakuje jednego palca. Trudno:)

Po tym wszystkim spedzilismy jeszce pare godzin w miescince, sporzywajac obiad i bez wiekszej debaty ruszylismy w dalsza droge do Limy, gdzie poznym wieczorem znowu korzystalismy z przemilej gosciny Asi Bossowskiej.

Asiu, Willer, jesli bedziecie kiedykolwiek chcieli zatrzymac sie w Warszawie ... mi casa es su casa! :)

Titicaca, czyli wypad nad jeziorko

2008-10-26T02:54:00.007+02:00

Po rozstaniu z rodzinka, odchorowaniu Machu Picchu, krwiozerczych meszek i pobimbaniu sie troche po uliczkach Cuzco ruszylismy w dalsza droge, a dokladnie do Puno. Jest to miasto, same w sobie niezbyt interesujace i jeszcze mniej piekne, ktorego zaleta jest jednak to, ze lezy tuz nad jeziorem Titicaca. A co za tym idzie jest doskonala baza wypadowa dla chetnych do eksploracji wod i wysp tego andyjskiego cudu natury. Jedni mowia, ze jest to ogolnie najwyzej polozone jezioro na swiecie, inni, ze tylko zeglugowe, a jeszcze inni, ze nic z tych rzeczy. Nie wdajac sie w szczegoly z cala pewnoscia mozna stwierdzic, ze polozone jest na ponad 3000m i podzielone pomiedzy dwa kraje - Peru i Boliwie. A my zaliczylismy je z obu stron.

Rozlokowawszy sie w hoteliku, dokonalismy zwyczajowego spaceru powiazanego z rekonesansem miasta, tylko po to, aby dojsc do wniosku, ze nic sie nie zmienilo, nie ma tu nic ciekawego i trzeba sie skupic na jeziorze. Czasami dziwie sie, dlaczego niektore tak turystyczne miejsca, jak chocby ze wzledu na swoja lokalizacje Puno, czy Nazca, sa tak malo zadbane. Biorac pod uwage ile ludzi tam przyjezdza i ile pieniedzy kazdego roku wplywa, moznaby sie naprawde bardziej postarac, chociazby jesli chodzi o samo centrum. Ale co tam, jest jak jest. No wiec po podjeciu decyzji o skupieniu sie na jeziorze zamiast miecie (w sumie po to tu przyjechalismy) wykupilismy sobie wycieczke na plywajace wyspy Uros i stacjonarna wyspe Taquile (nie tequila :)). Zroblismy to w pierwszym, lepszym biurze podrozy i jak sie okazalo byl to strzal w dziesiatke. Wycieczka okazala sie, glownie za zasluga przewodnika, bardzo interesujaca, ciekawsza tak na oko z dziesiec razy od tej, w ktorej uczestniczylem szesc lat temu. Przewodnik byl chyba jedynym z do tej pory spotkanych, ktory mowil do rzeczy, szeroko opisujac kulture, zwyczaje i historie regionu i ludzi mieszkajacych na wyspach. Uklony.

Po wyplynieciu z Puno udalismy sie na plywajace wyspy Uros, ktore maja to do siebie, ze zrobione sa ludzka reka z trzciny zwanej totora rosnacej obszernie na jeziorze i po prostu unosza sie na powierzchni wody. Po przybiciu do jednej z nich zostalismy mile przywitani przez jej mieszkancow. Wyspa uslana byla poszatkowana trzcina i uginala sie pod kazdym naszym krokiem. Jak sie czlowiek porzadnie przyjrzal to widac bylo jak cala powierzchnia faluje w rytm wody. To udowodnialo, ze miejsce faktycznie plywa. Jak sie okazalo praktycznie wszystko zyciu Uros zwiazane jest z totora - domy, lodzie i oczywiscie wyspa zrobione sa z tej trzciny, tak jak sprzedawane przez nich rekodziela. Wszystko stworzone wlasnymi rekami. Co wiecej totora jest przez nich nawet spozywana, co udowodnili podczas naszego pobytu. Uros, mimo calej swojej turystycznosci robia wrazenie i z przyjemnoscia sluchalismy o zyciu tej spolecznosci. Ciekawym bylo wyjasnienie, dlaczego opuscili oni staly lad. Otoz historycznie wierzyli, ze w ich zylach plynie czarna krew i schronili sie na wodach jeziora nie chcac, aby mieszala sie z krwia "zwyklych" ludzi. Tak to sie zaczelo i trwa do dzisiaj. Bardzo interejujaca okazala sie prezentacja jak odbywa sie budowanie takiej wyspy. Specjalna pila odkraja sie kawalki podloza totory (wlasciwie korzenie i pedy) wiaze sie te kawaly razem i czeka az zrosna sie na stale. Na to kladie sie warstwy pocietej trzciny i tak tworzy sie wyspa, na ktorej w danej chwili siedzielismy. Dla lepszej ilustracji oto zdjecie z malymi domkami i ludkami. Uros. Ludziki to niekoniecznie my.

Ludzie tam mieszkajacy byli nadzwyczaj przyjaznie nastawieni. I nie mialo sie wrazenia, ze robia to dla pieniedzy, zeby sprzedac wiecej pamiatek itd., chociaz troche na pewno. Ale po raz pierwszy dostalismy od odwiedzanych spolecznosci jakis podarunek. Kazdy czlonek naszej wycieczki dostal po malym wisiorku. Niespotykane nigdzie indziej i bardzo mile. Kolorowa, przemila spolecznosc.

Tradycyjnie i po turystycznemu zrobilismy sobie tez mala przejazdzke trzcinowa lodka. Bylo cicho, spokojnie i relaksujaco. Naprawde ta wyprawa na Uros byla jedna z najlepszych wycieczek jakie odbylismy.

Stamtad wyruszylismy w dalsza droge na wyspe Taquile. Tam takze zostalismy przyjeci przez lokalna spolecnosc, ktora zaprezentowala nam swoje tance, rekodziela i ... jak z lokalnej rosliny zrobic substancje do prania. Turystycznie nieslychane, ale umowmy sie, ze to cos, czego gdzie indziej sie nie zobaczy. I jesli w ten sposob mozna poznac choc troche ich codzienny tryb zycia, nie przeszkadza mi cala otoczka. Przepyszny byl tez pstrag na lunch. Pamietam go, wiec musial byc niezly :)

Taquile to wyspa o przepieknych widokach na jezioro i relatywnie zamknietych mieszkancach. Ich zycie toczy sie w miare daleko od stalego ladu, a kontakty ograniczaja sie do wypraw po niezbedne do zycia przedmioty i oczywiscie do spotkac z reprezentantami swiata zachodniego, jak na przyklad my. Mieszkancy nosza specyficzne stroje i ozdoby, ktore w wiekszosci wytwarzaja tylko mezczyzni. Kobiety jedynie wlasnorecznie robia specjalne torebki na liscie koki, ktore wreczaja w dniu slubu swojemu wybrankowi. Wszystkie inne takie jak czapki itd. itp. wytwarzaja panowie.
Przejscie z jednej strony wyspy na druga jest troche meczace, biorac pod uwage wysokosc i fakt, ze trzeba pokonac jeszcze wzgorze. Mimo to widoki warte sa wysilku i razem z wysokoscia zapieraja dech w piersiach.
Po nasyceniu ciala i duszy ruszylismy w droge powrotna do Puno.

Co do dalszej drogi, pierwotnie mielismy zamiar udac sie do Boliwii, gdzie mielismy spedzic pare tygodni. Wziawszy jednak pod uwage naplywajace doniesienie o sytuacji wewnetrznej i czytajac alarmujace maile od Asi, zdecydowalismy sie spasowac z wyprawy wglab Boliwii. Cos trzeba bylo zostawic na nastepny raz. Zmienilismy wiec daty wylotow i postanowilismy dluzej zabawic w Ekwadorze i Peru. Pojechalismy jednak do oddalonej o trzy godziny drogi z Puno i zmiane czasu o godzine, miesciny o wdziecznej nazwie Copacabana. Przekroczylismy wiec granice, znalezlismy sie po stronie boliwijskiej i moglismy podziwiac plakaty wyborcze Evo Moralesa. Boliwia okazala sie lekko tansza od Peru, wiec pozwolilismy sobie zaszalec i rozlokowalismy sie w milym hoteliku, gdzie trafil nam sie pokoj z kominkiem. Nie omieszkalismy wykorzystac tej szansy i juz pierwszej nocy (bylo zimno) napalilismy doprowadzajac prawie do wlaczenia sie alarmow przeciwpozarowych - to znaczy gdyby byly to na pewno by sie wlaczyly, gdyz zrobilo sie calkiem sino :) Mimo to ubaw mielismy niezly, dodajac do tego partyjki kanasty. Taki rozrywkowy tryb zycia.

Copacabana okazala sie milszym miasteczkiem niz Puno, pewno dlatego, ze jest mniejsza. Wszedzie mozna dotrzec na piechote, co znacznie ulatwia zycie. Ulatwia, chyba ze chce sie odbyc droge krzyzowa i wejsc na szczyt gorujacego nad miasteczkiem wzniesienia. Droga krzyzowa to nie prznosnia, doslownie mija sie kojelne stacje, aby dotrzec do malego sanktuarium na gorze. Wspinaczke, brak tlenu w piersiach i ogolne zmeczenie rekompensuja piekne widoki na jezioro i Copacabane. Warto bylo.

Inna atrakcja, naprawde ciekawa kulturowo, jest ceremonia swiecenia samochodow w miejscowej katedrze. Rytual odbywa sie dwa razy dziennie, codziennie i wyglada mniej wiecej tak, ze przed kosciolem ustawiaja sie przyozdabiane automobile (ozdoby oczywiscie mozna zakupic na miejscu) roznej masci, od samochodow osobowych, przez autobusy po motocykle. Miejscowi ksieza przechadzaja sie pomiedzy nimi i swieca kazda mozliwa czesc auta, po kolei - silnik, wnetrze, bagaznik i karoserie nie wylaczajac dekli. Po takim oczyszczeniu kierowcy znowu moga rozbijac sie po drogach wariujac jak to tylko oni potrafia. Z Boska pomoca nic im nie bedzie.

W Copacabanie za wiele do roboty nie ma. Woda jest zimna, wiec kapiel nie wchodzila w gre, chociaz jakims mlodziakom oczywiscie to nie przeszkadzalo. Ahh mlodym byc. Twarz bedzie sina, zeby beda szczekac, a dzieciak i tak bedzie mowil, ze woda jest ciepla:) Zauwazylismy jednak, ze jest jeszcze jedna mozliwosc znalezienia sie na powierzchni wody - rower wodny. Korzystajac z przykladu miejscowych osobnikow, lub innych przyjezdnych Boliwijczykow, wynajelismy sobie ubota o wdziecznym ksztalcie labedzia i popedalowalismy sobie po wodach portu podziwiajac widok na miasteczko od strony wody.
I kto mowi, ze nie jestesmy mlodzi duchem:)

Z wyprawy na wyspe slonca i inne okoliczne atrakcje boliwijskiej czesci jeziora Titicaca zrezygnmowalismy i zdecydowalismy sie na powrot do Peru. Poleniuchowalismy sobie troszke i trzeba bylo wrocic do prawdziwego zwiedzania. Zapakowalismy sie wiec w autobus, pomachalismy Evo w plakatowym uosobieniu i ruszylismy w dluuga droge ... do Nazca i Limy.

Machu Picchu, czyli nowy cud swiata

2008-10-25T01:25:00.003+02:00

Machu Picchu, zaginione miasto w chmurach, odnalezione przez przypadek niecale sto lat temu. Sa to chyba jedne z najbardziej znanych ruin na swiecie, a o ich popularnosci i wartosci swiadczy fakt, ze zostaly wybrane do elitarnego grona "siedmiu nowych cudow swiata". O ile o samym gronie cudow mozna powiedziec wiele i z niektorymi wyborami nie do konca sie zgadzac, to nie wydaje mi sie, zeby ktos sprzeczal sie co do tego, ze MP to cud swiata. Ja przynajmniej sie nie sprzeczam i bronie tego wyboru, mocno. Moze z sentymentu. Moj wyskok do Peru szesc lat temu byl pierwsza dalsza wyprawa i czterodniowy trekking do ruin zwany "Camino Inka" byl chyba glownym wydarzeniem tamtego czasu. Dotarcie do konca szlaku po tych wszystkich kilometrach i rzucenie pierwszego spojrzenia na miasto to wrazenie, ktorego nie zapomne chyba nigdy. Jakby czlowiek przeniosl sie do filmu National Geographic, to co do tej pory ogladal na lamach magazynow podrozniczych, czy w telewizji, teraz mial okazje zobaczyc na wlasne oczy. To wciaga i siedze w tym gleboko. A Machu Picchu ma szczegolne miejsce na mojej mapie swiata.

Tym razem przyszlo sie dzielic tymi wrazeniami z najblizszymi. Tak jak pisalem, malo co a w ogole nie dojechalibysmy tam i rodzina nie mialaby szansy zobaczyc tego wszystkiego na wlasne oczy. Byc w Peru i nie zobaczyc. Katastrofa. Na szczescie wszystko skonczylo sie happy endem i kazdy mogl postawic stope w zagubionym miescie Inkow. Nie ma chyba sensu opisywac historii miasta, tego jak to Hiszpanie nigdy tu nie dotarli, a sam Hiram Bingham odkryl je przez przypadek, myslac, ze to ostatnie miasto Inkow - Villcabamba. Kazdy moze sie z tym zapoznac na wlasna reke, takze z tym, ze do konca nie wiadomo, dlaczego Inkowie opuscili Machu Picchu, czy przegonila ich zaraza, brak wody, czy moze krwiozercze meszki, ktore dopadly moja skromna osobe. Nie bedziemy sie w historie zaglebiac. W ogole zastanawiam sie jak to wszystko opisac. Obawialem sie, ze "turystyczny" sposob zwiedzania wplynie na postrzeganie wszystkiego, zamaze wyjatkowosc tego miejsca, ale chyba nie bylo z tym tak zle. Pewnie, ze inaczej jest przejsc 50km przez gory i doliny i o swicie ostatniego dnia dotrzec do ruin. Ma sie wtedy poczucie, ze zrobilo sie cos wyjatkowego, nawet biorac pod uwage fakt, ze codziennie setki ludzi idzie ta sama trasa :) Machu Picchu ma w sobie taka majestatyczna atmosfere, jest czyms tak niesamowitym, ze tak naprawde nie ma znaczenia, czy dotarles tam z horda Japonczykow na pokladzie pociagu i autobusu, czy tez z horda niemyjacych sie od paru dni traperow. To miasto polozone jest w tak niesamowitym miejscu, ze zapiera dech w piersiach. Otoczone przez zachmurzone szczyty Andow, z wijaca sie u podnozy rzeka Urubamba, jest po prostu perla, diamentem i szmaragdem w koronie zabykow Ameryki Lacinskiej. Przechadzajac sie po tym zbudowanym z doskonale dopasowanych kamieni miescie, sluchajac przewodnika mowiacego o dokladnych obliczeniach astronomicznych i zbudowanych zgodnie z nimi swiatyniami kazdy chlonie je na swoj sposob. I naprawde nie mam pojecia jak to wszystko opisac. Nawet zdjecia nie sa w stanie tego oddac w stu procentach, zreszta kiedy sa? Wszystko trzeba przezyc samemu i bardzo sie ciesze, ze naszym rodzicom i Kasi sie to udalo. Takze pakujcie walizki i kto tam jeszcze nie byl, niech zbiera sie w droge, aby na wlasnej skorze odczuc jakie wrazenie robi Machu Picchu - zaginione inkaskie miasto w chmurach. Naprawde warto.

No to teraz pare zdjec, zeby nie bylo tak na sucho :)

Ahh i wracajac do tych krwiozerczych muszek, meszek, czy innych potworow. Nie zapomnijcie sprayow na komary. Szesc lat temu ich nie bylo i, bije sie w piersi, nie przygotowalem sie. Tym razem pociapaly mnie tak zdrowo, ze nastepne trzy dni i noce przelezalem w pokoju odchorowujac cala wycieczke. Ha moze nie ma sie co dziwic, czemu rodowici mieszkancy sie stamtad wyniesli? Widok widokiem, ale jak natura Cie tam nie chce, to nie.

Na koniec jeszcze taka mala dygresja na temat uslug Peru Rail, czyli tamtejszej kolej. Tak sie trafilo, ze w droge powrotna jechalismy pociagiem lepszej klasy tzw. Vistadome. Faktem jest, ze pod wieczor za wielu widokow juz nie ma, wiec zdaje sie, ze koleje postanowily zrekompensowac to pasazerom urozmaicajac ich podroz pewna doza rozrywki. Oto co sie wydarzylo. Gdzies w polowie drogi wyskoczyl na srodek wagonu osobnik przebrany w lokalny, tradycyjny stroj (chociaz szczerze mowiac przypominal troche pajaca, nic na to nie poradze) i zaczal wykonywac jakis tajemny taniec wywijajac pluszowa lama. OK, niech bedzie. Zawsze cos. Po tym jednak Peru Rail wyskoczylo z czyms, czego nawet PKP by nie wymyslily, mianowicie urzadzili mini pokaz mody polaczony z mozliwoscia zakupu prezentowanych towarow. Pomysl ciekawy, interesujacy, a ceny szali celujace w tych, ktorzy przywykli juz do podrozy w biznes klasie. Niemniej jednak brawo dla dzielnych pani i pana, ktorzy wzieli na swoje barki prezentacje strojow. Nam osobiscie wpadl do glowy pomysl, ze moze zrobic taki show w pociagu relacji Krakow-Zakopane, bo przeciez jakos trzeba podrozujacym urozmaicic te 100km w trzy godziny. Moze wiec troche ciupag, tradycyjnych ciuszkow z owiecki i hejaa. Kolej zacznie wychodzic na swoje :) Pomysl pozostawiam pod rozwage.

Inkowie, czyli Cuzco

2008-10-19T22:03:00.017+02:00

Do Cuzco dotarlismy o swicie. Na dworcu autobusowym dzielnie czekal na nas wyslannik hostelu, gdzie zarezerowalismy nocleg. Okazuje sie, ze pora moze i byla nieludzka, ale miasto juz zylo wlasnym zyciem i tylko my przemaglowani przez autobusowa noc, wydawalismy sie nie na miejscu. Po nocnej podrozy postanowilismy najpierw odpoczac, odespac i dopiero pozniej spotkac sie twarza w twarz z pozostalosciami inkaskiej kultury, ktora kryje sie tu na kazdym rogu. Bo Cuzco to miasto wyjatkowe. Dawna stolica imperium Inkow, mimo ze prawie zmieciona z powierzchni ziemi przez hiszpanskie budowle to chyba najbardziej turystyczne miasto Peru. W dobrym i zlym tego slowa znaczeniu. W dobrym, bo mozna tu spedzic duzo, duzo czasu i czlowiek nie bedzie sie nudzic. Codziennie bedzie co zwiedzac, gdzie zajrzec i dokad wyruszyc na wycieczke. W zlym, bo jak to zwykle bywa w takich przypadkach ludzi jest tlum, ceny wyzsze niz gdzie indziej a i dwa tygodnie przed naszym przyjazdem otworzyl sie na Plaza de Armas pierwszy McDonald´s. Na szczescie nie rzuca sie w oczy, zrobiony jest stylowo, a w srodku ma nawet "antyczne" figurki i inkaskie motywy. Nie mniej jednak jest prawdziwym znakiem zmian zachadzacych w miescie. Mimo to Cuzco to przepiekne miasto i z rodzaju takich, do ktorych chetnie sie wraca.

Zaczelismy tradycyjnie od glownego placu miasta goszczacego w swoich obrzezach katedre, kosciol La Compana de Jesus, fontanne, laweczki oraz wiele, wiele knajpek i restauracji ukrytych w placowych arkadach (w tym wspomniana juz hambugerownie). Centralne miejsce widoczne jest na wiekszosci pocztowek. I nie ma sie co dziwic. Jest to reprezentacja hiszpanskiego stylu w architekturze Peru, czyli tego co pobudowali obracajac w perzyne inkaskie budynki. Na miejscu dawnych swiatyn, powstal kosciol, karedra albo i co innego. I mimo, ze te budowle sakralne sa przepiekne to ma sie wrazenie, ze cos jednak umknelo... niepowtarzalnie. Nigdzie indziej nie czuc tego bardziej wyraznie niz w Cuzco. A to dlatego, ze na wielu ulicach miasta mozna znalezc fundamenty "wspolczesnych" budynkow poustawiane z charakterystycznie ociosanych kamieni i blokow skalnych. Fundamenty to jedyne co zostalo po inkaskich budowlach. Co ciekawe byly one tak doskonale pobudowane, ze w przeciwienstwie do "architektury hiszpanskiej" przetrwaly nie jedno trzesienie ziemi. Najlepszym tego przykladem jest Hatunrumiyoc (duzy kamien) slawna uliczka obramowana z obu stron wspomnianymi glazami - najwiekszy inkaski mur w Cuzco. Wsrod tych kamieni jest jeden, ktory otoczony jest szczegolna slawa. A to dlatego, ze ma dwanascie katow i do kazdego tego kata idealnie dopasowany jest kolejny glaz, bez zadnej zaprawy. I to wszystko stoi, stalo i bedzie zapewne stac jeszcze dlugo. Kamien ten , a razem z nim i caly mur, zostal taksze uwieczniony (wytloczony) na butelkach najbardziej rozpowszechnionego piwa peruwianskiego - Cuzqena. Oprocz tego w Cuzco wiele jest budowli, ktore korzystaja z doskonalych inkaskich fundamentow. Jednym z nich jest Qorikancha, czyli pozostalosci dawnej Swiatyni Slonca - glownego sanktuarium Inkow. Dzisiaj z oblozonej zlotem swiatyni zostaly tylko mury, na ktorych Hiszpanie oczywiscie wystawili okazaly kosciol i caly konwent Sw. Dominika. Jedna wiara dosc brutalnie wyparla druga.

O architekturze i historii Cuzco mozna pisac wiele, kwestia, czy ktos chce to czytac:) Miasto jest pelne magicznych miejsc, do ktorych mozna trafic z przewodnikiem w reku, a takze przez przypadek, spacerujac sobie po stromych uliczkach. Jednym z ciekawszych jest dzielnica San Blas, ulokowana na wyzynach miasta, z ktorej uliczek i domow roztacza sie przepiekny widok na reszte miasta - charakterystyczne morze glinianych, brunatnych dachowek, wieze kosciolow i wzgorza z charakterystycznym napisem "Viva el Peru". San Blas pelne jest kafejek, restauracji i hotelikow, a takze sprzedawcow przeroznych pamiatek, swetrow i w ogole wszystkiego. W Cuzco zreszta mozna kupic wszystkie mozliwe peruwianskie pamiatki, od tych najtanszych, maszynowych po wymuskane i oferowane za setki dolarow poncza i inne wynalazki z alpaki. Kazdy znajdzie tu cos dla siebie. Po powrocie do domu i tak kazda z tych rzeczy bedzie wyjatkowa i nie ma znaczenia ile sie za nia zaplacilo. Cuzco to dla nas centrum pamiatkarskie Peru. A San Blas, w pewnym sensie oddzielone od zgielku centrum miasta, jako ze aby sie tam dostac trzeba sie niezle nawspinac, co w Cuzco lezacym na wysokosci ponad 3000m jest dla pluc wyzwaniem dosc znacznym. To sprawia, ze jest tam jakos spokojniej. Chcielismy sie tam nawet przeprowadzic, w sensie zmienic hostel, ale sprawy zdrowotne, ktore skomplikowaly moj zywot uniemozliwily nam to.(ehh zdradliwe meszki). Moze nastepnym razem :)

Cuzco, jako ex centrum swiata inkaskiego lezy w spacerowej odleglosci od wielu ciekawych ruin. Te ktore jednak sprawiaja, ze zjawia sie tu co roku tyle ludzi to chyba najbardziej znane "zagubione miasto swiata" - Machu Picchu. Kto przyjezdza do Peru nie wyjedzie dopoki nie postawi tam swoich stop. Jako glowna atrakcja kraju, MP jest niesamowicie skomercjalizowane, a zeby sie tam dostac, trzeba spuscic troche krwi z wlasnego portfela. I nie chodzi o sam wstep, ale raczej o kwestie logistyczne dojazdu tam. Do MP i polozonego u stop miasteczka Aguas Calientes nie prowadza drogi samochodowe. Jedynym sposobem, aby sie tam dostac w logicznym czasie jest pociag. Peruwianska kolej zwietrzyla interes i sam bilet (najtanszy) z Cuzco, tam i spowrotem kosztuje okolo 70USD, do tego wstep, przewodnik - policzcie sami. Ale i tak zdobyc miejscowke wcale nie jest tak latwo, zwlaszcza jesli nie rezerwuje sie z duzym wyprzedzeniem. Sami sie o tym przekonalismy. Okazalo sie, ze nie dalo sie kupic biletow samemu, normalnie jak czlowiek w kasie kolejowej. Nie bylo i tyle. Jako ze nasza grupa jakos nie miala ochoty i czasu wykupywac czterodniowego trekingu Inka Trail (chociaz warto) zostalismy zmuszeni do wykupu jednodniowej wycieczki do ruin. Okazalo sie jednak, ze i to nie jest takie latwe (moze dlatego, ze staralismy sie sfinalizowac transakcje na dzien przed). W kilku biurach od razu mowili, ze nie ma biletow i nad nasza wyprawa rozciagnely sie czarne chmury fiaska - rodzina przeleciala tysiace kilometrow, dotarla do Peru i nie zobaczy Machu Picchu. No pieknie. W koncu trafilismy na osobnika, ktory stwierdzil, ze oczywiscie "no problem", zalatwi bilety i wszystko bedzie cacy. Zaliczka wplacona, przychodzimy wieczorem, a on mowi, ze ma tylko dla dwoch osob, a dla reszty brakuje biletow powrotnych. No ladnie, rodzina wraca do Polski, samoloty czekaja, a oni utkna w Aguas Calientes. A czlowiek, jak zwykle, ze no problem, w nocy otwieraja kase na kolei i na pewno sprzedadza. Rano bedziecie mieli. Naprawde, wszyscy sie zastanawiali co z tego wyniknie, na organizatorach (czyli nas) padl blady strach, ze chca nas wycyckac, grabiac ciezko zarobione pieniadze. Zreszta nie o pieniadze chodzilo, chodzilo o to, zeby zobaczyc Machu Picchu. Wczesnym rankiem, zebralismy sie z dosc watlym duchem i mysla, ze raczej nic z tego nie bedzie. No bo skad wytrzasna bilety dla reszty w nocy, jesli w dzien i wieczorem ich nie bylo. Taborety w pociagu dostawia, czy co? Jak sie jednak, szczesliwie, okazalo latynosi potrafia i kazdy z nas otrzymal do reki zestaw biletow tam i spowrotem. Jak to zrobili, nie wiem, ale Machu Picchu, ostatni etap naszej wspolnej wycieczki stanelo przed nami otworem.

Bienvenidos al Peru, czyli znowu Ameryka Poludniowa

2008-10-17T01:03:00.004+02:00

Troche nam to zajelo, ale ladujac w Peru znowu poczulismy sie jak w prawdziwej podrozy. Nic nie ujmujac Stanom Zjednoczonym, tam wojazowanie nie sprawia za wiele problemu. Wszystko jest w zasiegu reki, ludzie sa podobni, jedzenie jak wszedzie, hotele maja swoj okreslony standard. Ameryka Lacinska, czy wczesniej Azja to inny swiat, inne doznania, inne realia. To to, czego szukamy pakujac plecak i zamykajac za soba drzwi domu.

Ha, ale skonczmy z wielkimi slowami.

Wyladowalismy w Limie, co jesli ktos uwaznie sledzi nasze dzieje i pamieta mapke zamieszczona przez nas w poscie numer, zdaje sie jeden nie powinno miec miejsca. Jak to w zyciu jednak bywa plany i trasy sie zmieniaja. Po trzymiesiecznym (z malym kawalkiem) pobycie w luksusie, pelni energii zjawilismy sie w kraju Inkow. A z nami nasza rodzinka, ktora w koncu zaczela rozumiec jak wyglada nasze zycie w drodze. I kto mowi, ze empiryzm nie jest najlepsza droga do zrozumienia? Ale odchodze od tematu. No wiec Lima, Ameryka Poludniowa, moj ulubiony region ... musze sie jednak do czegos przyznac. Gdy jechalismy z lotniska do naszej drogiej kolezanki Asi Bossowskiej, ktora zgodzila sie nas przygarnac u siebie (nas dwoje, nie cala rodzine, bez przesady;)) otoczyly nas widoki i realia, ktore nie sa najbardziej reprezentacyjne dla tego regionu. Trasa szybkiego ruchu biegla przez slumsy, zakurzone, niedokonczone domki z wystajacymi drutami, co w polaczeniu z pochmurna pogoda typowa dla tej pory roku w Limie sprawilo, ze spojrzelismy na siebie i zastanawialismy sie co tu robimy. W Kalifornii tak ladnie, slonecznie, ludzie piekni, opaleni, fajne knajpki i w ogole cycus. A tu? Czy aby Lima az tak sie zmienila od mojej ostatniej bytnosci szesc lat temu, ze wszysko wyglada marniej? Uff na szczescie te mysli tylko nam przez glowe smignely i zaraz sie o nich zapomnialo. Taksowkarz przewiozl nas przez tereny, ktore sa nieodlaczna czescia duzych latynoamerykanskich miast. To sie nie zmienia i raczej nie ma szans, zeby sie w najblizszym czasie zmienilo. Takie jest zycie. Ale jak sie okazalo, Lima i owszem, zmienila sie przez te szesc lat. Dzielnicy Miraflores przybyly nowoczesne budynki, a ogolnie w miescie panuje jeden wielki rozgardiasz modernizacyjny i budowlany. Nie zmienil sie jednak sposob prowadzenia przez Peruwianczykow samochodow. Trab, wymijaj, zapomnij o kierunkowskazach, kto wiekszy ten pierwszy i z drogi piesi. Skad my to znamy? :) W Limie nie zmienilo sie tez oczywiscie stare miasto, ktore ma do zaoferowania swoje wlasne perelki architektury kolonialnej. Palac prezydencki, katedra, klasztor Sw. Franciszka i w ogole cale Plaza de Armas i okolice to miejsce, ktore powinno sie odwiedzic. Wielu przybywajacych do Peru turystow nie zostaje w Limie dluzej niz trzeba, aby kupic bilet na autobus w inne czesci Peru. Ale tu tez jest co ogladac. Warto zajsc do Miraflores, jednej z knajpek Barranco, czy chocby ukulturalnic sie w muzeum zlota, gdzie przechowywane sa skarby, ktore zostaly po Inkach (podobno czesc to falszywki, ale mimo wszystko warto).
I my to wlasnie zaliczylismy. W towarzystwie Asi i Willera milo spedzalismy wieczorki starajac zaadaptowac rodzinke do warunkow latynoskich. Jesli chodzi o jedzenie, okazalo sie, ze nie bedzie to potrzebne, gdyz kuchnia peruwianska bardziej przypadla im do gustu niz kulinaria jankesow. Ale czy jest sie czemu dziwic?

Biorac pod uwage fakt, ze nasi rodzice, plus Kasia oczywiscie, mieli na Peru tylko dziewiec dni, szybko ruszylismy w droge. Dzieki uprzejmosci nocnego autobusu firmy Oltursa, wieczorem opuscilismy Lime, aby rano znalezc sie w Arequipie. Wiecznie slonecznym miescie polozonym w sasiedztwie kanionu Colca i stanowiacym atrakcje sama w sobie.

Wtrace w tej chwili mala dygresje na temat autobusow miedzymiastowych w Peru. One tez w pewnym sensie sa atrakcja sama w sobie. Otoz te najlepszej klasy - turystyczne - sa dwupietrowe, z czego pierwsze pietro miesci dziewiec siedzen, a drugie czterdziesci. Juz drugie pietro jest dwa razy bardziej wygodne od autobusow kursujacych po Europie (jezdzi nimi ktos jeszcze?) Jak sobie przypomne wycieczki do Hiszpanii i 48 godzin w tych naszych MANach czy innych mercedesach...uhh. Jesli chodzi o pierwsze pietro to siedzenia sa jak w biznes klasie, a moze nawet pierwszej klasie miedzykontynentalnych samolotow. Nic dodac nic ujac. Szerokie, rozkladaja sie prawie do pozycji lezacej. Troche kosztuja, ale te miejsca sprzedaja sie najszybciej. No i jeszcze kolacje, sniadania i stewardessa (na obu pietrach). Autobusem po Peru podrozowac warto.

Ale wracajac do Arequipy. To drugie co do wielkosci miasto w Peru. Polozone na wysokosci ponad 2000 m. jest urocze. Otoczone przez wulkany, w tym gorujacy nad miastem wulkan Misti, pelne jest przepieknej architektury. Glowny plac - Plaza de Armas - uwazany jest za najpiekniejszy w Peru. Biala katedra, palmy, fontanna, otaczajace plac budynki z arkadami i tarasami i widoczny w tle Misti. To musi robic wrazenie. Jedna z glownych atrakcji Arequipy jest klasztor Santa Catalina, gdzie kiedys mieszkaly zakonnice z dobrych domow. Jest to male miasteczko w srodku miasta pelne kolorow i atmosfery wyciszenia. Chociaz same mniszki nie mieszkaly sobie zle, o czym swiadcza pozostale tam porcelanowe naczynia i ubiory. To miejsce na pewno warto odwiedzic. Ciekawe jest tez male muzeum poswiecone Juanicie, znalezionej w kraterze wulkanu Ampato mumii inkaskiej dziewczyny, poswieconej na szczycie tej gory. Odnaleziono ja przez przypadek w latach dziewiecdziesiatych XX w. Jest doskonale zachowana jako, ze setki lat przelezala w wiecznych lodach gory. Dopiero erupcja wulkanu oddala ja swiatu i dzisiaj mozemy ja podziwiac (siedzaca w lodowce) w Arequipie. Przewodnicy dokladnie opisuja to dlaczego i jak Inkowie skladali ofiary na szczytach gor, a takze w ciekawy sposob odkrywaja czesc inkaskich zwyczjow i kultury.

Wiekszosc turystow przyjezdza jednak do Arequipy przez wzglad na znajdujacy sie niedaleko kanion Colca. Przez jednych uznawany za najglebszy na swiecie, przez innych nie jest atrakcja warta zainteresowania. Co ciekawe rozpopularyzowali go Polacy, ktorzy jako pierwsi go zdobyli. My wybralismy sie na dwudniowa wycieczke polaczona z noclegiem w Chivay, odwiedzinami w kilku tamtejszych wioskach i rannym ogladaniem kondorow szybujacych w kanionie. Z Arequipy jedzie sie droga, ktora wiedzie przez pustynie, wulkany, czy przelecz na wysokosci prawie 5000m. Widoki sa przepiekne. Gdy przekroczy sie granice 4000m mozna zaobserwowac pasace sie przy drogach alpaki, ktore obok lam sa glownymi dostarczycielami welny na swetry, poncza i innego typu akcesoria.

Chivay jest malym, zakurzonym miasteczkiem lezacym tuz przy kanionie. Jest male i zakurzone, ale trafilismy akurat na kolorowa procesje, ktora niosla swiety obraz z miejscowego kosciolka. Ludzie poubierani odswietnie, muzyka, wszystko to bylo bardzo autentyczne. To takie cos, co nie jest zorganizowane pod przyjezdnych. Wspaniale jest byc swiadkami tego, czym naprawde zyja mieszkancy.

Sam kanion robi wrazenie. Na jego zboczach obserwujemy uprawy tarasowe, ktorych konstrukcje siegaja setek lat wstecz. Krajobraz jest przepiekny, dolina imponujaca. Glebokosc kanionu w jego najglebszym miejscu to ponad trzy kilometry. Jest to tez miejsce, w ktorym mieszkaja najwieksze ptaki na ziemi - kondory. I codziennie w to jedno konkretne miejsce przyjezdzaja dziesiatki turystowm aby podziwiac tych majestatycznych padlinozercow krazacych nad ich glowami. My tez tam bylismy i mielismy szczescie je zobaczyc. Caly kanion jest doskonalym miejscem do kilkudniowych trekkingow, splywow kajakami, czy raftingu. Wydaje mi sie, ze od dolu, z dna kanionu, z innej perspektywy ma sie okazje naprawde podziwiac ogrom tego cudu natury. Tak czy inaczej warto i tu przyjechac. Chociaz, czy jest jakies miejsce na swiecie, gdzie nie warto sie wybrac? Chyba nie ma, bo chociaz raz wszedzie, osobiscie trzeba sie zjawic, aby sprawdzic... empirycznie.

Z kanionu powrocilismy do Arequipy, aby wieczorem cala rodzina zasiasc na pierwszym pietrze kolejnego autobusu (firmy o wdziecznej nazwie Cromotex), ktory bezpiecznie dowiozl nas do dawnej stolicy Inkow - Cuzco.

C.D.N

Ameryka, ta od strony polnocnej

2008-10-08T03:02:00.010+02:00

"Ameryka, gwiazdzisty sztandar, czujesz klimat, na pewno tak" tak spiewa Muniek z T-Love. Moznaby przytaczac jeszcze inne cytaty, ale moze lepiej sprawdzic to na wlasnej skorze. Nasza przygode z Ameryka juz troche opisywalismy. Epizod na polu golfowym moze lepiej zapomniec, chociaz wdziecznosc sie nalezy, bo bez niego nie byloby tej dalszej czesci. Naszymi dziejami z Kalifornii jakos sie nie dzielilismy, bo i nie bylo za bardzo czym sie chwalic. Zreszta tym razem, juz z rodzina, odbylismy podobna podroz, prawie ta sama trasa i juz jako rasowi turysci zwiedzalismy glowne atrakcje, wiec jest o czym pisac.

No ale po kolei.

NEW YORK CITY

Najpierw byl Nowy Jork. Miasto, do ktorego oboje mamy bardzo cieply stosunek, zeby nie powiedziec sentyment. Jedni powiedza, betonowa dzungla, smog, miliony mieszkancow, kazdy z nich spieszacy sie w inna strone i drzewa tylko w Central Parku. I ogolnie rzecz biorac to wszystko prawda, ale jest tu cos wiecej. Duzo wiecej. Nowy Jork to miasto z dusza, a wlasciwie milionami dusz, pochodzacymi chyba z kazdego mozliwego miejsca na swiecie. Nie ma za wielu metropolii na swiecie, w ktorej przemieszczajac sie z dzielnicy do dzielnicy ma sie wrazenie, jakby przekraczalo sie granice krajow i kultur. W Nowym Jorku mozna odbyc podroz dookola swiata zmieniajac poszczegolne czesci Brooklynu na Queens i Manhattan. Tu Jamajka i Karaiby, tam Ameryka Centralna i Poludniowa, za rogiem juz Azja, a pare ulic dalej znajdziesz sie w Europie, do wyboru Polska, Rosja... Cala rodzinka mieszkalismy na Brooklynie w okolicy karaibskiej, ale wystarczylo przejsc kilka ulic i nagle nie bylo dookola ciebie czarnoskorych, a ich miejsce zajeli pejsaci chasydzi. NYC to niewyobrazalny tygiel kulturowy, miejsce, gdzie nikogo nie dziwia najdziwniejsze ubiory, czy zachowania. Gdzie na ulicy slychac dziesiatki roznych jezykow i gdzie kazda grupa etniczna i narodowsciowa tworzy sobie namiastke domu. Ahhh ten Greenpoint z polskimi restauracjami, sklepami, polska wedlina. Po paru miesiacach czlowiek naprawde sie cieszy jak ma okazje zjesc kaszanke, czy peto podwawelskiej.

Manhattan, z kolei, to ta prawdziwa betonowa dzungla. I ona ma swoj urok. Wiezowce, na kazdym kroku siegajace chmur, zolte taksowki, tlumy ludzi prawie biegajacych po chodnikach, to atmosfera iscie manhatanska. Bo to centrum konsumpcjonizmu, z wydawaloby sie milionami sklepow, tych drogich przy Piatej Alei i tych tanszych, tych wiekszych i tych mniejszych. Nowy Jork to centrum zakupow i kazdy znajdzie tu cos dla siebie. To takze centrum artystyczne z wspanialymi muzeami MET i MoMa. A jak ktos chce uciec od tego calego zgielku, znajdzie wytchnienie w zielonej oazie Central Parku. My jak prawdziwi turysci, wjechalismy na 88 pietro Empire State Building, przeszlismy Brooklyn Bridge, chodzilismy po poszczegolnych czesciach Manhattanu, a takze wybralismy sie promem na Liberty Island, aby z bliska przyjrzec sie zielonej Statule Wolnosci. Nowy Jork to miasto magiczne i chyba lepiej jego atmosfere oddaja zdjecia niz slowa. My juz nie mozemy sie doczekac jak przyjedziemy tu znowu. Do grudnia nie daleko.

CALIFORNIA

Wschodnie wybrzeze i "ograniczona" wiezowcami widocznosc Nowego Jorku po tygodniu zamienilismy na ciepla i sloneczna atmosfere zachodniego wybrzeza i Kalifornii.
Z samolotu wysiedlismy w Oakland, miescie rzut beretem od San Francisco i jak sie okazalo Berkeley. Tu zrobilismy sobie nasza baze noclegowa. Cala rodzinka zaladowalismy sie do pojemnego minivana marki Chrysler, ktory to stal sie naszym srodkiem transportu przez nastepne dziewiec dni. Ameryka to kraj samochodow i przezyc w niej bez jest ciezko (no moze poza NYC, gdzie samochod tylko przeszkadza). W Kalifornii znacznie nam zycie ulatwial. Glownym naszym celem na poczatek bylo "gorzyste" miasto Sw. Franciszka. Miasto znane z dziesiatkow filmow, nie za duze, nie za male, z wiecznie wiosenna pogoda jest bardzo przyjemne. Wydaje sie, ze to jedno z milszych miast do zycia. Przynajmniej ja moglbym tam mieszkac. Jedynie te strome ulice wydaja sie byc mordercze. Bo jeszcze z gorki to daj Boze, ale zeby miec codziennie do domu pod gore to juz nie wiem. W zamian dostaje sie jednak piekne widoki, ciekawa architekture no i zatoke. Zatoke, ktora przecina slawny Golden Gate Bridge i ktora obmywa wodami wyspe Alcatraz. San Francisco urzeka, nie ma znaczenia, czy spaceruje sie wzdluz zatoki, w Fishermans Wharf, jedzie zabytkowym tramwajem, ktorego linie przecinaja miasto wzdluz i wszerz, spaceruje po centrum, czy tez po prostu spedza czas w jednej z wydawaloby sie milionow knajpek i kawiarni. My oczywiscie zaliczylismy chyba wszystkie atrakcje, ktore miasto mialo nam do zaoferowania. Jechalismy po najbardziej kretej ulicy swiata, chociaz szczerze powiedziawszy tradycyjne "ulice SF" swoja stromizna robia na mnie wieksze wrazenie. Przejechalismy sie Golden Gate Bridge, a takze podziwialismy go z bezpiecznej odleglosci. Empirycznie sprawdzilismy jak czas spedzali Al Capone i reszta w chyba najslawniejszym wiezieniu swiata - Alcatraz. Stara wojskowa twierdza, opuszczona juz od lat robi wrazenie. "Klatki" sa, spacerniak troche sie juz sypie, ale atmosfere, w ktora zli tego swiata chcieli jak najszybciej zamienic na inna, da sie poczuc. No i ta bliskosc miasta, fakt, ze woda niosla ze soba odlglosy wolnosci, to musialo dawac sie we znaki nie mniej niz widok na kraty.
Coz, San Francisco, oprocz NYC mozna zaliczyc do kolejnych amerykanskich miast, gdzie moznaby sie zadomowic. :)

W odleglosci okolo godziny jazdy samochodem z miasta znajduja sie jedne z bardziej znanych dolin winiarskich Kalifornii - Napa i Sonoma Valley. Napa wydaje sie troche bardziej skomercjalizowana i na pewno lepiej rozpropagowana od sasiedniej Sonomy. Ale nam duzo bardziej do gustu od winiarni Francisa Forda Coppoli, Roberta Mondavi i innych z Napy, przypadly kameralne winnice Sonomy. Nie polozone centralnie przy drodze szybkiego ruchu sprawiaja wrazenie mniej przemyslowych. No i winogrona lapia troche mniej olowiu:) Tak czy inaczej i tu i tu warto sie wybrac i sprobowac chociaz paru win. Jak juz sie dotarlo do Kaliforni, trzeba. I tak tez uczynilismy.

Z Okland, studenckiego Berkeley i San Fran ruszylismy Highway 1 na poludnie w kierunku LA. Po drodze przystanelismy na jedna noc w Santa Cruz, gdzie wrocilismy po paru miesiacach, zeby zobaczyc co takiego sie zmienilo w miasteczku, ktore nie chcialo nam dac pracy. Dalej zaliczalismy przemile miesciny jak Monterey, gdzie natknelismy sie akurat na parade starych amerykanskich samochodow. Tylu Camaro i Mustangow w zyciu nie daloby sie spotkac w jednym miejscu. No ale Kalifornia to chyba stan takich aut, bo mozna je tu spotkac praktycznie na kazdym kroku. Szczegolnie w nadmorskich miejscowosciach.

Obok Monterey zwiedzilismy Carmel by the Sea, prawdziwie eksluzywne miasto, ktorego rezydentem i bylym burmistrzem jest miedzy innymi ex Brudny Harry, Clint Eastwood. Niezle miejsce sobie znalazl po "ucieczce z Alcatraz". Carmel to miasto pieknych domow za miliony dolarow, cudownych widokow i przemilych plaz. Nie bede juz wspominal, ze daloby sie tu mieszkac. Oj daloby sie.

Opuszczajac Carmel zachaczylismy jeszcze o Pacific Grove, trzecie z okolicznej trylogii miasteczek. Troche mniej ekskluzywne, ale z polozona tuz obok droga "17 mile drive", ciagnaca sie wzdluz wybrzeza i goszczaca chyba jeszcze drozsze niz Carmel rezydencje, pola golfowe i prywatne kluby. American way of life:) Oprocz tego wrazenie urozmaicaja :) bajeczne widoki, spotegowane w niektorych miejscach przez mistyczna mgle.

Zblizajac sie do Miasta Aniolow noclegowalismy sie jeszcze pod Santa Barbara, ktorej rowniez nie pominelismy. "Basia" jest kolejnym z wielu mist kalifornijskiego wybrzeza, ktore upodobali sobie bogaci tego swiata. I nie ma sie im co dziwic. Palmy wzdluz plaz, piekna architektura, restauracje, kawiarnie, sklepy... a wszystko zaczelo sie od malej katolickiej misji. Kto by pomyslal. Nie natknelismy sie na slady starego tasiemca telewizyjnego, ktory nazwe swa wzial od tego miejsca, ale wierzymy, ze dzialo sie tu wiele:) Santa Barbara to kolejne z wielu miast do zycia na swiecie:) Nie wierzycie? Uwierzcie na slowo:)

I tak dojechalismy do Los Angeles, gdzie postanowilismy zrobic szybka i oszalamiajaca kariere filmowa. Sprawy sa w toku, moze niedlugo wprowadzimy sie do jednej z willi w Beverly Hills. Musze tu jednak powiedziec, ze samo LA nie jest miastem do zycia dla nas:) Owszem dzielnice jak Bel Air, czy wlasnie Beverly Hills oszalamiaja, domy przy Mullholand Drive tez sa niczego sobie, ale samo LA jest wielkim miastem, ktore malo ma ze swojego filmowego wizerunku. Hollywood, to nie jest najbogatsza dzielnica i ogolnie specjalna nie jest. Hollywood Drive z Kodak Theatre, gdzie rozdaja co roku Oscary, gwiazdami na chodniku i odciskami stop i dloni gwiazd pod Chinese Theater to ogolnie nieciekawa ulica, chociaz fajnie jest to wszystko zobaczyc. Do tej pory widzialo sie to wszystko na filmach, w telewizji, czy gazetach. A tu sobie czlowiek teraz sam moze pospacerowac, sprawdzic czy ma wieksza dlon od Toma Hanksa i innych "wielkich" tego swiata. Przejazdzka po domach gwiazd tez jest ciekawym spedzeniem czasu, chociaz w wiekszosci sa to dwory polozone za wielkimi murami, za niedostepnymi prywatnymi drogami itd. Jedynie Nicolas Cage sie nie boi i jego dom stoi tuz przy drodze w Bel Air.

W LA nie ma ogolnie za wiele do robienia. Nam osobiscie najbardziej przypadly jednak do gustu wozyty w studiach filmowych Warner Brothers i Universal. O ile WB to bardziej powazna, dwugodzinna przejazdzka po zakamarkach i tajemnicach swiata filmowego, Universal to caly park rozrywki z rollercoasterem Jurassic Park czy Zemsta Mumii. W Universal Studios takze jest wycieczka po studiach, ale bardziej "rozrywkowa". Pokaza Ci jak woda zalewa imitacje meksykanskiego misteczka, jak tworzy sie zludzenie tonacego statku, zaatakuje Cie rekin ze "Szczek", czy dadza Ci prezyc trzesienie ziemi na stacji metra. I to wszystko frajda, ale najciekawsza chyba byla mozliwosc zobaczenia planu z "Wojny Swiatow" S. Spielberga - po katastrofie samolotu i nieoceniona dla fanow serialu "Desperate Housewives" przejazdzka po Wisteria Lane. Niestety tylko przejazdzka. To ma do zaoferowania Universal.

Studia Warner Brothers to jak wspomnialem bardziej autentyczne doznanie, a to dlatego, ze ma sie mozliwosc pospacerowania po prawdziwych planach filmowych, a nie tylko obejrzenia wszystkiego z pokladu tramwaiku. W WB zwiedza sie muzeum, gdzie sa ciekawe eksponaty z roznych filmow, od ubrania Jamesa Deana po stroj Batmana i Batmobil nie wspominajac o calym pietrze poswieconym Harry`emu Potterowi. Przewodnik opowiada o roznych sekretach, jak podczas wizyty w niby chicagowskim szpitalu znanym z serialu "E.R". Juz wiemy jak stworzyc deszczowa i ponura atmosfere Chicago w pustynnym i slonecznym LA. Przechadzasz sie po prawdziwym miasteczku z domami, kawiarniami itd., ktore sluzy za plan dzisiatkow roznych seriali i filmow. I tak od lat, ciagle te same domy:) Na nas jednak, jako na wiernych i fanatycznych wrecz fanach serialu "Przyjaciele" najwieksze wrazenie zrobila wizyta w kawiarni "Central Perk" . Kto zna ten wie i nie bede sie tu rozwodzil na ten temat. Mozliwosc posadzenia swoich czterech liter na slawnej kawiarnianej kanapie warta byla calych 45USD wydanych na bilet. Ot co znaczy magia kina.

I tak zakonczylismy sprawozdanie z nowojorsko-kalifornijskiej czesci wyprawy. Tak jak wspomnialem wczesniej, w LA rozstalismy sie z rodzinka, by zjednoczyc sie znowu w Peru, zaczynajac jednoczesnie nasza paromiesieczna przygode z Ameryka Lacinska.

C.D.N.

Meldujemy sie

2008-09-26T22:33:00.002+02:00

Meldujemy sie po czasie posuchy i, mam nadzieje, oczekiwan z Waszej strony. Wiekszosc juz pewnie zapomniala o nas i naszym blogu, bo co tu duzo mowic, troche malo tu ostatnio nowosci i wiesci z szerokiego swiata. Nie bede sie usprawiedliwial bo i po co. Po krotce, w tym momencie, wyjasnie co sie z nami ostatnio dzialo. Jak pamietacie, pod koniec sierpnia spotkalismy sie z nasza kochana rodzinka, ktora przyleciala do zachodniej hemisfery. Przez tydzien razem zwiedzalismy Nowy Jork, miasto drapaczy chmur, kontrastow, siedziba statuy wolnosci i reprezentantow chyba setek narodow. Po tym tygodniu przemiescilismy sie na zachodnie wybrzeze, aby obadac o co ta cala zawisc i animozje pomiedzy jedna a druga strona. W wynajetym minivanie przemiezalismy amerykanskie drogi zwiedzajac San Francisco, Berkeley, winiarskie doliny Napa i Sonoma, Santa Cruz, Monterey, uroczy Carmel By The Sea, Santa Barbara, by zwienczyc amerykanski etap wspolnej podrozy w miescie aniolow - Los Angeles.
Tam rozdzielilismy sie na chwile z rodzina, dajac im odczuc uroki lotu kolumbijskimi liniami lotniczymi do Peru, przez Bogote. Sami mielismy bilet na inne linie:) Spotykajac sie znowu na lotnisku w Limie, zaczelismy krotki, acz intensywny peruwianski odcinek wycieczki. Razem zwiedzilismy stolice Peru, Arequipe, kanion Colca, Cuzco by zwienczyc ten etap wizyta w podniebnym miescie Inkow, Machu Picchu.
19 wrzesnia rozstalismy sie z rodzina, ktora korzystajac z polaczen lotniczych na trasie Cuzco-Lima-Bogota-NYC-Mediolan-Warszawa, pod dwoch dniach znalazla sie we wlasnych lozkach.

Co do nas to dzielnie dalej kontynuujemy wizytowanie krajow latynoamerykanskich. W planie byl wyjazd do Boliwii i dluzszy w niej pobyt, ale w zwiazku z napieta sytuacja wewnetrzna w tym pieknym kraju, zdecydowalismy sie tam nie jechac. Zamiast tego wydluzamy swoj pobyt w Ekwadorze. Lista krajow obejmuje wiec aktualnie Peru, Ekwador, Kolumbie, Gwatemale, Kube i Meksyk. Prawda jest, ze te slowa pisze aktualnie z Boliwii, dokladnie z Copacabany nad jeziorem Titicaca, ale jest to tylko krotki wypad i w niedziele juz wracamy do Peru. Boliwie zaliczymy "nastepnym razem".

Czytajac te slowa myslicie pewnie, no dobra, dobra, ale gdzie te opisy, gdzie historie, gdzie to co zwykle. Otoz spokojnie. Beda:) Bedziemy, mam nadzieje, nadawac juz bezposrednio i bez zbytniego ociagania sie. Na razie, dla uspokojenia nerwow chcialem poinformowac, ze na naszej galerii internetowej pojawily sie nowe zdjecia. Opis do nich pojawi sie wkrotce.

Tak jak sie zameldowalismy, tak teraz sie odmeldowujemy. Zagladajcie na stronke. Bedziemy pisac. Obiecuje :)))

On the road again

2008-08-24T04:15:00.003+02:00

W koncu. Po trzech miesiacach w jednym miejscu, litrach potu i tysiacu przeklenstw wyrwalismy sie juz z objec furiata z Margaretville. Przemiescilismy sie do NYC, gdzie wlasnie oczekujemy na przybycie rodziny. A potem juz dalej w droge. Bilety zakupione, na wiekszosc krajow. Jedyny problem to bilety na Kube, z wiadomych powodow:) Harmonogram jest nastepujacy.

NYC - California - Peru - Boliwia - Ekwador - Kolumbia - Gwatemala - Kuba - Meksyk - NYC, a pozniej to juz tylko Warszawa i Boze Narodzenie.

Takze juz niedlugo kolejne opowiesci z trasy i ciekawostki z zycia wziete. Trzymajcie kciuki.

Bula!! It`s Fiji time

2008-08-20T18:17:00.002+02:00

Zegnajac sie z Australia, znowu znalezlismy sie w podrozy. Pisze tak, bo jeszcze raz musimy podziekowac Ewie i Jarkowi za przemile przyjecie nas w Melbourne. Lza zakrecila nam sie w oku przy wyjezdzie. Nie chcialo nam sie zostawiac miesjca, gdzie czulismy sie jak w domu. Szybko przyzwyczailismy sie do puchowej koldry, domowego jedzenia, rodziny. Ale trzeba sie bylo pozegnac i ruszyc ku nowej przygodzie. W ten sposob wyladowalismy na Fiji – kraju ponad trzystu wysp polozonego na wodach poludniowego Pacyfiku. Dalej poleciec sie juz nie dalo:) i Fiji stalo sie punktem, od ktorego zaczelismy nasza droge powrotna. Pol kuli ziemskiej przejechane.

Ladujac w Nandi, znalezlismy sie znowu w tropikalnym klimacie, z dala od zachodniego stylu zycia. Tu wszystko toczy sie swoim wlasnym rytmem, bez pospiechu. Wrocilismy do rozklekotanych taksowek, dziur na ulicach, wilgotnosci, braku cieplej wody w kranie i zimnej fasoli z puszki na sniadanie (taki posilek spotkal nas na stole po pierwszej nocy). Temu wszystkiemu towarzyszylo nieodparte uczucie, ze mimo wszystko znowu jestesmy na wlasciwym miejscu – znowu w drodze. W drodze jak to w drodze. Podrozowanie po Fiji nie ma z tym za wiele wspolnego. Tu mozna przemiescic sie z jednej wyspy na druga, z jednego resortu do drugiego i tak dalej.

Przylecielismy do Nandi praktycznie bez zadnego rozeznania, nie mielismy pojecia gdzie bysmy chcieli spedzic nasz tydzien leniuchowania pod palma. Ktory resort wybrac? Ktora z trzystu wysp nawiedzic? Zabralismy wiec plecaki i ruszylismy na poszukiwanie zyczliwych ludzi, ktorzy cos by nam poradzili. W ten sposob trafilismy na Pai, mila kobiete zarzadzajaca jednym z hosteli i wysylajaca ludzi takich jak my na inne wyspy. Okazala sie ona jedna z wielu niesamowicie zyczliwych osob na Fiji. Dzieki niej trafilismy na wyspe Mana do Mana Lagoon Backpackers Resort.

W tym momencie wlasciwym wydaje sie sprostowanie znaczenia slowa „resort”. Otoz osoby przyzwyczajone do europejskiego rozumienia tego slowa, znanego z katalogow Orbisu oferujacego wycieczki do Egiptu, moglyby sie poczuc poniekad zagubione, gdyby przeniesc je do Mana Lagoon. Na Fiji, resortem nazywa sie wszystkie „osrodki” (tez nieodpowiednie slowo), gdzie przyjmuje sie gosci. Moze to byc barak ustawiony na plazy z kilkoma lozkami w jednej wielkiej sali, wychodkiem gdzies w poblizu i beczka z woda wiszaca z palmy pelniaca funkcje prysznica. Moze to byc rowniez szesciogwiazdkowy hotel, polozony samotnie na malutkiej wyspie, gdzie takich udogodnien nie spotkacie. Mana Lagoon sytuuje sie blizej tej pierwszej deskrypcji. Na ten resort skladal sie jeden budynek z trzema pokojami czteroosobowymi, jedna sala z lozkami pietrowymi (przez czesc pobytu spali tam imprezujacy pracownicy Mana Lagoon), dwoma prysznicami, dwiema toaletami i zadaszonym kawalkiem plazy z lawami i krzeslami, sluzacym za stolowke, imprezownie i wszystko inne. Byl tez bar i czasem w nim cos mozna bylo zakupic. Prad byl tylko wieczorem, jak odpalono generator, o internecie, telewizji i tego typu fanaberiach nikt tu nie slyszal. Aha no i oczywiscie byl wlasny kawalek plazy z lezakami, slomianymi parasolami i turkusowa woda. My zajelismy sobie jeden z pokoi, zamontowalismy podlaczylismy wiatrak i nic wiecej nam nie bylo trzeba. Caly czas i tak spedzalismy w wodzie, w towarzystwie rafy koralowej i setek ryb lub na plazy w towarzystwie ksiazki lub innych wspolmieszkancow. Czas nam sie nie dluzyl, bo byla to pora relaksu. Generalnie, na Fiji czas stoi w miejscu. Czas i godzina nie sa wazne. „It’s Fiji time” to ulubiona odpowiedz tubylcow na pytanie o godzine, kiedy przyplynie lodz, kiedy bedziemy mogli poplynac na inna wyspe, kiedy zacznie sie wycieczka, kiedy bedzie obiad etc. Jak bedzie to bedzie. Fiji time. Siedz i rozkoszuj sie chwila, a wszystko bedzie dobrze. Usmiech, radosc zycia i brak pospiechu to wlasnie Fiji. To co tutaj sie wyrabia przebija nawet popularna latynoska „manane”. Latynosi, przy mieszkancach Fiji to zapracowani i zaganiani ludzie.

Takze nasz czas na wyspach plynal sobie powoli, w rytmie wschodow i zachodow slonca, kolejnych zanurzen w cieplutkim turkusie oceanu, spacerow po wyspie i rozmow z wspolmieszkancami. Zeby nie bylo jednak, ze stronilismy od wszelkich aktywnosci, to przedsiewzielismy jedna wycieczke na pobliska wyspe, na ktorej krecono film „Cast Away – Poza Swiatem” z Tomem Hanksem. Czesc pracownikow naszego lokum pomagala podczas zdjec, czego nie omieszkali nadmieniac, kilka razy. Wyspa ta znajdowala sie pol godziny lodka od nas i po wielu usilnych probach namowienia kogos, zeby tam poplynal, kilkakrotnym przekladaniu terminu (mimo, ze placilismy za ta wycieczke) udalo nam sie wybrac na poszukiwania Toma Hanksa i jego kumpla wilsona. Widzielismy wiec jaskinie w ktorej sobie mieszkal, plaze na ktorej ustawil napis „help” i wszystko inne. Byl to kolejny z filmowych planow, ktory zaliczylismy w tej podrozy. Co bardziej wnikliwi fani filmu powinni w tym momencie zaprotestowac, mowiac, ze przeciez wyspa, na ktorej rozbil sie Tom Hanks byla na totalnym odludziu, bez ladu w poblizu i z oceanem po horyzont. No wiec telewizja klamie! A nasza i kilka innych pobliskich wysp, z ekranu po prostu wymazano:) Jednym z bardziej surrealistycznych doznan, bylo to, ze tego samego dnia wieczorem, na plazy rozwiesilismy przescieradlo i odbyla sie projekcja wlasnie tego filmu. Przedziwne wrazenie byc na koncu swiata, ogladac film krecony w poblizu i slyszec jednoczesnie szum palm i oceanu. Polecamy. Oprocz Cast Away, w naszym plazowym kinie zaliczylismy takze „Blekitna Lagune” i „Powrot do Blekitnej Laguny” – wyspiarska klasyke, ktore rowniez krecona byla na pobliskich wyspach. Na te juz jednak nie poplynelismy.

Te plazowe kino to byla jedna z rozrywek, obok pokazow tanca z ogniem, czy tradycyjnym piciem kavy, ktore co wieczor starali nam sie dostarczyc pracownicy resortu. Nas gosci, bylo tam niewielu i mozna bylo nas policzyc na palcach obu rak. Czasami podczas wieczornych ognisk wiecej bylo obslugi niz przyjezdnych. Wszyscy zaprzyjaznieni, razem, bez podzialu na lepszych i gorszych. Nie mialo to nic wspolnego z bezosobowa atmosfera wielkich resortow.

Co do picia „kavy” to jest to cala ceremonia, a sam specyfik to lokalny lokalny napoj mieszkancow wysp Polinezji i Pacyfiku. Wytwarzany z wody i sproszkowanych korzeni „pepper plant”, smakiem przypomina, krotko mowiac, wode z blotem. Po wypiciu jezyk, a w zasadzie cala geba dretwieje, ale z usmiechem nalezy sie delektowac. Przeciez nie chcemy obrazic tubylcow, ktorzy gdzies tam w srodku maja geny swoich przodkow, nie stroniacych kiedys od kanibalizmu. Przygotowanie napoju wyglada nastepujaco: do miski nalewa sie zimnej wody, nastepnie obok rozklada sie szmatke z materialu, nasypuje w nia stosowny proszek, zawija i wklada do rzeczonej miski z woda. Kava jest wtedy zaparzana. Rytual picia takze jest specyficzny. Grupa siedzi w kole, na piasku. Jedna osoba jest odpowiedzialna za przygotowanie napoju i nalewanie go do miseczki z rozlupanego orzecha kokosowego. Podaje go po kolei uczestnikom. Gdy dana osoba otrzymuje miske, mowi „bula” i klaszcze w rece raz. Gdy wypije, mowi „mata”, klaszcze trzy razy i oddaje miske, ktora tak krazy i krazy i krazy.

Co do zwyczajow, to trzeba tez wspomniec, ze wszedzie obowiazuje ceremonia powitalna, ktora i nas nie ominela. Witanie naszyjnikiem z kwiatow i piosenka. Wszyscy siadaja w kolo,spiewaja, klaszcza. To samo dzieje sie przy wyjezdzie, ale wtedy piosenka jest smutniejsza i czesto wywoluje lzy wzruszenia. Czy w jakichkolwiek hotelach na swiecie tak zegnaja? Tak, ze czlowiek czuje sie jakby oposzczal dom, zostawial znajomych i przyjaciol? Bo Fiji to jednak nie tylko piasek, slonce, palmy, woda. To nie tylko tropikalny raj. To przede wszystkim ludzie. Nigdzie na swiecie nie spotkalismy tak przyjaznych i otwartych ludzi jak tu. Reke sobie dam za to uciac. Nawet przyjazni Australijczycy zachowuja sie przy nich jak gbury. Czy to klimat tak na nich dziala, podejscie do zycia, brak pospiechu. Nie wiem. Ale mieszkancy Fiji pragna, aby turysci czuli sie jak u siebie w domu, a nawet lepiej. Witajac nie poprzestaja tylko na mowieniu „Welcome to Fiji”. Oni mowia „Welcome Home”. I dokladaja wszelkich staran, zeby tak wlasnie bylo. Mozna poczuc sie tu lepiej niz w domu. Przyjezdnych otacza tu wieczny usmiech, przyjazn i zainteresowanie. Tego w domu nie ma. Polacy nie wiedza co to pogoda ducha. Mieszkancy Fiji, mimo ogolnej biedy, sa szczesliwi, przyjmuja co im da los i nie przejmuja sie przeciwnosciami. Bez dwoch zdan, to sa najmilsi ludzie na swiecie, a my mozemy sie od nich wiele nauczyc...

The Great Ocean Road

2008-08-19T17:34:00.003+02:00

Jako, ze zaniedlugo rozpoczyna sie kolejna czesc naszej podrozy po krajach dalekich i nieznanych, postanowilem zebrac sie do kupy i przelac na jezyk elektroniczny nasze zalegle wspomnienia z okolic Melbourne i Fiji. Bedzie to taki appetizer przed kolejna dawka mrozacych krew w zylach opowiesci latynoamerykanskich.

Do Melbourne przemiescilismy sie z Sydney autobusem, po raz kolejny doznajc objawienia, ze istnieja na swiecie naprawde mili kierowcy tych wehikulow. Wszyscy mieszkaja oni co prawda w Australii, czyli tysiace kilometrow od naszej codziennej rzeczywistosci, ale istnieja. Osobnik na uslugach kompanii „Greyhound”, dzieki ktoremu bezpiecznie dotarlismy do Melbourne, byl kolejnym przykladem australijskiego przyjaznego usposobienia. Nie dosc, ze milo odpowiadal na wszelkie pytania, konwersowal z podroznymi, to jeszcze, gdy pewnej obywatelce naszego zachodniego sasiada zrobilo sie zimno, zaoferowal swoja wlasna kurtke. Nie do pomyslenia:)

No ale wracajac do sedna sprawy. Melbourne stalo sie drugim przystankiem w naszej australijskiej przygodzie i na zawsze pozostanie w nam pamieci, dzieki niezwyklej goscinnosci Ewy i Jarka, rodziny Ewelinki. Mimo, ze nigdy wczesniej sie nie spotkalismy, ugoscili nas jak starych przyjaciol. Czulismy sie jak w domu do tego stopnia, ze po paru dniach nie chcialo nam sie wyjezdzac, nawet w takie miejsce jak rajskie plaze Fiji. To uczucie zpamietamy na zawsze.

Ewa i Jarek pokazali nam najwazniejsze miejsca w Melbourne, miasta kojarzacego sie polskim kibicom z wyscigami Formuly 1, czy turniejem tenisa ziemnego. Widzielismy, gdzie odbywaja sie wyscigi, zajrzelismy z lotu ptaka na korty tenisowe, spacerowalismy po plazach i ulicach miasta. Wybrane kilkakrotnie na najlepsze miejsce do mieszkania na Ziemi Melbourne, jest milutkim, spokojnym i przyjaznym miastem. Nie mielismy szansy zapoznac sie z nim w takim stopniu jak z Sydney, ale to co widzielismy wystarczy, zeby nie dziwic sie kolejnym pokolonieniom emigrantow. Melbourne to przemile miasto (chociaz Sydney, ahh to Sydney).

Gdy podrozuje sie od pewnego czasu i jest sie odseparowanym od swojej rodzimej rzeczywistosci, smakow i zapachow, naturalna staje sie pewnego rodzaju tesknota, wlasnie za tak prostymi rzeczami jak konkretne potrawy. I mimo, ze codziennie probuje sie czegos nowego, innego, nieznanego, to po pewnym czasie automatycznie zaczyna sie myslec o chlebie z osiedlowej piekarni, swiezutkiej szynce i tego typu wiktualami. Nie inaczej bylo z nami. Dlatego tez, szczegolne miejsce w naszej pamieci, zajmuje nie pierwszy stek z kangura, ale kanapki z polskim chlebem, kaszanka, chrzanem itd, ktorymi uraczyli nas Ewa i Jarek. Przepiekna sprawa. Zeby dopelnic sprawy udalismy sie na Victoria Market w Melbourne, gdzie miesci sie calkime dobrze zaopatrzone Polish Deli. Krakowska sucha, kielbasa i ogorki, to wywowalo usmiech na naszych twarzach. Trzeba wyjechac tak daleko, zeby odkryc, ze jednak czlowiek sie przyzwyczaja do tego co ma na codzien.

Dzieki Ewie i Jarkowi, nie tylko przypomnielismy sobie smaki naszej swojskiej kuchni, ale takze zwiedzilismy maly kawalek mniej zurbanizowanej Australii. Zabrali nas bowiem na kilkudniowa wyprawe „Great Ocean Road”, przepiekna trasa wzdluz poludniowego wybrzeza.

Z Melbourne udalismy sie w kierunku na „12 Apostoles”, slynnych formacji skalnych wyzlobionych przez wiatry i ocean, nazwanych tak na czesc Dwunastu Apostolow. Wysokie klify otaczajace ustronne male zatoczki i plaze, piekna pogoda, i zapierajace dech w piersiach widoki towarzyszyly nam przez trzy dni. Co nam sie od razu rzucilo w oczy, to to, ze w Australii wystarczy wyjechac pare kilometrow poza miasto, w naszym przypadku Melbourne, aby znalezc sie po srodku niczego, a co wiecej spotkac dzikie zwierzeta. Yak po prostu. Jednym z „zadan” kazdego przybywajacego do Australii delikwenta, jest spotkanie sie oko w oko z kangurem, czy misiem koala. Okazuje sie, ze wcale nie jest to takie trudne. Na australijskich drogach co jakis czas spotyka sie znaki drogowe ostrzegajace kierowcow, przed przebywajacymi w okolicach wlasnie kangurami, misiami koala, czy wombatami. Tak jak u nas ostrzega sie przed krowami, tak tutaj na droge moze wkroczyc zawiany misiek. Co ciekawe one naprawde tam sa. Juz parenascie kilometrow za miastem, zaczely sie lasy eukaloptusow, o niebianskim zapachu i lisciach, ktore sa wiadomym przysmakiem koali i powodem ich wiecznie zamglonego wzroku i melancholijnej osobowosci. I rzeczywiscie, przez szyby samochodu udalo nam sie wypatrzec kilku tych owlosionych delikwentow, ktorzy spokojnie zwisali sobie z drzew, podgryzali liscie i obdarzali nas ciekawskich jedynie ukradkowym spojrzeniem. Co ci ludzie z aparatami, chca ode mnie, koali nie widzieli, czy co:)? Ano nie widzieli. Pierwszy dzien naszej wyprawy zakonczyl sie w milym nadmorskim miasteczku Lorne, gdzie zatrzymalismy sie na nocleg i konsumpcje wybornej kolacji z australijskiej wolowiny i takiegoz wina.

Nastepnego dnia, ruszylismy w dalsza droge Great Ocean Road. Wzdluz brzegow oceanu dotarlismy do miasteczka Queenscliff. W tej oto lokalizacji zauwazylismy pewna bardzo specyficzna knajpke. Otoz przedsiebiorczy mieszkancy, prawdopodobnie troche podupadli duchowo i religijnie, postanowili przerobic miejscowy kosciolek na ... kawiarnie. Ten jakze uroczy pomysl spotkal sie z wysokim uniesieniem brwi z naszej strony oraz oczywiscie zajrzeniem do srodka. Wnetrza tego przybytku zostaly ogolocone z law koscielnych, ktore zastapily wygodne krzesla, fotele i lada. O dawnym przeznaczeniu tego miejsca, swiadczyly jednak pozostawione w oknach witraze. Nie ma co, bardzo oryginalne miejsce na lunch. My jednak wybralismy miejscowa jadlodalnie „fish&chips”, w ktorej to zakupilismy danie na wynos, skladajace sie z smazonych krewetek oraz klasycznych frytek. To wszystko, zawiniete szczelnie w papier zabralismy ze soba na poklad promu, ktory zabral nas wszystkich przez wody morza do Sorrento. Posileni, bylismy w stanie bacznie obserwowac okolice i byc swiadkami cwiczen miejscowej policji wodnej, ktora udowadniala jak latwo jest podplynac pontonami do wielkiego promu i wskoczyc na jego poklad. Aby udowodnic nasza teorie o obfitosci fauny w Australii, zauwazylismym doplywajac juz do portu, male stado delfinow, ktore towarzysko plynely obok naszego statku, skaczac wesolo ponad powierzchnie wody. Urocze stworzonka. A jako, ze podroz morska dziala na uklad pokarmowy, zdecydowalismy sie sprobowac deserowej specjalnosci Sorrento, czyli tzw. vanilla slice, po naszemu zwanych kremowkami. Nic dodac, nic ujac, nie daleko im jest do kremowek wadowickich. W Sorrento na wlasnej skorze doswiadczylismy (wlasciwie to Jarek), jak australijska policja dba o trzezwosc kierowcow. Okazuje sie, ze w tym kraju powszeche sa lotne kontrole antyalkoholowe. Polega to na tym, ze na danej drodze rozstawia sie grupa kilku do kilkunastu funkcjonariuszy z balonikami i zatrzymuja wszystkich kierowcow, po kolei, zmuszajac ich do dmuchania w tenze instrument. Nie ma wyjatkow, wszyscy sa poddani kontroli, wszystko tez przebiega szybko i sprawnie. Nie moge sie w tym momencie nie zastanowic, jakby to wyglaalo na naszych polskich drogach. Nie dosc, ze tworzylyby sie ogromne korki, to nasi wojowniczy kierowcy zapewne nie stroniliby od dzialan obstrukcyjnych. W Australii, wszystko idzie tip top i z usmiechem na ustach.
Przebrnawszy przez zapory policyjne, bez problemow dotarlismy w okolice Arthurs Seat, gdzie podziwialismy tereny wielu lokalnych winiarni. Plantacje wina robia wspaniale wrazenie na poczatku jesieni, gdy mienia sie pieknymi kolorami, co w polaczeniu z zielenia traw i blekitem nieba jest niezapomniane. Zaliczylismy oczywiscie takze testowanie wina w kilku winnicach i po zakupieniu kilku butelek ruszylismy w dalsza droge do Wilsons Prom.

W poblizu tego parku narodowego, zatrzymalismy sie na noc. Warto nadmienic, ze po raz pierwszy od wyjazdu z Polski, wlasnie tego wieczoru zabralismy sie za ugotowanie jakiejs strawy. Klasyczne i latwe penne alla arrabiata, zakrapiane australijskim winem bylo jak najbardziej na miejscu. Rano, a wlasciwie o swicie obudzilismy sie z widokiem na stada krow, ktore w Australii maja wiele miejsca do wypasu, zyja sobie bez stresu, lancuchow i ogrodzen pod pradem. Moze wlasnie dlatego australijska wolowina jest zaliczana do najlepszych na swiecie. Jako ze swit nie jest najdogodniejsza pora dnia na wstawanie, zdrzemnelismy sie jeszcze jakis czas i nastepnie, po pozywnym sniadaniu udalismy sie do okolicznego parku narodowego na spotkanie z dzika zwierzyna. W parku spedzilismy caly dzien, spacerujac kilometrami po jego obszarze. Nie zabraklo oczywiscie bliskiego spotkania z futrzastymi kangurami, ktore nic nie robily sobie z towarzystwa ludzi i pozwalaly podchodzic do siebie na wyciagniecie reki. Poczciwe torbacze. Oprocz nich spotkalismy jeszcze takie gatunki jak kukebary, czy papugi rozalki. Chodzilismy po buszu, tym wysuszonym, spalonym, ale takze tym gestym i zielonym, podziwialismy Tidal River i gralismy sobie w pilke na plazy w Norman Bay. Tak minal nasz ostatni dzien wycieczki po Great Ocean Road. Powrocilismy do Melbourne.

Nasz ostatni dzien w tym miescie spedzilismy na samotnym chodzeniu po jego przeroznych zakamarkach, bazarach, kupowaniu pamiatek i spokojnym, niespiesznym podziwianiu architektury przy kubku kawy. Zlota, jesienna pogoda byla bardzo przyjemna. Bez wilgotnosci i upalu, z cieplym, ale nie goracym sloncem. Przyjemnie spedzalo sie czas. Trzeba sie w tym momencie przyznac. Dzieki Ewie i Jarkowi, poczulismy sie jak w domu, troche jak w Polsce i szczerze nie chcialo nam sie jechac dalej. W koncu ktos sie nami zajmowal, nie musielismy sie martwic o to, gdzie bedziemy spac nastepnej nocy, jak dojedziemy tu i tam. Bylo to mile. Dziekujemy.

Ale jako twardzi ludie, wzielismy sie w garsc i polecielismy w dalsza droge. Na rajskie wyspy Fiji.

"Wioska Malgorzaty"

2008-08-06T23:55:00.001+02:00

Wiekszosc, o ile w ogole jeszce ktos na ta strone zaglada, zastanawia sie pewnie skad ta cisza, brak wiesci i w ogole nic nowego. Niektorzy zgrabnie to ujmuja mowiac, ze nasz trop urwal im sie w Margaretville, inni po prostu mysla, ze sie poobrazalismy i w ogole zapomnielismy o rodzinie, przyjaciolach, znajomych i wszystkich innych osobach pozostawionych za wielka woda. Niniejszym wiec spiesze doniesc, ze racje maja Ci, ktorym trop urwal sie w „wiosce Malgorzaty”. W zasadzie ciezko powiedziec, ze sie urwal, trafniej byloby stwierdzic, ze doskonale wiecie, gdzie jestesmy. Caly czas bowiem przebywamy we „wspanialym trzydziesto dwu gwiazdkowym” Hanah Mountain Resort. Nie ruszylismy sie stad dalej niz na kilkadziesiat mil, odwiedzajac takie miejsca jak Woodstock, Kingston, Oneonta (godzinna – w jedna strone – wyprawa do kina), Cooperstown, Cobleskill i inne pomniejsze wioski i miasteczka. Gdyby nie uprzejmosc naszych znajomych, ktorzy odstepowali nam swoje wlasne samochody, lub zabierali nas ze soba, dawno pomieszalyby nam sie zmysly, rozumy i zdolnosc ogolnego myslenia. Bowiem odskocznia od tego miejsca jest potrzebna. Pseudo-manager tego osrodka – mr.k – tylko mala litera mu sie nalezy – to wariat i despota. Czlowiek z gatunku takich, ktorych gdy spostrzerzesz po swojej stronie ulicy, zmieniasz kierunek, zamieniasz sie w kameleona i znikasz w najblizszej bramie. Nie warto nawet o nim pisac, bo i po co mam sobie szargac nerwy i marnowac przestrzen na tym fajnym blogu. Wystarczy oznajmic, ze nie mozemy sie juz doczekac, kiedy oznajmimy mu prosto w twarz, ze sie stad zabieramy i bynajmniej nie bedziemy mile wspominac jego osoby. Bo na temat jego metod „zarzadzania” i stosunku do podwladnych moznaby napisac prace magisterska, doktorat, habilitacje, a i moze profesora daloby sie za to zalapac. No ale dosc o nim.

Tak mi sie zebralo na rozmyslenia, ile to czlowiek jest zdolny zniesc, zeby spelnic swoje marzenia. Ile upokorzen moze przetrzymac, ile razy zacisnac zeby. Trzeba przyznac, ze nawet sporo. Ale i to ma swoje granice. Na szczescie zostalo nam juz mniej niz trzy tygodnie pracy. 22 sierpnia zabieramy sie stad spowrotem do Nowego Jorku, gdzie bedziemy wyczekiwac na przylot naszej szanownej rodzinki. I od nowa rozpoczynamy nasza przygode ze swiatem. Najpierw tydzien w NYC, potem przelot do Kalifornii, jazda z San Francisco do Los Angeles i wylot do Ameryki Lacinskiej. Na pierwszy ogien – Peru, a wszystko to w towarzystwie rodziny:)

Takze Kochani, nie martwcie sie o nas. Zyjemy, zmuszamy sie codziennie do pracy, myslac jedynie o czekajacych nas znowu podrozach i o Was oczywiscie. Gdyby nie ten cel, w Margaretville dawno by juz o nas zapomnieli:)

Margaretville, czyli nasza rzeczywistosc codzienna

2008-06-19T21:49:00.003+02:00

Niektorzy pewnie wiedza, ale wiekszosc zapewne tak nie do konca wie co sie z nami dzieje. Wspomnialem krotko, ze siedzimy sobie w amerykanskiej, malomiasteczkowej rzeczywistosci prowadzimy aktywnosc, majaca nam umozliwic dalsza podroz do Ameryki Lacinskiej. Przenieslismy sie tu po nieudanej przygodzie z California – tak to jest, gdy austriaccy aktorzy rzadza stanem – i podjeciu decyzji o skroceniu naszego pobytu w Nowym Jorku i przeniesieniu sie tu. Ta malomiasteczkowa rzeczywistosc nazywa sie Hanah Mountain Resort i miesci sie w Margaretville, w stanie Nowy Jork. Otacza nas przepiekna sceneria gor Catscill, ktore rozciagaja sie tu na wszystkie strony. Geste lasy, strumienie, jeziora, dzika zwierzyna, male, amerykanskie miasteczka i my. Hanah Mountain Resort to osrodek golfowy prowadzony przez Japonczykow. Zarzadza nim niejaki Hidekazu Kiyono, zwany potocznie i z szacunkiem Mr. K. Lub Hideyem. Trzesie on tutaj wszystkim i we wszystko wsciubia swoj nos. Jak to zwykle w takich wypadkach bywa, jest obiektem wielu zartow, plotek i pomowien rozpowszechnianych przez zyczliwych mu pracownikow. Trzeba przyznac, ze glownie przez Amerykanow, a wynika to chyba z tego prostego powodu, ze nie darzy on ich za wielkim szacunkiem. Przekonany jest o ich niezbyt wielkim rozgarnieciu umyslowym, malej inteligencji i generalnie o wyzszosci osob przybywajacych spoza Stanow Zjednoczonych. Taki to juz Mr.K jest. Zmienic sie go nie da. My tam zreszta nie widzimy za bardzo powodow, zeby go bardzo zmieniac. Jako przedstawiciele nacji europejskiej, z dyplomami magistrow jestesmy przez niego powazani i chyba nawet lubiani. Za kazdym razem, gdy kogos postanowi opieprzyc, i robi to w naszym towarzystwie, czuje sie w obowiazku sprostowac, ze nie chodzi mu o nas, ale o tych Amerykanow. Poczatkowo, przedstawial nas wszystkim, tak klientom jak i pracownikom, jako wlasnie Polakow z dyplomami magistrow, inteligentnych i podrozujacych dookola swiata. Byl z siebie bardzo zadowolony, ze przyjechalismy wlasnie tu. Jakby kelner z dyplomem magistra podwyzszal standard lokalu. Moze i podwyzsza:) Po przybyciu tutaj z Nowego Jorku zostalismy w ogole bardzo godnie przyjeci. Posadzono nas na obiad przy tzw. stole VIP, ze znajomymi szefostwa, bylo wino, ostrygi i sushi. Brakowalo tylko kawioru i szampana. Bylismy tym wszystkim lekko zszokowani, zwlaszcza, ze caly czas dochodzily nas slowa o naszym wyksztalceniu, w zdaniu oznajmiajacym co to bedziemy tu robic. Pani psycholog i magister ekonomicznych stosunkow miedzynarodowych bedzie jezdzila i sprzedawala na polu napoje, a pan magister stosunkow miedzynarodowych bedzie kelnerowal. Od razu nalezy sie piec gwiazdek w przewodniku Michelin po restauracjach. Podsumowujac wiec osobe pana Kiyono, poki co jest on nam pomocny, zyczliwy i nawet uzycza nam swojego samochodu, zebysmy mogli ruszyc sie do Margaretville na drobne zakupy itp. Ano wlasnie, bo z naszego osrodka do samego miasteczka jest jeszcze pare mil. Na upartego moznaby sie przejsc, ale po co, jak mozna po amerykansku autem. Takze, niech Mr. K swojego podejscia nie zmienia, a bedzie ok.

A jak wyglada tu nasza rzeczywistosc i dzien powszedni? Otoz dostalismy w uzytkowanie pokoj w motelu, swoja droga calkiem przyjemny. Jako, ze bylismy pierwsi z „miedzynarodowej, wakacyjnej grupy pracownikow”, ktora stopniowo sie tu juz pojawia, zainstalowalismy sobie w pokoiku lodoweczke i pare innych urzadzen ulatwiajacych codzienne zycie (wiecej lodowek dla innych nie ma). Pokoik ma oczywiscie lazienke oraz wyposazony jest w telewizor z kablowka. Ogolnie budynek, w ktorym mieszkamy – tzw. Doubledecker – jest dostepny rowniez dla normalnych gosci, ktorzy od czasu do czasu sobie tu z nami po sasiedzku nocuja. Doubledecker polozony jest jakies 5 minut drogi od glownego budynku klubowego z restauracja i barem, basenu i nowego hotelu, w ktorym nocuje wiekszosc gosci. Aby od nas tam dojechac trzeba przemiescic sie przez pole golfowe w gore. Po terenie resortu poruszamy sie golfowymi melexami, rozniacymi sie od naszych melexow tym, ze napedzane sa na benzyne. Tutaj rowniez wykorzystalismy przewage wynikajaca z naszego wczesnego przybycia, gdyz zajelismy sobie jedyny karcik (z ang. golf cart) wyposazony w swiatla, co znacznie ulatwia powrot do domku po nocy. I wlasnie tymi demonami szybkosci jezdzimy sobie w gore i w dol, a czasami takze na boki.

Bod wzgledem zatrudnienia objelismy swoim dzialaniem sfere gastronomiczna. Ja osobiscie 6 dni w tygodniu spedzam w klubowej restauracji, w wiekszosci przypadkow dzialajac w godzinach 11-15 i 16- ok. 23, co daje spory wymiar godzinowy w skali tygodnia i moze w koncu uzmyslowi, co niektorym niecierpliwym czytelnikom, ze w wiekszosci wypadkow nie za bardzo mam sile i ochote cos pisac. Zdarzaja sie dni, gdy moja skromna osoba wymagana jest tylko w porze obiadowej, tak jak dzisiaj, gdy oczekuj mnie o godzinie 16 (oprocz napisania tych paru slow, daje mi to takze mozliwosc sledzenia poczynan kopaczy na Euro 2008). Ewelinka ma bardziej skomplikowana sytuacje i dziala na frontach sniadaniowym (start o 6 rano), lunczowym, obiadowym oraz na wspomnianym juz polu obwoznego handlu napojami na polu golfowym. W tym tygodniu objela w swoje wladanie kolejna dzialke jaka jest klubowy bar. Zobaczymy co bedzie dalej, ale mysle, ze po powrocie to wlasnie Ewelinka bedzie szanownym gosciom przyrzadzac drinki:)

To ze dzialamy w polu gastronomii umozliwia nam wglad w to jak funkcjonuje Hanah od strony kuchni. To z czym sie tam zapoznajemy pozwolilo mi ostatnio dojsc do wniosku, ze spozycie ostryg dnia pierwszego nie bylo moze najrozwazniejszym posunieciem:) i chyba tylko zoladkom zaprawionym w indyjskich wojazach zawdzieczamy dobre samopoczucie:). Nadmieniam to tak pol zartem, pol serio, ale prawda jest, ze podstawowa zasada Mr.K, ktora obowiazuje w kuchni jest – nic sie nie moze zmarnowac. Jedzenia sie nie wyrzuca, a niewykorzystane zamraza sie, przeksztalca sie w inna potrawe, lub w najgorszym przypadku przekaske wykladana klientom na stol – na koszt firmy. Marketing bezposredni w czystym wydaniu, chociaz czasami czlowiekowi sumienie sie odzywa, gdy wystawia takie rzeczy na stol. Aha, jakby kogos tu przedziwne wiatry przywialy, to radze omijac curry:)

Co do samego pola golfowego, to jest ono bardzo przyzwoite. Duzo zieleni, czyste gorskie powietrze i przepiekny krajobraz Catskill Mountains sprawiaja, ze osrodek ma duzo stalych klientow, a golfiarze przyjezdzaja nie tylko z NYC, ale i z innych stanow. Co do przekroju klientow to jest on mocno zroznicowany. Nie jest to pole ekskluzywne i nieosiagalne dla zwyklych smiertelnikow. Nie jest tez najtansze, powiedzmy, ze obowiazuje tu sredni przedzial cenowy. Grac przychodza lokalni i okoliczni mieszkancy, a takze jak wspomnialem przybysze z miasta. Oni przybywaja tu sie rozerwac, pograc i ... napic. Klientela jest glownie meska, chociaz zdarzaja sie od czasu do czasu rodzynki w postaci prezdstawicielek plci pieknej. Niestety rzadko. Prowdzi to do tego, ze atmosfera wieczorami, glownie w okolicach baru, jest nasiaknieta testosteronem z domieszka alkoholu. Przenosi sie to czasem do sali restauracyjnej, co wywoluje w nas mieszane uczucia. Kto byl kiedys 100 procentow trzezwy wsrod towarzystwa pod wplywem, ten powinien wiedziec, o czym mowie. A kto byl trzezwy wsrod grupy, dajmy na to szescdziesieciu Amerykanow irlandzkiego pochodzenia, ten wie. Wszystko jednak odbywa sie w cywilizowanej atmosferze, a ze nie ma tego zlego, co by na dobre nie wyszlo, to trzeba przyznac, ze alkohol pomaga w dawaniu napiwkow;)
Tak wiec klientele mamy zroznicowana, od grupy korenskich, przez irlandzkie, grupe strazakow z Nowego Jorku (byli tu wczoraj) po przybyszow pojedynczych i przedstawicieli spolecznosci lokalnych. Niedlugo ma sie zjawic podobno wieksza grupa polonii amerykanskiej – przedstawicieli polsko – amerykanskiej izby handlowej. Zobaczymy jak spisza sie nasi:)

I tak to wlasnie wyglada nasza amerykanska rzeczywistosc. W przypadajacy raz w tygodniu dzien wolny, staramy sie wyrwac gdzies poza obreb osrodka. Starania te zaowocowaly spedzeniem jednego dnia na grillu i strzelaniu z broni planej do celu (sic!) w domu naszej znajomej Lisy, a takze wypadem do polozonego niedaleko slawnego miasteczka Woodstock, tego Woodstock. I o ile ten najslawniejszy koncert z lat szescdziesiatych zostal w ostatniej chwili przeniesiony kilkadziesiat mil stad, to powtorka z lat dziewiecdziesiatych odbyla sie juz tutaj. Samo miasteczko korzysta ze swojej slawy oferujac przybywajacym turystom kilka klepikow, knajpki i hippisowska, pokojowa atmosfera.

Jesli kiedys przyjdzie czas, ze bedziemy mieli ze dwa dni wolne pod rzad, moze bedzie okazja wybrac sie gdzies dalej. Na razie zadowalamy sie planowaniem dalszych podrozy, ktore sa coraz blizej i ktorych tak naprawde nie mozemy sie juz doczekac.

P.S. czlowiek tu chce juz pisac o dalszych podrozach, a jeszcze nie opisal wszystkiego co bylo:) Dalszy ciag Australii i Fiji juz niedlugo. Troche glupio tak nie na bierzaco, ale coz. Lepsze to niz nic:).